Mentionsy

Tak zaczął się trwający przez następne lata konflikt rodzinny, bo Ela już później ani razu nie rozmawiała z mamą ani bratem, no chyba, że musiała, np.

Na co ona doradza, żeby może zorganizował jakieś sprzyjające warunki do rozmowy, np.

Krótko po tej rozmowie Marta J. oraz jej partner Robert P. widzą Elżbietę na mejni, gdy czekają na swój samochód.

Mówi do Roberta, że to żona Marka, właściciela klubu, w którym pracowała.

Dyskusja nie jest jednak jednostronna, bo pyta też o Martę, o jej córkę i partnera, na co ona pobieżnie wspomina o ich problemach finansowych, o tym, że Robert ostatnio nie ma zleceń i przez to jest im ciężko.

W domu Marta zwierza się Robertowi, że ona to tak naprawdę nie widziała, żeby szef z kimś romansował.

Robertowi ta wizja też się bardzo podoba, więc w niedługim czasie relacje między nimi a Elżbietą bardzo się zacieśniają.

Nic ciekawego, ale Marta i Robert są w stanie jeszcze to przeboleć, bo w końcu nie jest to jeszcze najgorsza rzecz na świecie wysłuchiwać czyjegoś narzekania, a pomijając ten jeden nieprzyjemny aspekt, to tak naprawdę na znajomości z Elżbietą dużo zyskują.

A to dlatego, że ona po kilku kieliszkach wina nagle wyskakuje z pytaniem do Roberta, tu cytuję, nie oblałbyś tej dziwki kwasem?

Mówi, że to przecież nic trudnego, że Monice się należy, ale Robert jest nieugięty i zresztą zaczyna zbierać się do wyjścia.

W końcu, gdy wynajęła agencję detektywistyczną, to niczego ciekawego nie dostarczyli, więc może Robertowi się uda.

Gdy Robert zaczyna realizować zlecenie, ona wydzwania do niego praktycznie non-stop.

Dla Roberta jest to zapewne męczące, ale też jest poniekąd zadowolony, bo po pierwsze sporo zarobił, a po drugie czuje ulgę, że szefowa jak mu się wydaje zrezygnowała z tego makabrycznego planu oblewania Moniki kwasem.

7 listopada 2009 roku w sobotę ponownie zaprasza Roberta i Martę na kolację.

Po tym jak Marta i Robert przychodzą, wszystko zaczyna się jak zawsze.

Elżbieta zaczyna od rozwodu, mówi im, że wszystko idzie nie po jej myśli, że zdjęcia robione przez Roberta do niczego się nie nadają, ale już trudno, natomiast co do Moniki to zrezygnowała z tego oblewania ją kwasem.

Robert na to oddycha z ulgą, ale Elżbieta ciągnie dalej swój wywód, mówi, że to i tak nic nie da, nic to nie wnosi do sprawy jej majątku,

Robert w pierwszej chwili nie rozumie o co jej chodzi, dopytuje, a ona zła, że musi coś dodatkowo tłumaczyć, powtarza, że no trzeba się go pozbyć, zabić, a ma to zrobić właśnie sam Robert za jakąś dużą kwotę pomiędzy 120 a 150 tysięcy złotych,

W związku z tym wyznaniem po tym wcześniejszym uczuciu ulgi nie ma już śladu, a Robert popada w kompletne osłupienie i pyta, czy Elżbieta oszalała, natomiast ona niezrażona stoi przy swoim, Marek musi zginąć przed końcem rozprawy i tyle, więc niech się Robert zadeklaruje, czy bierze tą kasę i podejmuje się roboty.

Robert słysząc taką odpowiedź szybko deklaruje, że w takim razie okej, on to zrobi, czym z kolei szokuje Martę, która zaczyna krzyczeć, czy w ogóle siebie słyszą.

Robert próbuje ją uspokoić i w końcu się udaje, więc może jej wytłumaczyć, że powiedział tak specjalnie i że zamierza jak najbardziej przeciągać sprawę, a w międzyczasie skontaktować się z Markiem i ostrzec go o makabrycznych planach jego żony.

