Mentionsy

I o to właśnie w imieniu Jezusa prosimy.

I mówiąc, że wyjdzie mi to ku wybawieniu, no jesteśmy w pewnym kontekście, czytaliśmy ten tekst wcześniej na poprzednich odcinkach, omawialiśmy go, on nawiązuje do wersetu 12, 13, gdzie Paweł opisuje swoją aktualną sytuację bycia w areszcie, jakiejś niemocy, niesprawiedliwości, bo on nie był przecież przestępcą, a uczniem Jezusa.

głosił nauki, które sam jak gdyby odebrał od Chrystusa w wizjach, w jakichś modlitwach i dlatego nie spodobał się niektórym ludziom i doprowadzili do jego aresztowania.

przez modlitwy i przez Ducha Jezusa Chrystusa.

Nie wiem, czy on jest jakimś fatalistą, nihilistą, który odkrył Chrystusa i nagle cały świat już nie ma dla niego znaczenia i gdyby nie Chrystus, on by faktycznie już mógł się zagubić w tym.

Kiedy Paweł przygląda się życiu Chrystusa i nauce o Chrystusie, no nie znał go prawdopodobnie osobiście, ale tego, co o Chrystusie się mówi i czego Chrystus nauczał, to prawdopodobnie taki zachwyt, który go ogarnął, no chciał, żeby w ten czy w inny sposób

Pawła, bo Paweł ma ogromne poczucie o wartości i znaczeniu tego, jak ważny jest człowiek, kim jest człowiek i właśnie pokazuje Chrystusa jako tego, który oddał swoje życie ze względu na miłość do człowieka i Paweł ma świadomość na przykład tego, że Bóg go kocha, Bóg jest miłością, Bóg jego kocha, Chrystus go kocha i to nadaje też ogromnej wartości.

I on też jest konkretną jednostką, to znaczy on ma swój świat, ma swoją wizję, jego celem jest głoszenie Chrystusa, to jest jego misja, to są cele, które on realizuje i, że tak powiem, to dotarcie do Chrystusa jest jego nadrzędnym celem, więc jak on myśli sobie o perspektywie...

Przeglądam tekst, bo szukam tego miejsca, gdzie on mówi, że tęsknię do was serdeczną miłością Jezusa Chrystusa.

Jest poza wielkim powołaniem, które przychodzi od Jezusa Chrystusa.

Albowiem Bóg mi świadkiem, czyli wzywa Boga tutaj na świadka, jak tęsknię do was wszystkich serdeczną miłością Jezusa Chrystusa.

Może niezupełnie, ale generalnie widać było różnicę między relacjami z wierzącymi, którzy już dojrzewali, którzy wcześniej gdzieś przyszli do Chrystusa, do wspólnoty wierzących, do których zostałem przyłączony jako przeniesiony duchowny, a inne relacje z tymi, którzy dopiero co wchodzili na tą drogę życia chrześcijańskiego.

Umiera, no tak, ale świadomość, można powiedzieć, zanika, ciało się rozkłada i w momencie chwalebnego przyjścia Pana Jezusa, w odpowiednim momencie w historii tego świata, jak wierzymy, w tak zwanej paruzji, czyli właśnie tym chwalebnym przyjściu wraz z aniołami, Bóg dokonuje tak zwanej rekreacji, na nowo stwarza ciała, te ciała już nie są takie same, one są przemienione.

uwielbionego ciała Chrystusa, czyli takiego ciała, które już nie podlega śmierci, czasowi, starzeniu się, chorobom, cierpieniom i które prawdopodobnie może transcendować, czyli przekraczać różne, nie wiem, niektórzy mówią wymiary, światy, przestrzenie i tak dalej.

To jest jeszcze jeden ten powód, który jest nieprzemijający i który jest stały i dla Pawła na pewno Chrystus jest tym celem ostatecznym jego życia i tak naprawdę powiedziałbym taką jedyną stabilną, niezmienną kotwicą, bo wszystko może ulec zmianie, ale wierność Chrystusa w stosunku do Niego i miłość i nic go nie oderwie, Paweł pojawi w innym miejscu od miłości

Chrystusa, czy życie, czy śmierć, czy prześladowania, czy udzisk, tak?

No i właśnie patrząc na takiego Pawła, jak sobie czytamy ten list, myślę, że jak czytali go Filipi z Borownicy, czy tam wyznawcy Chrystusa, to mogli się czuć zachęceni.

A teraz już krótka modlitwa, żebyśmy mogli w dobrym takim nastroju duchu opuścić ten podcast, ten odcinek i życzyć wszystkim tego, co jest właśnie sensem życia, odnalezieniem Chrystusa.

W imię Chrystusa Pana.