Mentionsy

Oczywiście te, których nikomu nie trzeba przedstawiać, czyli Paula Berta i Johna Scotta Haldane'a.

Dlatego ich zaznaczyłem na żółto, że oni są uważani za głównych odkrywców, głównych, Paul Bert teoretycznie, a Haldane już doświadczalnie, twórców teorii dekompresji, ale wszyscy ci, którzy byli pod nimi, wnieśli mniejszy lub większy wkład w zrozumienie tej teorii.

który badał zjawiska zachodzące w próżni, był Sir Robert Boyle.

To też się dzisiaj stosuje oczywiście, ale w tych latach były to jakby początki takich zaleceń i z Alfonsa Gala bardzo mocno tutaj to było główne źródło inspiracji dla Paula Berta.

No i przechodzimy do tych, których znamy, czyli Paula Berta.

Paul Bert to był ogólnie bardzo mądry koleś.

I eksperymentował Paul Bert również na własnym psie, sprężając go do 9 ata, czyli 80 metrów.

Bert zauważył, że te objawy występują z opóźnieniem.

No i oczywiście efekt Paula Berta, czyli toksyczne właściwości tlenu.

Bo Bert pokazał tylko, że pęcherzyki są, a Hill pokazał to, że rekompresja te pęcherzyki z powrotem redukuje.

zwierzętach, to Bert to był amator.

Bert to był amator, bo Haldein oprócz tego, że eksperymentował na zwierzętach, które były od myszy przez świnki morskie, głównie na kozach, działał głównie na kozach, on eksperymentował też na sobie i eksperymentował na swojej żonie i na swoim synu.

jakby też opisywane wcześniej, że azot rozpuszcza się głównie w tłuszczach, czyli te tkanki, które są lepiej ukrwione, bo gaz jest transportowany przez krew, to co było u Berta,

I tym wytłumaczył to, czego nie mógł Bert.

I tacy ludzie jak George Bond, jak Albert Billman albo Robert Workman, który jest odpowiedzialny za wartość m chociażby, tak?