Mentionsy

Dlaczego Polska nie mogła wtedy liczyć na dostawy bardziej nowoczesnego sprzętu, chociażby ze Związku Radzieckiego?

No bo armia radziecka miała w tym czasie o co najmniej jedną generację nowocześniejszy sprzęt pancerny niż my.

PRL to czas, kiedy Polska jako członek Układu Warszawskiego posiadała bardzo rozbudowane siły zbrojne i bardzo rozbudowane zaplecze.

Jednocześnie, wspólnie z Czechosłowacją, Polska opracowała transporter opancerzony Scott.

Mniej nowoczesnym niż armia radziecka, w pewnym momencie nawet mniej nowoczesnym niż inne państwa bloku wschodniego.

kiedy Armia Czerwona, a następnie Armia Radziecka, przezbrajała się stopniowo na czołgi typu szeregu T-54, potem T-55, potem pojawiały się kolejne konstrukcje.

Polska wychodziła z II wojny światowej jako państwo zależne od ZSRR.

W 1945 roku formalnie Armia Polska podległa rządowi w Lublinie, potem w Warszawie, Armia ze Wschodu.

Ale jednocześnie ta armia ze wschodu, ona padała ofiarą tych przesileń politycznych.

Dopóki Polska nie była w pełni kontrolowana przez komunistów,

Było wiadomo, że takie czołgi jak T-44, który był czołgiem niedopracowanym, wadliwym, czy zupełnie nowy, docelowy T-54, to proces ich adaptacji w armii radzieckiej będzie rozłożony na lata i jeszcze przez wiele lat Armia Czerwona, a potem po wojnie Armia Radziecka, będzie użytkowała w olbrzymiej ilości pojazdy z czasów II wojny światowej.

Ale z tego powodu, jak i z przyczyn politycznych, nie istniały plany adaptacji najnowszych konstrukcji do armii państw sojuszniczych, armii państw podległych, przynajmniej do czasu, po pierwsze, jak powiedziałem, pełnego zdobycia władzy politycznej przez komunistów w tych krajach, ale i po drugie, dopóki armia radziecka sama nie nasyci się nowoczesnymi systemami uzbrojenia, jej sojusznicy, jej wasale musieli opierać się na starym sprzęcie pancernym właśnie z II wojny światowej.

Radziecka Brygada Pancerna i Polska Brygada Pancerna miały po trzy bataliony czołgów.

W związku z czym nasza armia ratowała się kanibalizmem pól bitewnych.

Pamiętajmy, 1949 rok to jest utworzenie NATO, to nasza armia, ta Armia Wschodnia, ona nie liczyłaby się w przypadku wybuchu konfliktu wojennego wówczas, a jej potencjał wojsk pancernych był wręcz zaskakująco niewielki.

Nadal mieliśmy około 50 czołgów T-70 i niespełna 30 czołgów IS-2, czyli cała armia polska, całe Wojsko Polskie miało, nie licząc dział samobieżnych, jakieś 280 czołgów, z czego 50 lekkich T-70 i 40 T-34-76, czyli broń żywcem wzięta np.

W armiach ogólnowojskowych Wojska Polskiego stworzono Korpus Pancerny.

Dysponowaliśmy sprzętem zużytym, w dużej mierze już nienowoczesnym i co najmniej o jedną generację starszym niż armia radziecka.

Oczywiście w armii radzieckiej także dominowały konstrukcje z II wojny światowej, ale tutaj masa przykrywała tego rodzaju niedobory, no i jednak armia radziecka wprowadzała zupełnie nowe pojazdy.

I tutaj olbrzymią rolę miała odegrać Polska, bo Polacy docelowo sami mieli produkować także czołgi dla swojego wojska i potencjalnie na eksport.

Strona polska w roku 1947 zawarła pierwsze porozumienia, pierwsze kontrakty na temat importu sprzętu pancernego z ZSRR.

I taka pewna już politycznie armia mogła negocjować z ZSRR zakupy czołgów.

XX wieku, mimo że nasza armia parę wraków tego rodzaju pojazdów, np.

Armia radziecka, można powiedzieć, z demobilu pozbywała się olbrzymiej ilości kompletnie już przestarzałych pojazdów.

Bo w tym momencie budował zaplecze przemysłowe, technologiczne, szkolne w kraju, które miało w przyszłości dać możliwość produkcji w Polsce nowocześniejszego uzbrojenia, ale Armia Polska miała urosnąć.

Armia ma w roku 1953 600 importowanych czołgów T-64-85.

Armia odbiera jeszcze 115 sztuk.

Ta sama armia, która w roku 1946 borykała się z brakami...

Pamiętajmy, że w czasie stalinizmu, licząc wydatki na wojsko i na przemysł ciężki, bezpośrednio nakierowany na produkcję wojenną, Polska wydaje 10% PKB na armię i zbrojenia, gdzie przemysł jest integralnie połączony z siłami zbrojnymi.

Dla Stalina Polska w zakresie zmian ma być taką miniaturką ZSRR.

Armia Polska na wschodzie, ona w 1943, w 1944, w 1945 roku walcząc jako sojusznik Armii Czerwonej, poznawała przede wszystkim sprzęt pancerny na polu walki.

Armia nie była połączona z przemysłem.

Można by powiedzieć, że w latach 1950-1955 Polska przekształcała się, tak w zakresie wojska, jak i przemysłu, do nowej wojny.