Mentionsy

Bo trafił im się Bill Clinton.

I Bill Clinton, gubernator Arkansas, to był człowiek, który właśnie był gubernatorem Arkansas.

I dlatego Bill Clinton, kiedy został prezydentem, to jest on mówił to, o czym on się znał.

I przez to Bill Clinton przegrał w zborach na gubernatora, na drugą kadencję.

I to zbudowało właśnie Billa Clinton jako człowieka, człowieka imigracji, a przede wszystkim człowieka polityki wewnętrznej.

To problem był taki, że świat nie chciał stanąć za Amerykanami, świat poszedł do przodu i wylądowali z Billem Clintonem, który mimo wielu zasług, które on ma, on do końca tej swojej prezydentury takiej doktryny zagranicznej nie skonstruował.

W zasadzie wszystkie administracje amerykańskie od administracji George'a Busha seniora, a przede wszystkim od czasu Clintona, kiedy ta amerykańska globalna ekspansja pod każdym względem bardzo mocno przyspieszyła.

To jest, muszą Państwo wiedzieć o tym, że Bill Clinton, on...

Gdyby Bill Clinton jako prezydent miał siłę właśnie prezydentów zimnowojnych, tej umowy by nie było.

I te lata 90. to jest dla mnie właśnie ten moment, w którym Bill Clinton, on się trochę musiał siłować z kongresmanami i z republikanami.

I dlatego Bill Clinton był pierwszym człowiekiem, który zapraszał do gabinetu owalnego liderów technologicznych.

To jest sam Bill Clinton, to jest on, wiedział, że...

To jest, że Bill Clinton, nawet kiedy my myślimy zazwyczaj o sobie bardzo dobrze, ale kiedy dochodziło do rozmów dotyczących dołączenia Polski do NATO, to to były rozmowy, które generalnie w większości prowadzili kongresmeni.

Wspomniany przeze mnie Bill Clinton, który bez doświadczenia, ale też Bill Clinton, który chciał się siłować, a z drugiej strony...

I Bill Clinton, demokraci i republikanie sobie z tego zdawali sprawy i oni próbowali przez te całe lata 90. balansować.

Ja bym tu jeszcze wspomniał jedną rzecz o Clintonie, to znaczy, że tak go tutaj trochę krytykujemy, ale prawda jest taka, że Clinton właśnie, tak jak mówiłeś, zaczynał jako gubernator Arkansas, który nie miał wielkiego pojęcia o polityce zagranicznej, ale trzeba mu oddać, że trochę wydarzenia go przytłoczyły, a trochę sam się zaczął tym zajmować, bo Ameryka w latach 90. to jest Ameryka ekspansji gospodarczej,

Członkowie administracji Clintona bardzo często podkreślali, że rynek amerykański staje się za mały dla amerykańskich produktów, dla amerykańskich usług.

Trzeba je eksportować dalej, więc siłą rzeczy Clinton też musiał żyć tą polityką gospodarczą, która była też polityką zagraniczną.

I Clinton, jeżeli chodzi na przykład o rozszerzanie NATO...

też trzeba mu oddać, że on też potrafił wyważać rację, interesy i to dlatego też z naszej perspektywy możemy mówić, że za długo trwało to rozszerzanie, że za długo trwało rozszerzanie, ale to była jakaś gra Clintona.

Przecież pechę z Billem Clintonem polega też na tym, że jest to człowiek, który dalej uważa, że nie popełnił żadnego błędu w tamtej epoce i być może poza jednym w kulisach gabinetu owalnego.

Ale tak to już, czy chodzi o Izrael i Palestynę, czy o rozszerzenie NATO, czy o relacje z Rosją, czy o umowy o wolnym handlu, czy przystąpienie Chin do WTO, to właściwie Clinton ma taki...

Ale jednak, skoro wywołaliście Clintona, to powiedzmy o nim parę słów.

Ponieważ pomysł Billa Clintona, a później Baracka Obama, tylko że Barack Obama doprowadził go do kwadratu albo do sześcianu, ale pomysł Billa Clintona był taki, że jeżeli my Rosję zaprosimy do struktur zachodnich, to ona się zdemokratyzuje.

I Bill Clinton to jest on, kiedy też chciałbym mu dać zasługi, bo miał wszystko, on próbował rozwiązać, to jest on też...

To jest nie miał on republikanów, którzy po prostu nienawidzili Billa Clintona, a już szczególnie po sprawie pewnej młodej damy.

Powiedzmy, że w latach 90. zaczyna się także inna z obsesji charakterystycznych dla trumpizmu, czyli obsesja wobec klanu Clintonów, ich domniemanych najróżniejszych zbrodni, których mieli dokonywać i początek wojny kulturowej jako takiej, do której Monika Lewyński nie była konieczna, bo sądzę, że pewne fundamenty pod wojnę kulturową zostały wylane na długo.

bezpośredniej konkurencji, a na pewno nie Hillary Clinton, współautorka inwazji Libii i Syrii, nie mógł czegoś podobnego o sobie powiedzieć.

są coraz bardziej śmiali i uważają, że mogą tak naprawdę robić to samo, co robili w drugiej połowie lat 90. wobec Clintona, znaczy stosować totalną obstrukcję.

Amerykanie z tego powodu wyrażają niezadowolenie i Trump nie był faworytem w 2015 roku w starciu z Hillary Clinton, ale był już faworytem do nominacji republikańskiej.

A następnie, kiedy staje w szanki z Hillary Clinton, jest w trakcie jednej z debat takie charakterystyczne słowa.

I Clinton zapowiada, że ona powoła prokuratora do spraw umów handlowych.

Clinton i osoby czy z establishmentu demokratycznego, czy z establishmentu republikańskiego pomyliły się.

To, co prezentowała Hillary Clinton, która była jednak wyjątkowo słabą kandydatką.

I to, że Amerykanie zobaczyli, że ze strony Clinton, ze strony demokratów żadnej zmiany tak naprawdę nie będzie.

I rok 2016 to też są te wybory, w których pojawia się alternatywa, bo zanim pojawiła się Hillary Clinton, pojawił się Bernie Sanders.

On na tej decentralizacji wygrał, bo miał obok siebie Hillary Clinton w 16 roku, w 24 roku Kamala Harris, czyli takie osoby, które można było bezpośrednio potwierdzić jako przedstawiciele establishmentu,

To jest przez te 25 lat zmieniło się bardzo dużo i już demokraci przez te 25 lat przeżyli chociażby upadek Hillary Clinton.