Mentionsy

Prezydenta Artiego zastąpił bohater wojenny, de facto przywódca państwa, marszałek Mannerheim.

Mannerheim podjął decyzję, że należy ostatecznie wyjść z wojny.

Finlandia nie miała takiego zaplecza, aby tych wszystkich ludzi tam wyżywić i zorganizować dla nich pomoc, stąd Mannerheim zwrócił się o pomoc do Szwecji.

Dostał od Mannerheima i dowództwa armii wyraźne rozkazy.

Mannerheim stopniowo kieruje tam jednak nowe wojska.

Żdanow obserwuje sytuację, naciska coraz bardziej Mannerheim, a żąda od niego, aby Finowie zaczęli wreszcie strzelać do Niemców, skoro już i tak się postrzelali w Zatoce Fińskiej.

A jak na te górośby reagował Mannerheim?

Mannerheim nie chce tego robić, bo wie, że w tym momencie oznaczać to będzie, że Niemcy się wściekną.

Zasadniczym zgrupowaniem bojowym, które Mannerheim chce użyć, jest zgrupowanie o ekwiwalencie czterech dywizji i dwóch brygad.

To Mannerheim potrzebuje czasu, by rozwinąć wojska, jest ostrożny.

Dlatego tam Mannerheim przekierowuje dywizję pancerną generała Lagusa.

I generał Mannerheim informuje w silnym stanie wzburzenia generała Silas-Wuo, że sytuacja polityczna jest bardzo trudna, że Rosjanie coraz bardziej naciskają na to, aby podjąć realne walki z Niemcami, żeby skończyły się wielkie manewry, a zaczęła się wojna.

Wciąż naciska Mannerheima.

Mannerheim nie naciska Niemców później już zbyt mocno.

Ale też Mannerheim ma bardzo określony powód.