Mentionsy

Bo to jest, jak powiedziałam, drugie wydanie książki, która w całości poświęcona jest roli Karola Wojtyły, Jana Pawła II właśnie w propagowaniu, w rozwoju kultu Bożego Miłosierdzia, bo pisząc biografię siostry Faustyny,

Doszłam do przekonania, że naprawdę bez Karola Wojtyły, już właśnie specjalnie podkreślam, nie tylko Jana Pawła II, nie wiadomo jak ta historia by się dalej potoczyła, gdy chodzi o spełnienie wszystkich życzeń Jezusa związanych z formami kultu Bożego Miłosierdzia, ale również beatyfikacja i kanonizacja siostry Faustyny.

Wiadomo, ok, Jan Paweł II i Faustyna to są moi ulubieni święci, więc szczególnie mi się wspaniale to czytało, ale też odkryłam tutaj bardzo dużo nowych wątków i to, co najbardziej chyba mnie

To powiemy jeszcze, ale może nie zdradzimy na razie, ale powiemy jeszcze o tej jednej ważnej postaci, która tam się pojawia, o której często się nic nie mówi, ale to nie jest sam Jan Paweł II.

To jest wizja taka, której się nie rozumie, jak się nie zna całego kontekstu historii siostry Faustyny, ale nie chcę wszystkiego wyjaśnić przed czytaniem.

Siostry Faustyny, Zeszyt III, numery od 1041-1049.

Wtem nagle ujrzałam, jak z hostii świętej wyszły te dwa promienie, jako są namalowane na tym obrazie, i rozeszły się na świat cały.

Papieżem, który kanonizował był właśnie Jan Paweł II.

Ja też czytając to myślałam o tym, że no musiała widzieć Jana Pawła II, czyli jakoś się widzieli, jakoś się spotkali.

Dla Jana Pawła II też bardzo ważna.

Że ta rozmowa Jana Pawła II przy obiedzie, z którymi jadł obiad w tym dniu, czyli już po uroczystościach kanonizacyjnych, on powiedział coś takiego, że to jest najszczęśliwszy dzień jego życia.

Pisze o święcie Bożego Miłosierdzia, potem jest jej kanonizacja, a Jan Paweł II ogłosił przecież to święto w kościele powszechnym na zakończenie mszy świętej kanonizacyjnej.

Może też warto powiedzieć o tym, że Jan Paweł II też miał w swoich prywatnych apartamentach

Nie tylko, bo on miał wiele relikwiarzy, ale miał taki zwyczaj właśnie codziennego też całowania tych relikwii.

Ten moment takiego szczęścia Jana Pawła II też wynika z tego, że to jest potężna droga, jego osobista droga, która doprowadziła do tego dnia i chciałabym, żebyśmy sobie o tej drodze powiedzieli, ale zanim chciałam jeszcze podkreślić, bo to też mnie tak jakoś bardzo cieszy, że

Jan Paweł II robi co może jako biskup, sobie o tym powiemy za chwilę, a Faustyna też poświęca swoje życie, żeby doszło do ustanowienia tego święta.

Dojdziemy do tego, czy zaczniemy od początku historii, Pani Ewo?

No więc zanim Jan Paweł II, Karol Wojtyła był tak przekonany, jak my teraz brzmimy, że jesteśmy przekonane, jak to się podziało, jak jego droga do tego momentu wyglądała?

Ale bardzo uważam ciekawym takim tropem jest to, że on był autorem pozytywnej opinii na temat tego nabożeństwa, którą napisał dla ówczesnego administratora apostolskiego, czyli arcybiskupa Baziaka.

Ja jeszcze tak, słuchając naszej rozmowy uchem kogoś, kto może nie być tak bardzo w historii, chciałabym dopowiedzieć, że ten, notyfikacja, co to jest ta notyfikacja, no że, słuchajcie, tak to jest, że jak

Jeszcze Kościół oficjalnie, specjaliści teolodzy tego nie przeczytali, żeby się upewnić, że tu nie ma żadnych głupot napisanych, żadnych zwodniczych rzeczy, żadnej nowej teologii.

No właśnie, bo może w historii wcześniej tak nie było.

