Mentionsy

może powiedzieć, tej nadziei ostatecznej chrześcijańskiej, czyli na przykład spotkania z Chrystusem, realnego spotkania z Chrystusem, no to to jest cel, do którego on zmierza, więc sobie myślę, no dobra, to jakby się teraz, że tak powiem, wyłączył i mam w perspektywie to, że jest to w jakimś stopniu związane z tym, że albo przy zmartwychwstaniu, albo po prostu, no człowiek w śmierci, czas go nie dotyczy, tak?

Więc po prostu, czy w perspektywie Zmartwychwstania, czy w jakimkolwiek innym formie doświadczenia, następny moment to jest czas spotkania z Chrystusem.

Pragnę odejść, aby być z Chrystusem, bo to jest o wiele lepsze.

I on mówi, no dobra, ale umarłbym, byłbym już z Chrystusem, super, ale jeszcze jest dobra praca do wykonania, wolę żyć, żeby pracować.

Czy powinniśmy ten tekst rozumieć, że jak człowiek umiera, to już jest Chrystusem w niebie?

moment śmierci jest w jakimś sensie punktem spotkania z Chrystusem, ale kwestia, jak wygląda proces dojścia do tego spotkania, to już chyba jest odrębny temat.

I dlatego też on potem, kiedy mówi o perspektywie na przykład śmierci, a celem jego jest Chrystus i spotkanie z Chrystusem, to nie rozpatruje śmierci w kategoriach po prostu jakiejś klęski, czegoś w tym stylu.

ale w tych, bym powiedział, takich momentach, w których miałem poczucie, że nie ma niczego, to był zawsze ten wymiar ostateczny i ta nadzieja ostateczna i to była kwestia po prostu świadomości obecności Boga w moim życiu i właśnie relacji z Chrystusem.

tym więcej ujawnia się siła, jaka tkwi w tej relacji z Chrystusem, kiedy człowiek trwa pomimo tego, co go spotyka.