Mentionsy

Tłumaczy w nim narzekającemu na teksańskich stróżów prawa, którzy chcą więcej szczegółów dotyczących popełnionej przez Selsa zbrodni, że ci również muszą się tłumaczyć innym, na przykład prokuratorom.

Ponieważ pisarka nie zwróciła wcześniej uwagi na datę morderstwa Joella, natychmiast kontaktuje się z producentami programu 2020, a ci potwierdzają wspomniany przez Selsa dzień.

Diane i John przez jakiś czas dyskutują o poprzednich zbrodniach Selsa.

Pochylona nad umywalką w łazience chwyciła ceramiczną kaczkę, rozbiła ją o głowę Selsa i przejęła nóż.

Pisarka jeszcze przez jakiś czas wymienia z osadzonym korespondencję, ale to, o czym Sels wspomina jej w listach, nie jest przyznaniem się do winy.

Równocześnie coraz wyraźniej dostrzega jak bardzo prokurator jest przekonany o jej sprawstwie, na tyle by z góry odrzucić każde zeznanie, nawet to złożone przez Selsa.

Pyta reporterka, co wyjątkowo bawi Selsa.

Na koniec Sels mówi coś, co przyprawia wszystkich obecnych podczas wywiadu odreszcze.

Zaledwie kilka godzin po emisji wywiadu z Tommym Lynn Selsem w telewizji ABC, historia zamordowanego dziesięciolatka trafia na nagłówki w całych Stanach Zjednoczonych.

To jednak wcale nie wyklucza, że był nim Sels.

To właśnie ta informacja staje się dla klatera brakującym ogniwem, które pozwala mu połączyć Selsa z miejscem zbrodni.

I to z powodów całkowicie niezwiązanych z postacią Selsa, ponieważ sąd dopatruje się proceduralnych uchybień w przypisaniu Eda Parkinsona do sprawy.

I wtedy Sels wpada w złość.

Z akt wynikało jasno, że Sels to notoryczny kłamca, który przyznał się do ponad 70 morderstw, z czego z 50 nie dało się go powiązać w żaden sposób.

Każde rzekome przyznanie się Selsa oznacza osobne śledztwo, dodatkowy czas i kolejne dni poza celą śmierci.

Jeszcze zanim rusza proces, adwokaci matki Joela ku zaskoczeniu prokuratorów składają do sądu formalny wniosek o dopuszczenie zeznań Tomiego Linselsa jako dowodu.

Prokuratura nie argumentuje, nie podejmuje polemiki, deprecjonując słowa Selsa jako majaczenia chorobliwego kłamcy.

Choć od początku procesu przypominają, że to Julie, a nie Sels, zasiada na ławie oskarżonych, równocześnie każdego dnia prezentują przysięgłym kolejne nagranie z jego zeznań.

Na otwarcie obrony odtworzono kasetę z wywiadem Selsa przeprowadzonym przez agentów.

W każdym z tych wystąpień Sels miesza daty, myli miejsca i zmienia szczegóły.

Obserwując wsłuchujących się w słowa Selsa ławników, Seifer wie, że osiągnął to, na czym zależało mu najbardziej.

I nawet jeśli ławnicy nie uwierzą Selsowi, że to on zabił Joela, to nie pozbędą się już obrazu człowieka, który kiedyś zrobił coś niemal identycznego.

Julie mówiła, że wyglądał na 14-17 lat, podczas gdy Sels miał wtedy 33.

Wspominają, że policjanci widzieli Tomiego Selsa dwa miesiące po zabójstwie, 13 grudnia 1997 roku w motelu w Winnemaka.

Porównują też portret pamięciowy stworzony przez Julie do starego zdjęcia Selsa z dokumentu tożsamości, na którym ma krótkie włosy i wygląda znacznie młodziej.

Pytany przez dziennikarzy podczas jednego z wywiadów o możliwość, że Julie rzeczywiście spotkała Selsa w sklepie, Mark Harper przyznaje, że rozmawiał z żoną na ten temat, ale ona nie przypomina sobie takiej sytuacji.

Argumenty obrony dotyczące biletu autobusowego Selsa oskarżyciel zbija szybko.

A pomysł, że Sels miałby wysiąść z autobusu, odwiedzić chorą matkę w St.

Autorka pojawia się w telewizji i chętnie opowiada o swoich relacjach z Tommym Selsem.

Wszystkie odwołania Selsa w sądach stanowych i federalnych zostają odrzucone.

Trzynaście minut później, o 18.27, lekarz stwierdza zgon, a Sels zabiera swoje sekrety do grobu.

Przybliżam w nim sylwetkę Tomiego Linselsa, jednego z największych potworów jakie chodziły po tej ziemi.