No to raczej rzeczywiście Faustyna tutaj ma fenomenalne te objawienia, niespotykane w historii.

Jeszcze były też inne powody, może warto powiedzieć, mianowicie powoływano też się i na to, że przed II wojną światową Stolica Apostolska wydała jakby taki, no może nie zakaz kompletny, ale żeby nie wprowadzać już nowych kultów.

To się zmienia w czasie Soboru Watykańskiego II, kiedy polscy biskupi jadą do Rzymu i między innymi na wszystkich sesjach Soboru jest Karol Wojtyła, najpierw jeszcze jako pomocniczy, a potem zostaje już wiemy metropolitą krakowskim.

I właśnie po pierwsze, w tym okresie nawiązuje ponownie kontakt z księdzem już Andrzejem Maria de Skórem, który też on pochodzący z arystokratycznej rodziny, po wojnie wyjechał na studia, wysłany został na studia na Zachód i tam już został między innymi z tego powodu i rozpoczął pracę właśnie w kurii watykańskiej.

I oni obaj w czasie właśnie Soboru Watykańskiego II, od momentu kiedy został Karol Wojtyła metropolitą krakowskim, zaczęli działać w kierunku cofnięcia tego zakazu świętego officium.

I w 1964 roku, to było w czasie trzeciej sesji Soboru Watykańskiego II, właśnie ksiądz Deskur zorganizował takie szybkie, krótkie spotkanie w kuluarach, spotkanie Karola Wojtyły z sekretarzem ówczesnego świętego oficjum, czyli kardynalem Ottawianim.

A w pewnym momencie musiało nastąpić też cofnięcie notyfikacji, dlatego gdyby istniał zakaz, to nie można było zakończyć procesu beatyfikacyjnego siostry Faustyny, więc to było ze sobą ściśle związane, na jakim etapie właśnie prowadzić proces, jak daleko, kiedy starać się o cofnięcie i rzeczywiście to cofnięcie nastąpiło, ale jak powiedziałam, to było jedno, nie wiem, chyba w historii Świętego Oficjum, chociaż też nie mam takiej pewności, ale tak w literaturze czytałam.

Zachęcam was, jeżeli macie księży u siebie w parafii, kupujcie to dla księży waszych, żeby oni też poznali tą głębię teologiczną objawień siostry Faustyny.

W jakiś sposób uzależniona od tych opinii, mam nadzieję i układów, tylko właśnie był wolnym człowiekiem, duchowo wolnym, intelektualnie.

Pierwsza w historii Kościoła.

Gdybyśmy mieli sobie właśnie taką historię alternatywną wymyślić, to nie wiemy po prostu, co by było, gdyby nie było Jana Pawła II.

Tak jak z orędzią Bożym Miłosierdziu jakby serca ludzkie szybciej wyczuły sprawę zanim Kościół nazwał, tak i w przypadku Jana Pawła II zanim ludzie nawet dowiedzieli się o tych wszystkich szczegółach, o całej historii i być może nadal nie wiedzą i tak...

Co pojedziesz do jakiejś polskiej parafii, to prawie każda, czy tu w Polsce, czy gdzieś polonijna jakaś grupa, która jest za granicą, mamy ołtarze poświęcone Bożemu Miłosierdziu, gdzie jest wizerunek Faustyny i Jana Pawła II.

Jezus Miłosierny pośrodku, Faustyna i Jan Paweł II.

Pierwszym, który publicznie nazwał Jana Pawła II apostołem Bożego Miłosierdzia był Benedykt XVI, rok po śmierci papieża.

I to w ogóle dla mnie też jest przedziwne, że mnie się wydaje, że my jakbyśmy też powoli odkrywali, że Jan Paweł II właśnie był tym apostołem Bożego Miłosierdzia.

Bo ja pamiętam doskonale moment śmierci Jana Pawła II, ta Wigilia, prawda?

Kanonizacja Jana Pawła II.

Kanonizacja, przepraszam, tak, Jana Pawła II.

Ja dopowiadam, bo już tak staram się słuchać uchem kogoś, kto nie zna całej historii.

I też jestem przekonana, że do Jana Pawła II, bo do nikogo innego.

