Mentionsy

Przeciwko nim szły do natarcia dwa radzieckie korpusy pancerne, czyli nacierało przeszło 20 tysięcy żołnierzy Armii Czerwonej.

I to starcie pod Garwulinem jest bardzo interesujące, dlatego że to jest właściwie, można by powiedzieć, bój spotkaniowy elementów dywizji piechoty z ugrupowaniem wojsk zmechanizowanych poziomu Korpusu Pancernego Armii Czerwonej.

Że Niemcy kierując dywizję piechoty naprzeciwko nacierającej całej armii pancernej nieprzyjaciela powinni skazać ją na zagładę.

To jest brak realizacji postawionych zadań taktycznych na szczeblu korpusu, brak realizacji zadań postawionych na szczeblu armii, a więc operacyjnych.

natarcia wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej.

Tymczasem w 1939 roku nie jedna nasza dywizja walczyła w całkowitym oderwaniu od innych związków taktycznych danej armii, broniąc nieregulaminowych, bardzo szerokich pasów obrony.

No i tak się nietypowo złożyło pod koniec lipca 1944 roku, że ta niemiecka 73 Dywizja Piechoty, rozstawiona w kordon, czyli tak jak nasze dywizje w 1939 roku, rozrzucona na wielkiej przestrzeni, zaatakowana przez masę czołgów nieprzyjaciela, bo w pewnym momencie nad pozycję tej dywizji ruszyło około 400 czołgów i dział pancernych Armii Czerwonej.

korpusy pancerne Armii Czerwonej.

I nacierały w pierwszym rzucie radzieckiej II Armii Pancernej dwa korpusy.

W 1944 roku w Armii Czerwonej już tak nie walczono, a dowódców, którzy ponosili przesadne straty, niewłaściwie operowali swoimi wojskami.

Jak pokaże przyszłość, dosłownie kilka dni później, przebojowy, agresywny III Korpus Pancerny, idący jako awangarda armii, wpadnie w sidła, zostanie okrążony przez Niemców, przeskrzydlony.

pod Radzyminem i Wołominem, a VIII Korpus Pancernych Gwardii, walczący bardziej zachowawczo, będący centralnym korpusem Armii Pancernej w natarciu.

Po opanowaniu Lublina wojska tej armii dostały rozkaz nacierać na Warszawę także po osi Szosy Lubelskiej, a więc należało opanować Garwolin, należało opanować Kołbiel, Otwock, dotrzeć do Mińska Mazowieckiego, Sulejówka i wreszcie na warszawską Pragę.

Więc armia pancerna sama nie dość, że oderwała się od wojsk głównych armii ogólnowojskowych, no to jeszcze walczyła w warunkach, gdzie przeciwnik nie tworzył zwartego frontu.

Tak naprawdę armii pancernej grupującej się na wschód od Dęblina nakazano w ciągu de facto 24-48 godzin z podstawy wyjściowej na tym obszarze dotrzeć do Warszawy.

Niemniej dowódca, a właściwie pełniący obowiązki dowódcy Radzieckiej 2 Armii Pancernej, generał major Aleksiej Radziejewski, bo formalnie dowódca armii generał Bogdanow został ranny w walkach o Lublin, został odwieziony do szpitala w ZSRR.

W związku z czym lewe skrzydło II Armii Pancernej też wisiało w próżni.

musiał działać bardziej asekuracyjnie niż stojący na prawym skrzydle III Korpus Pancerny, który mógł uderzyć, mając świadomość, że z jednej strony może liczyć na czołgi Popowa, a z drugiej strony, bardziej na wschód, na prawym skrzydle całej radzieckiej II Armii Pancernej, koniec końców, w kolejnych dniach spodziewać się można nadejścia sił własnych.

47 Armii, bądź nawiązania kontaktu z grupą szybką, która szła już na Siedlce i już podjęła wcześniej walki o Siedlce.

aż po siedlce, nie tylko siłami II Armii Pancernej, ale także siłami XI Korpusu i II Korpusu Kawalerii Gwardii.

I przyjmując bitwę, czy raczej inicjując bitwę, realizując wytyczne dowódcy frontu, pełniące obowiązki dowódcy radzieckiej armii pancernej.

Wyznaczył tejże armii opanowanie 27 lipca jako celu bliższego rejonu Stoczek Łukowski-Garwolin, a jako celu dalszego opanowanie rejonu Pragi oraz przecięcie linii kolejowych Warszawa-Białystok i Warszawa-Siedlce.

Taki był zamysł dowódcy armii.

