Mentionsy

Jest zresztą to charakterystyczne, że pomimo rozbrojenia setek tysięcy żołnierzy Wojska Polskiego, pomimo wzięcia do niewoli olbrzymiej masy polskiego żołnierza, Rosjanie de facto rozbroili tylko jeden związek taktyczny, jedną dywizję Wojska Polskiego.

We Lwowie wszystkie pozostałe dywizje Wojska Polskiego biorące udział w kampanii 1939 roku zostały zniszczone w ten czy w inny sposób przez Wehrmacht.

Najpierw doświadczyliśmy brunatnego od 1 września, a od 17 doświadczaliśmy nowego uderzenia opartego przede wszystkim o wojska szybkie.

Właściwie to uderzenie na Polskę wyprowadzały przede wszystkim wojska pancerne i kawaleria radziecka.

W znacznie większym stopniu powodzenie operacji opierało się na wojskach szybkich niż na klasycznych dywizjach piechoty, czyli na dywizjach radzieckich strzelców.

Walczyliśmy o Wilno, walczyły wojska generała Kleberga, tu i ówdzie doszło do starć z wybranymi oddziałami Wojska Polskiego.

Wtedy wojska pancerne frontów białoruskiego, ukraińskiego na obszarze okręgów przygranicznych dostają rozkaz skrytej mobilizacji.

Radzieckie wojska szybkie mają w przypadku zaistnienia oporu wymijać punkty oporu i przejść jak najszybciej na zachód.

I ostatecznie Wilno zdobywały właśnie wojska Szybkiej Armii Czerwonej.

Brygady Czołgów, razem z Guderianem i jego niemieckimi wojskami szybkimi wzięły udział we wspólnej defiladzie zwycięstwa.

Ale Rosjanie byli zadowoleni ostatecznie z tego, jak ich wojska pancerne zaprezentowały się w inwazji na Polskę?

Po przekroczeniu granicy i rozbrojeniu strażnic wojska pancerne pokonujące nieznaczny tylko opór poruszały się w kolumnach marszowych po drogach.

Po 40-kilometrowym marszu uchwyciły one rejon umocniony oraz wzięły do niewoli wojska mające go obsadzić.

Ale koniec końców niestety wojska pancerne i oddziały zmechanizowane ten test w jakimś zakresie zdały.

Gdyby przyszło im się potykać z regularnymi dywizjami Wojska Polskiego, to ta nonszalancja głębokich rajdów mogłaby się dla Rosjan skończyć źle.

Ale także, mimo że zarówno wojska niemieckie, jak i radzieckie w bardzo podobnym okresie czasu pokonywały bardzo podobne dystanse, to jednak ta kampania, czy raczej ta inwazja pokazała, jak olbrzymim problemem dla radzieckich wojsk pancernych jest logistyka i jak olbrzymim problemem będzie, jeżeli dojdzie do prawdziwej walki, do prawdziwej kampanii, do prawdziwych bitew.

Nie z batalionami marszowymi i szkołami Wojska Polskiego, nie z grupami niezorganizowanych rezerwistów, nie z zagubionymi eszelonami i transportami kolejowymi z żołnierzami polskimi, tylko z regularnymi dywizjami bitnego przeciwnika.