Mentionsy

Jak się wydaje, on został zatamowany głównie dzięki skoordynowanej akcji liderów europejskich, przywództwa politycznego NATO, to znaczy sekretarza generalnego i zapewne jakiegoś kręgu wokół niego.

To nie jest wiara i przekonanie co do tego, że Donald Trump dostał papier, na którym mu zreferowano co tam mówi von der Leyen i Macron i Merz.

Uderzyć w interesy, częściowo na początku, interesy wielkich firm również cyfrowych w Unii Europejskiej, to przekazywano Amerykanom i w to najwyraźniej Amerykanie, co pokazują giełdy, uwierzyli i po stronie unijnej jest to przeświadczenie, że wewnętrzna opozycja u republikanów jednak

Obu krajów, Francuzi i francuscy wyborcy oczekują od prezydenta, żeby brał inicjatywę, wychodził poza schemat, liderował.

Również ustrój, federalizacja, landy, ciągłe negocjacje, które Niemcy przenoszą, ten styl na Brukselę, nocne rozmowy, no tak jak się tam z tymi landami negocjuje jakieś przepisy najdrobniejsze.

I każdy lider Niemiec, każdy lider Francji, który wybił się na czoło tych krajów w takim systemie, przenosi to na forum unijne i to się nawet dobrze sprawdza, bo oni się uzupełniają i w tej kwestii tej ostatniej to się uzupełniało.

Każdy inny lider i kraj, który chce konstruktywnie grać w Unii Europejskiej, no musi współgrać z tym tandemem.

To nie jest tak, że Meloni dzibicuje słom nakładanym przez Trumpa, bo on uderza w tę wstrętną Brukselę.

Ale przecież jest to Europejczyk z krwi i kości, Holender, czyli też przywiązany do tych procedur, na których wyrósł.

A jeszcze co do liderów, bo Tomek bardzo fajnie opowiadałeś o Giorgi Meloni, która moim zdaniem jest trochę silna z słabością jej europejskich partnerów, w tym na przykład Kira Starmera.

To był jeszcze ten moment, kiedy po karneju my myśleliśmy, że to wszystko idzie na zderzenie, tak?

Nawrocki dosyć dobrze przedstawił polskie uwarunkowania, tak bym powiedział, strategiczne, podkreślając znaczenie Stanów Zjednoczonych dla krajów wschodniej flanki, w czym zresztą wspierał go oczywiście Aleksander Stubb i też potakiwał Mark Rutte.

Są właśnie liderzy europejscy tacy jak Sztub, którzy dokładnie to robią i chyba tak to powinno wyglądać i rzeczywiście chyba w tym tygodniu udało nam się na tyle, na ile to było możliwe, żeby trochę grać tymi dwoma głosami, tymi dwiema głowami państwa, tak?

To nie jest tak, że Francuzi na poziomie dyplomatów w Brukseli mają pretensje do polskiej dyplomacji czy do polskich władz, że jeszcze przed tą deeskalacją Trumpa, że tutaj ta Polska nie jest głośniejsza, nie uderza w Trumpa zdecydowanie.

Ten najnowszy odcinek grelandzki pewnie wzmocnił, no bo wzmocnił to przekonanie o, von der Leyen mówi o potrzebie, rok temu mówiliśmy o autonomii strategicznej, teraz się mówi o niepodległości, independence, również w wymiarze chińskim.

Ze strony instytucji, samej von der Leyen i część liderów była taka próba przekierowania uwagi z Grenlandii, przywrócenia jej, skupienia się z powrotem na Ukrainie.

I von der Leyen wczoraj w tematy Grenlandii, tam jeszcze trudny temat umowy Unii z Mercosurem, wpakowała ten plan dla Ukrainy, żeby

Przeciągnąć uwagę z powrotem na Kijów i też to były apele kilku liderów też z naszej części Europy, żeby w tych stosunkach transatlantyckich wykorzystać trochę obniżenie, czysto operacyjnie wykorzystać obniżenie napięcia wokół Grenlandii i wrócić do Ukrainy.

Opozycja belgijska, lider partii socjalistycznej był bardzo tam dotknięty i na Twitterze wzywał, że zakończmy pomoc.

Oczywiście liderzy europejscy, Francja, Niemcy, Meloni, kiedy spotykają się, czy dzwaniają z Trumpem, powtarzają to, że jesteśmy u końca drogi, tylko jeszcze został ten elemencik, elemencik.