Mentionsy

Nigdy później Armia Czerwona nie ponosiła już takich strat na polu walki w bezpośredniej konfrontacji z przeciwnikiem jak w 1942 roku pod Rżewem.

Z tego rzewa nie zostało nic, a Armia Czerwona nacierała z prędkością czasami w dłuższym przeliczeniu jednego kilometra na miesiąc.

Jedna pojedyncza radziecka armia zaangażowana w pasie danego frontu w Bitwę Rżewską mogła w ciągu miesiąca mieć straty takie jak w 1944 ponosił cały front.

To jest jedna z nielicznych miejscowości, która odrodziła się po wojnie, po tym jak przez 14 miesięcy Armia Czerwona, nacierając z północy na południe, przeszła 15 kilometrów.

Oczywiście Armia Czerwona nie nacierała non-stop przez 14 miesięcy, ale nie jest przypadkiem, że przy Wzgórzu 200, przy miejscowości Połunino jest dzisiaj jeden z największych cmentarzy, memoriałów poświęconych Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej i tej niewyobrażalnej ofierze, jaką złożyli żołnierze Armii Czerwonej z różnych narodów Związku Radzieckiego.

Mówimy o operacji, w której Armia Czerwona straciła 770 tysięcy żołnierzy w pierwszej bitwie różewskiej, z czego aż co trzeci to był zabity.

Armia Czerwona zajęła Rżew, ale go nie zdobyła.

który to obszar operacyjny został całkowicie zgruchotany operacją Tajfun i w październiku 1941 roku armia niemiecka zajęła Rzew, zajęła Wiaźmę i ruszyła bezpośrednio na Moskwę.

Innymi słowy, żeby zabezpieczyć mowskiewski rejon operacyjny przed bezpośrednim atakiem na stolice ZSRR, Armia Czerwona musiała posiadać, bronić Wiaźmy na południu, Rzewa na północ.

Bardziej na północnym lewym skrzydle niemiecka 9 Armia, centralnie 3 i 4 Armia Pancerna, bardziej na południu niemiecka 4 Armia de facto na początku grudnia utknęły i nie były w stanie zdobyć Moskwy.

Wojska niemieckiej grupy armii Środek wyczerpały swoje możliwości i w grudniu 1941 roku Armia Czerwona spod Moskwy rozpoczęła własną kontrofensywę, która miała niezwykle ambitne założenia.

Niemiecka 9 Armia nie wytrzymywała naporu, zaczęła się cofać.

Ta armia nadal trzymała rzew.

Front Kaliniński atakował ich z północy na południe i wyszedł na południowy zachód, a więc IX Armia w pewnym momencie musiała stanąć frontem na wschód, na zachód i na północ.

Wydawało się, że los niemieckiej 9 Armii, 4 Armii, 3 Armii Pancernej jest przesądzony, że nie da się utrzymać tego frontu, że w styczniu 1942 roku Armia Czerwona osiągnęła co chciała.

Fakt, że Armia Czerwona nie odbiła Wiaźmy i nie odbiła Rzewa, miast utraconych w październiku 1941 roku w ramach operacji Tajfun, oznaczał, że Moskwa była cały czas bezpośrednio zagrożona niemieckim atakiem.

armia niemiecka dysponowała na wschód od Wielkich Łuk i Smoleńska tak dogodną bazą wyjściową do natarcia, mimo że, jak powiedziałem, ta baza z trzech stron została osaczona przez Armię Czerwoną.

On w styczniu 1942 roku obejmował niemiecką dziewiątą armię w warunkach kompletnego chaosu, kiedy ta armia wisiała na jednej magistrali, gdzie miała Rosjan na wschodzie, na zachodzie, na północy, a właściwie nawet na południowym zachodzie od siebie, gdzie jeden z korpusów, dwudziesty trzeci, został na zachód od Rżewa.

Trzecia armia i czwarta armia pancerna zostały wycofane z walki, przy czym trzecią armię pancerną cofnięto aż do Witebska na Białorusi, gdzie przyjmowała dywizję wzmocnienia z Francji i z rejonu Witebska rozwijała się do walki na kierunku północno-wschodnim, aby załatać tą gigantyczną wyrwę, jaką wywołały radzieckie armie.

