Mentionsy

u mojego dziadka, łączyły się bardzo harmonijnie zagadnienia związane z higienizacją wsi jako takiej, z szerzeniem zdrowia i z problemami gruźliczymi.

i przed wojną i po wojnie właśnie w ten sposób pojmował higienizację wsi, że to nie tylko sprawa polepszenia warunków higienicznych życia na wsi, ale równocześnie i działania profilaktyczne, podjęcie działań już na wczesnym etapie życia dzieci na wsi, nawet noworodków, jest taka znana jego, traktowana jako podręcznik w swoim czasie, praca powojenna dotycząca gruźlicy wśród noworodków na wsi.

Jako syn zarządcy majątkiem, przebywający i tą wczesną młodość spędzający na wsi, być może też zapoznał się z tym problemem.

W drugim dniu obradom przewodniczył docent dr Jan Danielski, któremu uczestnicy konferencji jednogłośnie postanowili za jego wielkie zasługi w pracy nad podniesieniem zdrowotności mieszkańców wsi przyznać tytuł Lekarz Wiejski Honoris Causa.

Od początku 1954 kieruje katedrą i zakładem higieny Akademii Medycznej, a od 1952 roku kieruje też zakładem higieny wsi Instytutu Medycyny Pracy i Higieny Wsi.

Choćko wyraźnie chciał, żeby on po nim został szefem całego Instytutu Medycyny Wsi, ale na to nie zgodziły się władze.

Natomiast mój dziadzio był tym człowiekiem, który jak gdyby rozpracowywał to, jeżeli chodzi o konkretne zadania, organizacje, tego wszystkiego, co potrzebne było do działania tego Instytutu Medycyny Wsi.

Co prawda w Instytucie Medycyny Wsi jest aula imienia profesora Danielskiego.

Jak ja, bardzo dumny, bo szedłem zaraz za trumną, była potem w Instytucie Medycyny Wsi, wtedy to się nazywało Higieny Wsi.