Więc to, że dowództwo niemieckiej 73 Dywizji Piechoty postanowiło działać przede wszystkim na osi Szosy Lubelskiej, a dowództwo radzieckiej 2 Armii Pancernej działać na wschód od osi Szosy Lubelskiej sprawiło, że tego 27 lipca 1944 roku setki radzieckich czołgów nie rozjechały tej niemieckiej Dywizji Piechoty.

A Korpus Pancerny Armii Czerwonej to pod względem liczebności dywizja niemieckiej piechoty.

Cofały się jeszcze jakieś kolumny zdezorganizowanych jednostek tyłowych niemieckiej 4 Armii Pancernej.

Tak nie należy Armii Pancernej kierować do natarcia w warunkach zupełnego braku rozpoznania sił nieprzyjaciela.

Rozwiedka szczebla armii, właśnie II Armii Pancernej.

Oddziały frontowe Armii Czerwonej bardzo chętnie i z początku przyjaźnie korzystają z pomocy miejscowej partyzantki, nawet jeżeli jest to partyzantka wierna rządowi polskiemu w Londynie.

To znaczy, to był teoretycznie styk dwóch niemieckich armii.

Drugiej armii ogólnowojskowej bardziej na północy i czwartej armii pancernej bardziej na południu.

Warszawy, która była jej dalekim miastem za pleczem tyłowym, ale nie podlegała bezpośrednio armii.

Wojska Armii Rezerwowej, wojska etapowe i Luftwaffe, cały sztab 6 Floty Powietrznej, masa Niemców, masa samolotów, artyleria przeciwlotnicza zjeżdża każdego dnia.

Stąd wprowadzenie niemieckiej 9 Armii od 25 lipca 1944 roku, ona odpowiada w tym momencie za obronę powiatu garwolińskiego.

Nie ma tam armii czerwonej, nie ma tam Wehrmachtu, nikogo tam nie ma z wyjątkiem naszych chłopaków, naszych dziewczyn z podziemia.

No to dowódca niemieckiej 9 Armii, generał wojsk pancernych von Forman musiał jakoś załatać taką skromną dziurę szerokości 70 kilometrów albo nawet jeszcze większą, bo tak naprawdę między Dęblinem a Siedelcami nie miał wojsk.

Niemieckie samoloty nie informowały go o ruchach Armii Czerwonej?

Dywizja nasza była początkowo przeznaczona jako rezerwa grupy armii dla Kurlandii.

Z powodu sukcesów Rosjan na środkowym odcinku frontu wschodniego została jednak użyta z wyprzedzeniem do ochrony rejonu Warszawy i podporządkowana dowództwu 9 Armii, generał Forman.

podać rękę niemieckiej drugiej armii, której wojska bronią dopiero siedlec.

Radzieckie czołgi dopiero szturmują Dęblin, więc pomiędzy Otwockiem, Celestynowem a Dęblinem nie ma żadnej armii obu stron, pomijając tak naprawdę niemieckie patrole czy niemiecki pociąg pancerny, o którym wspomniałem.

Dowództwo niemieckiej 9 Armii nie jest z tego powodu zadowolone.

W tym czasie sztab radzieckiej II Armii Pancernej sądzi, że w Garwolinie nie ma nikogo i że zasadniczo korpusy pancerne Radziejewskiego przetoczą się przez powiat w natarciu na Warszawę.

Idą, chociaż nie wiedzą do końca w co, dlatego że raporty wieczorne z 25 lipca niemieckiej 9 Armii informują.

Mało tego, wysłali od razu transportery opancerzone dywizjonu rozpoznawczego dywizji Hermann Gering bardziej na południe i one 20 kilometrów na południe od Garwolina zderzyły się tego 26 lipca z elementami 5 Pułku Motocyklowego i 87 Batalionu Rozpoznawczego 2 Armii Pancernej.

I to był bój spotkaniowy jednostek rozpoznawczych, tak 9 Armii ze strony Niemców, jak i 2 Armii Pancernej ze strony Rosjan.

Jeden batalion niemieckiej piechoty można było przerzucić samochodami do Garwolina, tak jak inny batalion tej dywizji pojechał bronić Siedlec w pasie zupełnie innej armii, ale zasadnicze siły niemieckiej 73.

Przeciwko nim szły do natarcia dwa radzieckie korpusy pancerne, czyli nacierało przeszło 20 tysięcy żołnierzy Armii Czerwonej.

choć tak naprawdę nie ma bitew pancernych, to była bitwa związków szczebla operacyjnego, szczebla armii, ale w tej wielkiej bitwie pod Okuniewem.