Mentionsy

XX wieku podstawowym wyposażeniem wojsk pancernych i zmechanizowanych, czy szerzej, podstawowymi modelami wozów bojowych Wojska Polskiego były konstrukcje drugowojenne.

Czołgi T-34-85 znajdowały się na wyposażeniu Wojska Polskiego, no fakt, że pod koniec istnienia PRL-u głównie w jednostkach drugo- czy trzeciorzędnych.

XX wieku stanowił podstawowy czołg Wojska Polskiego.

To w jakim stanie były polskie wojska pancerne w chwili zakończenia wojny?

Czyli na papierze to Wojsko Polskie na wschodzie, złożone, przypomnijmy, przede wszystkim z pierwszej i drugiej armii Wojska Polskiego, ono miało dosyć rozbudowaną strukturę liczebną.

z Wojska Polskiego tego jeszcze przedwrześniowego i musiało w zakresie sprzętu jakoś znaleźć źródła pozyskiwania uzbrojenia.

Związek Radziecki nie zasilał Wojska Polskiego dużymi partiami uzbrojenia, w tym przede wszystkim uzbrojenia pancernego.

Wojska po kryzysie z Czechosłowacją w 1945 roku w zakresie granicy były stopniowo latem, jesienią 1945 roku demobilizowane, okrajano struktury, a jednocześnie wojsko nie otrzymywało nowego wyposażenia.

Wyposażeniem Wojska Polskiego były przede wszystkim konstrukcje radzieckie.

Mieliśmy także radzieckie samochody pancerne BA-64 i sprzęt z Lend-Lease'u, który był także na wyposażeniu Armii Czerwonej i w ten sposób trafiał do Wojska Polskiego na wschodzie, czyli np.

Na każdym polu było tych pojazdów za mało, żeby wypełnić etaty, tak wojenne, jak i stopniowo powojenne, pokojowe, związane z redukcją Wojska Polskiego.

Zresztą tak na marginesie to zagadnienie przechodzenia ewolucji, zmian w polskich wojskach pancernych i zmechanizowanych w dobie PRL-u, czy w dobie lat powojennych.

Polskie wojska pancerne co do struktury organizacyjnej kończyły się teraz na poziomie brygady i to takiej brygady zredukowanej.

Trzecia Brygada Pancerna została skierowana do Opola, czwarta Brygada Pancerna trafiła do Ostrowca Wielkopolskiego, potem do Cieszyna, potem do Opola, potem do Tarnowa.

Sytuacja była trudna i w 1946 roku nastąpiła dalsza redukcja polskiego potencjału pancernego.

Liczba tak naprawdę jak na wymagania, jak na etaty wojska śmieszna.

Nadal na wyposażeniu wojska było ponad 40 też lekkich samochodów BA-64.

Czyli tak naprawdę w 1948 roku wyposażenie Wojska Polskiego było tożsame z rokiem 1945, ale nie było tożsame w zakresie ilościowym.

W czasie wojny Związek Radziecki dostarczał nowe czołgi, rozbudowywał struktury Wojska Polskiego, planowano stworzenie przez jakiś czas, nawet frontu polskiego myślano o trzech.

W armiach ogólnowojskowych Wojska Polskiego stworzono Korpus Pancerny.

Dla Wojska Polskiego ten sprzęt pod koniec lat 40. był jednak całkowicie niedostępny.

W jakimś zakresie można więc powiedzieć, że w 1948 roku polskie wojska pancerne osiągnęły dno.

Nasze wojska pancerne na zachodzie po II wojnie światowej zostały zdemobilizowane, sprzęt został oddany naszym sojusznikom.

I tutaj olbrzymią rolę miała odegrać Polska, bo Polacy docelowo sami mieli produkować także czołgi dla swojego wojska i potencjalnie na eksport.

Pamiętajmy, że w pewnym momencie na czele Wojska Polskiego stanął tzw.

co w efekcie dawało nam prawie 600 tego rodzaju czołgów na wyposażeniu wojska.

SU-100 trafił na wyposażenie Wojska Polskiego dopiero pod koniec lat 40.

Dostarczono za to mnóstwo SU-76, które uważano, że będą na przykład bardzo przydatną bronią w wojskach drugiej linii, no i dostarczono olbrzymią ilość także pojazdów ciężkich.

Robił to po raz drugi, ale teraz przekształcał Wojsko Polskie i sprzęt, organizację, struktury Wojska Polskiego znacznie głębiej.

W wojskach pancernych można było na razie opierać się jeszcze na T-34-85, na IS-2, a nie np.

I te wojska pancerne i rodzące się wojska zmechanizowane, no one były wyposażone w taki, a nie inny sprzęt.

XX wieku na wyposażenie Wojska Polskiego.

Kilkadziesiąt miliardów ówczesnych złotych idzie na równoległy rozwój obok wojska, zaplecza wojska.

A ile tych czołgów wyprodukowanych w Polsce trafiło wtedy do Wojska Polskiego?

W gruncie rzeczy całe wyposażenie pancerne Wojska Polskiego w 1956 roku to jest wyposażenie, które jest żywcem wzięte z tej II wojny światowej, która skończyła się 12 lat wcześniej.

Całe państwo pracowało na ówczesną potęgę polskich wojsk pancernych, które w roku 1956-1957 roku, mimo swojej wielkiej liczebności, były jednak wojskami pancernymi korzystającymi z rozwiązań technicznych rodem z II wojny światowej.

Wtedy na wyposażenie Wojska Polskiego zaczęły wchodzić czołgi generacji powojennej, dopiero wtedy to się zaczęło dokonywać w szerszym zakresie.

Można by powiedzieć, że w latach 1950-1955 Polska przekształcała się, tak w zakresie wojska, jak i przemysłu, do nowej wojny.