Mentionsy

że niegdyś w wyniku presji wywieranej przez miejski patrycjat, księżę wrocławski Henryk VI Dobry w 1327 roku zawarł porozumienie z królem Czech Janem Luksemburczykiem.

Akt ten podpisano we Wrocławiu, a na jego mocy księstwo wrocławskie zachowało formalną niezależność za życia Henryka, jednak po jego śmierci miało zostać włączone do korony czeskiej.

Henryk VI Dobry zmarł pod koniec 1335 roku, a Wrocław przeszedł pod panowanie dynastii luksemburskiej.

Jednak od połowy XVII wieku biskupi wrocławscy stopniowo podważali kompetencje gniezna, utrudniając wizytację i pomijając tytulaturę gnieźnieńską w dokumentach.

Faktyczne zerwanie więzi metropolitalnej nastąpiło w 1821 roku, gdy papież Pius VII podporządkował diecezję wrocławską bezpośrednio stolicy apostolskiej.

bo napływ bogatych niemieckich osadników na Śląsk zaczął się już wcześniej, za czasów monarchii Henrykowskiej i trwał prawie 200 lat.

Kamienicy były częścią większego kompleksu, większych pierzei i budynków otaczających przykościelny cmentarz, który istniał do XVIII wieku.

W XVIII wieku, w 1728 roku, architekt Christoph Hagner przebudował łączącą kamienicę bramę, nadając jej barokowy charakter.

Nad wejściem umieszczono łaciński napis Mors la nua vitae, co tłumaczy się jako śmierć bramą życia, odnosząc się do funkcji bramy prowadzącej na cmentarz.