Mentionsy

Armia I Frontu Białoruskiego Marszałka Rokosowskiego.

Armii, na styku I i II Frontu Białoruskiego, walki o przyczółek różański, także nad Narwią, bardziej na północy, one...

O przyczółek przede wszystkim Baranowsko-Sandomierski w pasie I Frontu Ukraińskiego marszałka Koniewa i o przyczółek Warecko-Magnuszewski w pasie I Frontu Białoruskiego marszałka Rokosowskiego, ale na linii Wisły.

Dlatego, że jesienią 1944 roku jego armia walczyła w punkcie ciężkości całego frontu, a obszar między Pułtuskiem a Serockiem nad Narwią stał się dla dowództwa frontu najważniejszym miejscem wówczas toczonych walk.

a następnie w przeciągu dosłownie kilku dni wzmocniony odwodami frontu przejść do przeciwuderzenia i odzyskać utracone terytoria, a następnie znacznie rozszerzyć przyczółek, zmuszając niemieckie wojska do odwrotu dalej na zachód.

25 lipca pierwsze czołówki I Frontu Białoruskiego Marszałka Rokosowskiego doszły już do środkowej Wisły.

Na przełomie lipca i sierpnia 1944 roku lewe skrzydło I Frontu Białoruskiego siłami kilku armii doszło w rejon Dęblina, w rejon Warki i wreszcie w rejon samej Warszawy.

Ale prawe skrzydło frontu nie nadążało.

To skutkowało tym, że przez cały sierpień 1944 r. prawe skrzydło I Frontu Białoruskiego siłami kilku armii nacierało w kierunku Nabug.

Innymi słowy, pod koniec sierpnia 1944 roku marszałek Rokosowski, dowódca I Frontu Białoruskiego, miał pełną świadomość, że o ile na linii Wisły można przejść do obrony,

Nasze oddziały posuwały się naprzód i rozszerzyły przyczółek do 25 km wzdłuż frontu i od 8 do 18 km w głąb.

Do sztabu frontu wysłałem szyfrówkę.

Na południe od nas w środku wojska I Frontu Białoruskiego podeszły do Wisły.

Jeszcze dalej na południe przyczółek Sandomierski zajmowały wojska I Frontu Ukraińskiego.

Między innymi wysłaliśmy również generała Erastowa na kurację do szpitala frontowego znajdującego się 80 km od linii frontu.

Dowódca frontu musiał skoordynować wszystkie te działania, a zatem musiał najpierw zdobyć część Warszawy, zaangażować się w walki w Warszawie w kontekście Powstania Warszawskiego, a jednocześnie wyrzucić Niemców całkowicie za Wisłę, a więc przez Legionowo dojść do Nowego Dworu Mazowieckiego i jeszcze dodatkowo skoordynować działania w rejonie Różan, Pułtusk, Serock i wypchnąć Niemców z linii rzeki Narwi.

Ale to wszystko musiało zaczekać do momentu, aż armię centrum I Frontu Białoruskiego rozstrzygnął bitwę o Warszawę.

Ale znów, to był proces, który zajmował Niemcom te kilka bezcennych dni i Rosjanie, atakując w różnych miejscach frontu w określonym czasie, paraliżowali niemieckie działania zaczepne albo wzmacniające front.

To taki paradoks przejścia I Frontu Białoruskiego do obrony operacyjnej, że jak Rosjanie i Rokosowski przeszli do obrony operacyjnej, to przez kolejne dwa miesiące prowadzili działania zaczepne.

Bez wątpienia te walki z 4 i 5 października były dla Rosjan takim szokiem, że na stanowisku dowodzenia 65 Armii zjawił się osobiście dowódca frontu marszałek Rokosowski.

Zresztą działaniami na linii Narwi, bo pamiętajmy, to było współdziałanie kilku armii w pasie I i II Frontu Białoruskiego, dowodził także marszałek Żukow.

Ale Rosjanie wzmocnieni odwodami armii oraz oddziałami artylerii z dowództwa frontu.

Dowódca frontu zdecydował wprowadzić na nie jeszcze jedną armię.

Oczywiście z dokumentów najpierw pierwszego, a potem drugiego frontu białoruskiego wiemy doskonale, że żadne poprawne stosunki, nie mówiąc już o doskonałych stosunkach, nie zapanowały, ponieważ generał Popow i jego ósmy korpus pancerny gwardii był fenomenem nawet jak na Armię Czerwoną i być może kiedyś zasługiwać będzie na osobny odcinek.