Mentionsy

Wczoraj wieczorem odbyło się nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej.

Tak panuje przekonanie i to zarówno w Brukseli, jako w instytucjach unijnych, ale też w kilku kluczowych krajach Unii Europejskiej, z Francją, Niemcami, też Włochami, że wydarzenia ostatnich dni pokazały, że warto odważyć się na pewien rodzaj konfrontacji z Trumpem, do której Unia Europejska została przymuszona tą jego eskalacją w sprawie Grenlandii i że to jest skuteczne.

Po tej stronie europejskiej, unijnej jest bardzo silne przekonanie,

O którym na czwartkowym szczycie też dyskutowano i to była bardzo szeroka co do tego zgoda, że w tym miksie przyczyn, które sprawiły, przyczyniły się do odwrotu przynajmniej czasowego Trumpa w sprawie Grenlandii była groźba, groźba czy jasny sygnał ze strony Unii Europejskiej, że jest gotowa na wojnę handlową, na wojnę gospodarczą z Trumpem.

Uderzyć w interesy, częściowo na początku, interesy wielkich firm również cyfrowych w Unii Europejskiej, to przekazywano Amerykanom i w to najwyraźniej Amerykanie, co pokazują giełdy, uwierzyli i po stronie unijnej jest to przeświadczenie, że wewnętrzna opozycja u republikanów jednak

Kraje unijne, również te kluczowe, największe gospodarki, wysyłały sygnały do Komisji Europejskiej, do Amerykanów, że nie chcemy eskalacji, że no deal, że brak porozumienia nie jest dla nas opcją.

Kiedy Francuzi i część Komisji Europejskiej próbowała wprowadzić taką niejednoznaczność negocjacyjną i mówić, że może właśnie sięgniemy po ten instrument antywymuszeniowy, może nie, żeby trochę napędzić stracha amerykańskim negocjatorom, wtedy kanclerz Merz wychodził na konferencję CDU gdzieś tam w Berlinie, mówił nie, nie, nie, nie jesteśmy na tym etapie, nie eskalujmy, to jest w ogóle nie ten moment.

To są decyzje, które wymagają głosowań większościowych w Unii Europejskiej, więc nie ma mowy o wecie węgierskim czy innym.

Tym razem nie będziemy wetować Komisji Europejskiej w jej posunięciach odwetowych wobec Ameryki.

Czy koalicji, czy jakichś takich sojuszy, czy geografii wewnątrzeuropejskiej, tak?

To nie jest tak, że Francja i Niemcy decydują o wszystkich kluczowych decyzjach w Unii Europejskiej, ale jest tak, że bez ich zgody kluczowe decyzje nie są podejmowane.

Każdy inny lider i kraj, który chce konstruktywnie grać w Unii Europejskiej, no musi współgrać z tym tandemem.

O tym doskonale wie Meloni, Włochy, trzecia gospodarka Unii Europejskiej.

Ona, tak jak mówiłem, bardzo lojalnie cały czas grała i gra z resztą, z głównymi graczami w Unii Europejskiej.

Ale też Unii.

Polska, Tusk i Nawrocki są w tym retorycznie mniej gorącym obozie w Europie, w Unii Europejskiej.

Ale to zróżnicowanie, które jest uwarunkowane powiązaniami gospodarczymi między Francją, między Niemcami, między Włochami, zróżnicowanie wewnątrz Unii Europejskiej pozostaje.

Bruksela jest bardzo mocno przekonana, znowuż się cofam o kilka lat, że pierwsza faza tej pełnoskalowej wojny w Ukrainie, kiedy nie było pewności po stronie europejskiej czy sygnały ze strony Putina o użyciu tamtej aktywnej broni jądrowej na Ukrainie.

Po stronie europejskiej wyświadczenie, że rzeczywiście Chińczycy mieli wpływ w tej kwestii na Putina i również dlatego należy z nimi grać niezależnie, korzystywać własną siłę gospodarki, by wymuszać na nich inne konstruktywne decyzje.

Czy to był istotny element tej Rady Europejskiej, która odbyła się wczoraj wieczorem?

Myślę, że dlatego szefowa Komisji Europejskiej podczas tego wczorajszego nieformalnego szczytu rozpoczęła dyskusję.

I von der Leyen wczoraj w tematy Grenlandii, tam jeszcze trudny temat umowy Unii z Mercosurem, wpakowała ten plan dla Ukrainy, żeby