Mentionsy

Niejednokrotnie, tak jak na przykład Trigger, zatrudniał Paula i Vatele jako lekarzy na swoich pracach budowlanych, tak?

Oczywiście te, których nikomu nie trzeba przedstawiać, czyli Paula Berta i Johna Scotta Haldane'a.

Dlatego ich zaznaczyłem na żółto, że oni są uważani za głównych odkrywców, głównych, Paul Bert teoretycznie, a Haldane już doświadczalnie, twórców teorii dekompresji, ale wszyscy ci, którzy byli pod nimi, wnieśli mniejszy lub większy wkład w zrozumienie tej teorii.

który badał zjawiska zachodzące w próżni, był Sir Robert Boyle.

Zatrudnił Paula i Vatela, którzy mieli za zadanie, ich zadaniem była opieka medyczna nad tymi robotnikami, którzy u Triggera pracowali.

Ale z jego prac, tak, jak i zarówno z Merikorta, korzystał potem Paul Baird, mocno się na nich wzorował.

I on zobaczył, że ci nurkowi klasyczni, którzy schodzą po te gąbki i wychodzą potem na powierzchnię, mają bardzo podobne objawy, o których pisali na przykład Paul i Wattel w swoich pracach, czyli u robotników pracujących w kesonach.

Pojawiło się to, co u Paula Iwatella.

I Alphonse Jaminet, podobnie jak Paul Vattel czy Trigger, on też sam schodził do tych kesonów, żeby doświadczać tych objawów.

To też się dzisiaj stosuje oczywiście, ale w tych latach były to jakby początki takich zaleceń i z Alfonsa Gala bardzo mocno tutaj to było główne źródło inspiracji dla Paula Berta.

w jakby publikacjach naukowych i to również Paul Baird w swoich pracach wykorzystał.

No i przechodzimy do tych, których znamy, czyli Paula Berta.

Paul Bert to był ogólnie bardzo mądry koleś.

I eksperymentował Paul Bert również na własnym psie, sprężając go do 9 ata, czyli 80 metrów.

Paul Baird zidentyfikował ten gaz jako azot i to on ustalił, że on jest głównie odpowiedzialny za powstawanie choroby kesonowej.

Bert zauważył, że te objawy występują z opóźnieniem.

I teraz generalnie Paul Baird był również lekarzem, ale on się zajmował medycyną wysokościową, czyli z niższymi ciśnieniami.

No i oczywiście efekt Paula Berta, czyli toksyczne właściwości tlenu.

Bo Bert pokazał tylko, że pęcherzyki są, a Hill pokazał to, że rekompresja te pęcherzyki z powrotem redukuje.

zwierzętach, to Bert to był amator.

Bert to był amator, bo Haldein oprócz tego, że eksperymentował na zwierzętach, które były od myszy przez świnki morskie, głównie na kozach, działał głównie na kozach, on eksperymentował też na sobie i eksperymentował na swojej żonie i na swoim synu.

jakby też opisywane wcześniej, że azot rozpuszcza się głównie w tłuszczach, czyli te tkanki, które są lepiej ukrwione, bo gaz jest transportowany przez krew, to co było u Berta,

I tym wytłumaczył to, czego nie mógł Bert.

I tacy ludzie jak George Bond, jak Albert Billman albo Robert Workman, który jest odpowiedzialny za wartość m chociażby, tak?