Można powiedzieć, że Armia Czerwona złapała Niemców tak jakby rozwartą dłonią schwycić jabłko, ale to jabłko nie dało się zgnieść i w pewnym momencie zaczęło się jakby rozrastać.

Dziewiąta armia w warunkach zimy, potężnej pokrywy śnieżnej i temperatur dochodzących do 40-50 stopni poniżej zera.

To są jednostki, to są związki taktyczne 9 Armii, które w 1942 roku brały na siebie podstawowy wysiłek walki z dwoma frontami przeciwnika, a zwłaszcza z armiami frontu kalinińskiego generała Koniewa.

To znaczy, nie dość, że cała niemiecka 9 Armia znajdowała się w półokrążeniu, to jeszcze wystawał z niej, z tego wybrzuszenia, taki dodatkowy nawis w kierunku zachodnim.

Tam III Armia Pancerna, przyjmując dywizję z Francji, przechodziła do przeciwuderzenia, pragnąc w jakimś zakresie połączyć się z IX Armią, II Magistralą, kierować się na miejscowość Bieł.

Armia Czerwona zaangażowała około 150 związków taktycznych o łącznej liczebności ponad miliona żołnierzy.

I w tej radzieckiej historiografii podkreśla się, że Armia Czerwona odrzuciła przeciwnika nawet 250 km od Moskwy.

Armia Czerwona znajdowała się 15 kilometrów na północ od Rżewa, już w styczniu 1942 roku.

I armia niemiecka podjęła operację zaczepną o kryptonimie Seydlitz, której celem było poszerzenie tego wybrzuszenia, jakby wyłamanie dwóch palców, które trzymało jabłko.

I Armia Czerwona nie zdołała temu przeciwdziałać.

Ich armia dopiero odbudowywała swój potencjał.

Potem dołączyły jeszcze 5 Armia i 33 Armia.

Koniew armiami frontu kalinińskiego uderzył bezpośrednio z północy na południe, wprost na Rzew.

Armia generała Leluszenki z frontu Koniewa wykonała klasyczne uderzenie z czasów I wojny światowej.

Armia dosłownie szła do nieba.

Armia Czerwona poniosła po raz kolejny potężne straty.

Armia w sierpniu, we wrześniu miała 42 tysiące wyeliminowanych z walki.

Armia 30 tysięcy.

29-ta, 16 tysięcy wyeliminowanych i wreszcie 30-ta armia, która de facto w sierpniu i wrześniu 1942 roku, atakując bezpośrednio na Rzew, straciła 100 tysięcy żołnierzy.

Musimy sobie uświadomić, że jedna armia ogólnowojskowa w ramach jednej operacji zaczepnej, która traci 100 tysięcy żołnierzy, zabitych, rannych, zaginionych, to to są jakieś liczby niewyobrażalne, nawet jak dla Armii Czerwonej.

Nadal ta 9 Armia zasadniczo przede wszystkim zagraża i 4 Armia i 3 Armia Pancerna zagraża Moskwie.

Żukow dowodził armiami generała Koniewa i generała Purkajewa.

Od wschodu atakował front zachodni, przede wszystkim 31, 20, armia, kilka korpusów szybkich.

Ale czy tutaj też Armia Czerwona poniosła tak gigantyczne straty?

Hitler miał świadomość, że utrzymywanie występu w Jaźmiańsko-Różewskiego, którego linie frontu wynosiły w sumie około 500 kilometrów, w warunkach pogromu stalingradzkiego nie ma już sensu, że armia niemiecka nie będzie już zdobywać Moskwy, przynajmniej na razie.

Armia Czerwona wkroczyła do tego, co kiedyś było Rżewem, a co zostało poddane miastobójstwu.

Służba w 1942 roku, w radzieckich armiach w pasie frontu zachodniego bądź frontu kalinińskiego.

Dlatego, że zależy czy liczymy wszystkie armie, czy tylko tą konkretną operację, czy uwzględniamy pogrom części ugrupowania radzieckiego w ramach operacji Zajdlic, ale zasadniczo przyjmuje się, że Armia Czerwona miała straty przekraczające milion dwieście tysięcy żołnierzy w szeregu operacji.

W roku 1943 Armia Czerwona odzyskała sprawność bojową.

Armia Czerwona w roku 1942 była armią w kontekście Wielkiej Wojny Ojczyźnianej najgorszą i najsłabszą.