Mentionsy

Zabrano Joela!

Aż w końcu oddelegowano go, by odwieźć matkę Joela do szpitala.

Choć początkowo przyznano im naprzemienną, to na dwa miesiące przed rozpoczęciem roku szkolnego i przed śmiercią Joela, sąd powierzył bieżącą opiekę nad dzieckiem ojcu.

O tym, że nim sama się położyła, dwukrotnie zaglądała do pokoju Joela, by upewnić się, że śpi.

W odpowiedzi na następne pytania tłumaczy, że nie sprawdziła pokoju syna, tylko pobiegła za mężczyzną, ponieważ błędnie założyła, że sprawców było co najmniej dwóch i skoro łóżko Joela było puste, to któryś z nich go stamtąd zabrał.

Miało to miejsce na dwa miesiące przed śmiercią Joela.

Później ławnicy słuchają jego przejmującej relacji z chwili, w której próbował ratować Joela.

Kolejne fotografie ukazują sypialnię dziesięcioletniego Joela, a wreszcie nadgarstki przecięte do kości, rany kłute w klatce piersiowej, ślady walki, których nie sposób zignorować.

To z kolei może oznaczać, że odtworzenie położenia łóżka Joela po jego odsunięciu przez ratowników mogło nie odpowiadać faktycznemu układowi pomieszczenia w chwili ataku.

Kiedy do głosu dochodzi obrońca, natychmiast prosi matkę oskarżonej, by powiedziała, czy przed śmiercią Joela jej córka przechodziła podobne załamania nerwowe, a ta zaprzecza.

Więc czy to nie tak, że pan szukał i próbował znaleźć właśnie trzynaście ran na ciele Joela?

Jim potwierdza, że to on sam zadzwonił i poprosił, by sprawdzili miejsce pobytu Eda Kirkpatricka, wujka Joela.

Zwraca uwagę, że krwi Joela nie było nigdzie poza jego sypialnią, a potem wspomina o badaniach przeprowadzonych luminolem, również w miejscu, gdzie odnaleziono nóż.

Trwający konflikt o opiekę nad dzieckiem, ambicje zawodowe albo niespełnione marzenie o pracy w modelingu, o której rozmawiała w dniu śmierci Joela ze swoją koleżanką.

Zignorowano też telefon, z którego Julie wzywała pomoc oraz włos znaleziony w dłoni Joela.

Porównują je do siebie i szukają punktów wspólnych ze śmiercią Joela.

Pięć z nich zaczęło się tak, jak zabójstwo Joela.

Gdy kilka dni później usłyszał o śmierci dziesięcioletniego Joela, natychmiast przypomniał sobie tamto spotkanie.

Tymczasem prokuratorzy i śledczy, którzy doprowadzili do jej pierwotnego skazania, wyruszają do Teksasu, by przesłuchać mężczyznę, który twierdzi, że to on jest odpowiedzialny za śmierć Joela Kirkpatricka.

Jeszcze zanim rusza proces, adwokaci matki Joela ku zaskoczeniu prokuratorów składają do sądu formalny wniosek o dopuszczenie zeznań Tomiego Linselsa jako dowodu.

Dowiedziawszy się z mediów o strategii obrony, patolog, który przeprowadzał sekcję zwłok Joela, unika składania zeznań.

To samo robi zastępca szeryfa hrabstwa Lorenz, ten sam, który odkrył ciało Joela.

To ręka Joela.

I nawet jeśli ławnicy nie uwierzą Selsowi, że to on zabił Joela, to nie pozbędą się już obrazu człowieka, który kiedyś zrobił coś niemal identycznego.

Ale kiedy na ekranie pojawiają się zdjęcia ran Joela, zaczyna cicho łukać, czekając na ten moment, który w końcu musi nadejść.

Dzieciństwo w Indianie, młode lata, narodziny Joela, rozpad małżeństwa.

Natomiast na pytanie o ślad krwi Joela na koszulce nocnej nie umie odpowiedzieć.

Ostatnim świadkiem obrony zostaje brat Fegli, agent prowadzący śledztwo w sprawie zabójstwa Joela.

Nigdy też nie zostaje mu postawiony zarzut morderstwa Joela Kirkpatricka.