Mentionsy

ale przede wszystkim jest przytłoczeniem w naszym systemie, jest przytłoczeniem, po którym my się nie potrafimy odbudować, przytłoczeniem, którego my nie potrafimy uspójnić ani przetworzyć w żaden sposób.

Więc to wszystko jest zależne od tego, gdzie ty przebywasz na swojej mapie autonomicznej i w jakich stanach jesteś często, w jakich stanach jesteś przeważnie i jak wygląda takie twoje wahadło również pomiędzy regulacją a dysregulacją w twoim systemie.

Jeżeli jesteśmy w dysregulacji, w gabinecie terapeutycznym i to w dysregulacji, która po prostu jakby trwa i jest nieopiekowana, czy jest niekontynerowana, czy system nie wahadłuje do regulacji, bo oczywiście, że w gabinecie terapeutycznym przebywamy w dysregulacji, ale chodzi o to, że zupełnie innym rodzajem jest

I on mówi o tym, że trauma nie jest o wydarzeniu, tylko trauma jest o systemie.

Trauma nie jest o zdarzeniu jako takim, tylko trauma jest tym, co zostaje po tym danym doświadczeniu w naszym systemie.

I teraz jeżeli sobie popatrzymy z takim dużym poszanowaniem na te definicje, które przed chwilą powiedziałam, czyli jeżeli popatrzymy przede wszystkim z poszanowaniem na to słowo system.

System, czyli nasz autonomiczny układ nerwowy.

Autonomiczny układ nerwowy, od którego wszystko się zaczyna i do którego wszystko się sprowadza i w mojej opinii jest to nasz najsilniejszy system w całym naszym organizmie.

czy również z uwzględnieniem ciała, może nie w takim kontekście, ale też z uwzględnieniem ciała pracuje IFS, czyli wewnętrzny system rodziny, Internal Family System.

No dobrze, więc nasz system regulacji, nasze miejsce regulacji w naszym autonomicznym układzie nerwowym, bo pójdziemy sobie hierarchią autonomiczną, rozmawiając o autonomicznym układzie nerwowym,

I to ugruntowanie, i ta równowaga, i odbudowa, i poczucie bezpieczeństwa, bo my w stanie regulacji możemy znajdować się tylko wtedy, jeżeli nasz system i różne nasze części mózgu, które niejako skanują otoczenie, przy czym taką jedną z najważniejszych,

Współczulna mobilizacja mainstreamowa jest nazywana reakcją walcz, uciekaj, przy czym tak naprawdę to jest o całej aktywacji w systemie.

Bo nasz system był naładowany aktywacją, był naładowany energią, żeby coś zrobić, by zmienić swoje doświadczenie i rzeczywiście ta aktywacja, ta mobilizacja, to naładowanie mojego systemu energią, z czym mówimy tutaj o adrenalinie, noradrenalinie, to się udało.

mają tak, że przecież gdyby odważyli się skorzystać ze swojej reakcji walki, do której szykuje ich cały ich system, gdyby te dzieciaki odważyły się skorzystać ze swojej reakcji walki, to byłoby to nieadaptacyjne, bo by dostały jeszcze bardziej.

Więc nasz system

Czyli jeżeli nasz system mógłby mówić, to nasz system powiedziałby tak, kochanie, próbowałem nas zmobilizować, próbowałem zmienić nasze doświadczenie.

Dokładnie to powiedziałby twój system, gdyby mógł mówić.

Czyli to są dwie bardzo duże siły, które działają naraz w naszym systemie.

Czyli chcę zadziałać, chcę zrobić i tyle by mój system chciał i jednocześnie ja nie mogę się ruszyć, jednocześnie ja nie mogę nic zrobić, jestem obtoczony z nieruchomieniem.

Czyli współczulna mobilizacja zawiodła, bo próbowałem im wyrwać, ale oni mi zabrali i jeszcze przyszła kolejna fala przytłoczenia dla systemu.

poczucia obojętności, zobojętnienia, zobojętnienia również w systemie, może być tak, że on by w tym momencie nawet powiedział, że on już nie chce tej zabawki, że on już się nie chce bawić, on już nie chce swojej zabawki.

Bo tylko rodzic w tym momencie, w tej sytuacji, jeżeli mówimy o małym dziecku, na przykład trzyletnim, tylko rodzic może doprowadzić powrotem system tego dziecka do regulacji.