Rzeczywiście przeciąga to wszystko ile się da, tak że w końcu Elżbieta zmienia zdanie i pod koniec listopada 2009 roku zaczyna go zachęcać, żeby może znalazł kogoś innego, kto się tego podejmie, na co Robert obiecuje, że oczywiście rozejrzy się za odpowiednim kandydatem.

Gdy wyjeżdża z parkingu Robert jedzie za nim, zrównują się na światłach.

idealnie, bo akurat jest czerwone, więc Robert uchyla szybę i pokazuje Markowi, aby zrobił to samo.

Prosi go, aby zjechał na chwilę na pobocze, bo muszą porozmawiać, ale gdy zapala się zielone światło, Marek po prostu dodaje gazu, zmienia pas i odjeżdża tak szybko, że Robert nie jest w stanie go dogonić.

Wracając do tego wyjazdu, to mimo że Elżbiety nie ma w kraju, to do Roberta wydzwania po kilka razy dziennie.

Ma też dość tych telefonów od Eli, która najwidoczniej za jej pośrednictwem próbuje sprawdzić, czy Robert nie kręci.

Robert w tym czasie, żeby zagrać na zwłokę, prosi o pomoc swojego przyjaciela Janka.

Janek podsumowuje to tak, że to jest jakiś dramat, w co kolega się wpakował, ale ostatecznie po namowach i argumentach Roberta, że to jedyna opcja, żeby uratować Marka, zgadza się mu pomóc.

Robert próbuje ją uspokoić, mówi, że ten zabójca to ktoś zaufany i jak obiecał, to na pewno wywiąże się ze zlecenia, ale Ella kwituje to słowami, że jedyną osobą, której ufa jest on, więc albo oddaje kasę, albo robi, co do niego należy, bez żadnych pomocników.

Tym sposobem Robert zostaje zablokowany, wtedy uchyla okno i zaczyna się tłumaczyć.

Marek początkowo mu nie wierzy, ale gdy słyszy, że Robert wie, że ma partnerkę o imieniu Monika...

Pyta Roberta, czy zezna to wszystko na policji, na co on się zgadza, więc można powiedzieć, że zachował się naprawdę przyzwoicie, ale z drugiej strony w trakcie jednej z kolejnych rozpraw pada takie zdanie, to mówi sędzia, że to nie była postawa szlachetna, a interesowna.

Robert rzekomo liczył, że od Marka też uda mu się wyciągnąć jakieś pieniądze za udzielenie informacji, ale trudno powiedzieć, czy on otwarcie postawił w którymś momencie takie żądanie, czy po prostu zeznał, że takimi motywacjami się kierował.

Elżbieta szybko dowiaduje się, że Robert nie wywiązał się z obietnicy, bo też bardzo szybko zostaje zatrzymana.

Prokurator stawia jej zarzut podżegania do zabójstwa, natomiast ona z miejsca odmawia składania wyjaśnień, a jedyne co powtarza to, że Robert oraz jej, jak to określa, niestety jeszcze mąż, są w zmowie i chcą ją wrobić.

Dodatkowo do grypsu dopisują numery telefonów Roberta i Marka, ich numery rejestracyjne, a także imię i nazwisko syna Elżbiety, który ma wypłacić z jej konta wynagrodzenie dla partnera Urszuli.

W aktach sprawy pojawia się też nagranie rozmowy, rozmowy prowadzonej przez Ele z bezrobotnym Grzegorzem P., który deklaruje chęć realizacji dosłownie każdego zlecenia, jeśli tylko ona mu zapłaci.

Tą darowiznę odwołała pod koniec listopada 2009 roku, czyli w momencie, gdy już wydała Robertowi zlecenie zastrzelenia go.

Obrona Ellie żąda więc uniewinnienia, bo jak mówią w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na to, że zeznania Roberta P. są prawdziwe.

bo co jakiś czas przypomina mu się o tym wydarzeniu, a najgłośniej dźwięczą mu w głowie słowa Elżbiety, słowa których użyła ona w trakcie rozmowy z Robertem, gdy zlecała mu zabójstwo.