Ale przecież, kiedy zmarł w 2011 roku, to jego trumna, prawda, była tu wystawiona w kaplicy, w kaplicy tutaj w Łagiewnikach, czyli zanim został pochowany w kościele Jana Pawła II, prawda?

No sam fakt, że Jan Paweł II pisze pierwszą encyklikę o Bożym Miłosierdziu.

To jest w centrum Ewangelii tak, ale to jest właśnie przedziwna

Chociaż to jest jedna scena w Ewangelii, jeden moment i to ma znaczenie bardzo głębokie.

Ale to nie znaczy, że jego głównym przesłaniem jest, żeby biczem trzaskać po ludziach i rozpędzać ich i grozić im i być groźnym takim Bogiem, a jednak dla niektórych ten obraz został ekocentralny w Ewangelii.

Tak i może właśnie warto też w tym kontekście polecić przeczytanie encykliki Jana Pawła II, Dives in Misericordia, bo rzeczywiście Jan Paweł II tam pięknie mówi, czym jest Boże Miłosierdzie, ale również

Mówi o tej kwestii, którą pewnie tutaj też dotykamy, czyli miłosierdzie a sprawiedliwość.

A Jan Paweł II mówi konkretnie czym jest sprawiedliwość, a czym jest Boże miłosierdzie.

I wiedział o tym Jan Paweł II.

I Jan Paweł II, tak, był przekonany całym sercem i Faustyna.

Znowuż list Jana Pawła II, Salvifici Doloris, o tej zbawiennej mocy cierpienia, że cierpienie ma jakąś przedziwną moc.

Cierpienie Jana Pawła II, ogromne, przecież związane z zamachem na jego życie, nie tylko.

W kurii coś pozałatwiać, ale mogę ofiarować swoje cierpienie, zgodzić się, przyjąć wszystko, co tylko trzeba, jakiekolwiek cięże trzeba unieść, żeby jakaś moc Boża mogła działać w sercach ludzkich, żeby się otwierały na tę prawdę, przyjęły to w końcu i żeby cały Kościół mógł czerpać ze Święta Bożego Miłosierdzia.

Ale Jezus mówi bardzo, bardzo mocno, bardzo wyraźnie, że kto w tym dniu przystąpi do sakramentu Eucharystii, tak przyjmie Jezusa w Komunii Świętej, dostąpi łaski zupełnego odpuszczenia win i kar.

I stąd też to wielkie właśnie miłosierne pochylenie się Pana Boga nad naszą biedą i mówi, ja co roku chcę dawać Ci to łaskę, żebyś Ty sobie wyczyścił magazyny, żebyś dostąpił amnestii totalnej, żebyś mógł żyć, żyć w pełni, już teraz i na wieczność.

Ludzie na całym świecie ustawiają się do kilometrowych kolejek do spowiedzi, jak w żaden inny dzień w roku, żeby być na pewno gotowym do przyjęcia Komunii Świętej w tym dniu.

Nigdy nie zapomnę kapłanów chyba z Irlandii, którzy mi mówili, że albo z Niemiec, już teraz nie mam pewności, ale jeden z tych krajów jakoś kryzysujących, jeżeli chodzi o praktykowanie wiary, mówili mi z takim wzruszeniem, siostro.

Czym siostra Faustyna żyła i czym była zaoferowana, ale też i o roli Jana Pawła II, a wcześniej Karola Wojtyły w doprowadzeniu do po pierwsze beatyfikacji, po drugie kanonizacji siostry Faustyny i też w rozwoju kultu Bożego Miłosierdzia.

Tak, to prawda i myślę, że możemy też jeszcze raz o tym powiedzieć, podkreślić, że gdyby nie Jan Paweł II,

I tak na koniec bardzo niezwykle, bo jeszcze tego nigdy nie robiłam w historii zeszytów, ale chciałabym przeczytać jeszcze coś oprócz normalnego czytania dzienniczka, ale fragment homilii Jana Pawła II z kanonizacji siostry Faustyny.

Całe moje życie głoszenia Bożego Miłosierdzia nawiązuje do tej homilii.

Zapraszamy, abyście tu przyjeżdżali też poznawać miłosiernego Boga, tak jak Jan Paweł II tutaj go poznawał.