Twój system powiedział, kochanie, niczego nie zmieniliśmy przez 20 lat i wydatkowaliśmy bardzo, bardzo dużo energii na to, żeby Cię ochronić i obronić, żeby ochronić i obronić Twoje życie i żeby coś spróbować zmienić, ale słuchaj, niestety nic nie zmieniliśmy.

Ale porozmawiajmy sobie właśnie teraz o tym, jakie są konsekwencje traumy, które my możemy czuć na poziomie systemu, na poziomie ciała i również w konsekwencji na poziomie naszego życia.

to my poprzez to zewnętrzne poczucie bezpieczeństwa, które dostawaliśmy od opiekuna i poprzez jego użyczanie nam swojego wyregulowanego układu nerwowego po to, żeby nas sprowadzić do regulacji, my jakby ucieleśnialiśmy to, taką powiedziałabym, wiecie, elastyczność w naszym systemie.

Załóżmy, że jesteś dzieckiem, w którym domu był problem z alkoholem lub w którego systemie rodzinnym był problem z alkoholem.

I za tym idzie oczywiście cała odpowiedź systemu na zagrożenie.

Czyli jako dorośli już możemy się znajdować w takich sytuacjach, które z jednej strony trochę przypominają nasze pierwotne doświadczenie czy doświadczenia traumy i tak jakby nasz system też nas trochę pchał w te sytuacje.

Tak jakby cały nasz organizm, cały nasz system chciał dokończyć to, co jest niedokończone.

To jest takie zdanie, które bardzo dobrze oddaje to, co się dzieje w systemie tej osoby.

Nie mogła odepchnąć, nie mogła zepchnąć, nie mogła kopnąć, nie mogła ugryźć, nie mogła zrobić niczego, co chciała i co jej system chciał.

I ponownie powtarzam, system był naładowany tą energią, żeby to zrobić i nie wolno było tego zrobić.

System był naładowany energią, żeby to zrobić i gdyby to zrobiła albo gdyby to zrobił ten mężczyzna czy ta kobieta, dziewczynka wtedy, to by dostała jeszcze bardziej, więc cały ten ładunek został w systemie.

Dzieci, które były bite i nie mogły się bronić, one mogą albo w ogóle mieć brak dostępu, i to jest kolejna konsekwencja naszej traumy na poziomie systemu, mogą mieć brak dostępu do reakcji walki, bo reakcja walki dla mojego systemu jest sprzężona tylko i wyłącznie z tym, że rodzic mnie bił.

I ja wielokrotnie nie mogłem się bronić, więc mam brak dostępu do tej reakcji ochronnej czy obronnej, bo nasz system niejako przestaje używać reakcji ochronnych czy obronnych, które nie zadziałały lub z których my nie mogliśmy skorzystać.

Odtworzę sobie całość tego doświadczenia dla mojego systemu, bo mój system cały czas szuka rozwiązania tamtego, bo utknął w czasie.

Czyli albo dla naszego systemu konsekwencją traumy jest to, że jakby dla naszego systemu trauma trwa nieprzerwanie wciąż, czyli jesteśmy w nieprzerwanej odpowiedzi ochronnej i obronnej, która miała miejsce w tamtym danym zdarzeniu.

Więc jesteśmy bardziej zamartwiający się, hiperczujni, mamy brak spokoju wewnętrznego, bo tak jakby wszędzie wypatrujemy, z której to strony nadejdzie, bo mój system ma wrażenie, że z każdej strony to może nadejść, w każdym dowolnym momencie, więc ja muszę być przygotowany.

Więc możemy mieć takie wrażenie, że jest duża dezorganizacja, że jest duży jakby bałagan w tym systemie, w takim sensie, że nie wiemy jakby, kurczę, kiedy to nadejdzie, jak się tego spodziewać, nie rozpoznaję swojego ciała albo czuję bardzo dużo, bardzo dużo, bardzo dużo, czego nie umiem pojąć, ująć, skontenerować albo nie czuję nic.

Potrzebujemy potrafić umieć, potrzebujemy potrafić rozmawiać na temat tego, jaka była nasza mama, jaki był nasz tata, co się działo w naszym systemie rodzinnym, a co z naszym młodszym rodzeństwem.

Ale cały twój system i całe twoje ciało będzie opowiadało o twoim przeżyciu.