Mentionsy

Bo jak się przyjeżdża z takiej Ostrowi Mazowieckiej, którą strasznie kocham i w ogóle to jest miejsce, do którego cały czas wracam, w którym się dobrze czuję, ale jednak jak przyjeżdżasz i nie znasz w Warszawie tak literalnie nikogo, to dobrze jest pójść na studia, no bo na dzień dobry masz jakichś kolegów, wiesz, ja mieszkałem w akademiku, w ogóle, Boże, ten akademik, to była szkoła życia dopiero, to były takie...

Boże, broń.

No tak, to nie kobieciarstwo, tylko głupie, głupie, głupie... Może zamówiłeś panią po prostu i... Nie, broń Boże, nie, nie, nie.

Miałem raz, jak pisałem książkę o Wołyniu, to rzeczywiście miałem takie poczucie, że chcę, żeby ta książka coś zmieniła w dalszych relacjach z Ukrainą, ale jeżeli chodzi o honorowe zabójstwa, to w ogóle nie myślałem, że ten tekst będzie misyjny, ani że ktoś przeczyta mój tekst i powie, boże, ten młody człowiek z Polski ma rację, musimy przestać to robić.

W ogóle nie miałem czegoś takiego, bardziej miałem takie poczucie, że trochę ta praca reportera polega na tym, żeby tłumaczyć innych ludzi, nie po to, żeby ich usprawiedliwić, ale może po to, że jakbyśmy trochę lepiej się rozumieli, to świat byłby trochę lepszym miejscem, że jakbyśmy, wiesz, bo najłatwiejsze, co możesz zrobić, to powiedzieć, jak ktoś robi coś, czego nie rozumiesz, albo czego nie akceptujesz, to możesz powiedzieć, Boże, co za idiota.

zaczynałem czekać na Boże Narodzenie, bo wiedziałem, że przed Bożym Narodzeniem mój tata pójdzie do Pewexu i mi kupi 10 gum Donald.

Ja, Boże, gdzie pani to kupiła?

Wydaje mi się, że... Ja bym powiedział, Grzegorz Braun, szczęść im, Boże, no i niech tam sobie siedzą w roku 2016.

ale też tą książkę później kupuje jakiś teatr, kupują filmowcy, że ta książka jest przez innych twórców później przerabiana na kolejne dzieła, że ona się sprzedaje za granicę, że za tą granicą też dużo się tych książek ukazuje i moim zdaniem wiem, że mi to łatwo mówić z pozycji kogoś, komu, który już jest w trakcie tej drogi, też nie na końcu, Boże broń.