Mentionsy

Były nawet plany zniszczeń, dokonywanie ich na wschodzie, żeby zahamować marsz Armii Czerwonej.

W armii ochotniczej dezercji w ogóle nie było.

Więc jak młody człowiek szedł do wojska, to go żegnano tak niemal jak szedł do armii carskiej.

Nie inni stworzyli jedną z najlepszych jednostek Wojska Polskiego w ogóle w całej armii.

Ci, którzy szli do wojska potrafili dorównać żołnierzowi Armii Czerwonej pod względem wytrzymałości, a jednocześnie łączyli tu w sobie tą ogromną zawziętość, zaciętość w walce i

Oczywiście były wypadki dezercji, bo w milionowej armii nie ma wszystkich idealnych żołnierzy.

Były wypadki nagłego popłochu, bo nawet najlepsze wojska, oddziały we francuskiej armii, w niemieckiej ulegały takim popłochom.

No jest to jedna wielka pochwała Armii Czerwonej w wojnie z Polską, ale tam też napisał bardzo ciekawe zdanie.

Wyższości nad tym żołnierzem Armii Czerwonej, nie tylko wyższości bojowej, bo wielokrotnie bili tego przeciwnika, ale również takich kontaktów osobistych, takiego pobłażania.

informuje o wielkich transportach Armii Czerwonej z wygasanych już frontów wojny domowej na front Polski.

I wtedy będziemy mieli przeciwko sobie główne siły Armii Czerwonej, niewygodnej sytuacji, bo nasz front był trochę za zbruczem, czyli niedaleko tych ziem centralnej Polski.

Było sporo zapasów amunicji do zbroją armii ukraińską.

Stąd też mamy kilka polskich prób osaczenia armii konnej.

Ale Tuchaczewski miał też odpowiednik armii konnej, czyli korpus konny Gaj-Hana, jak u nas mówiono.

Naczelny wódz w każdej armii, dzisiaj i w dwudziestowiecznych armiach, pokazywał generalne zasady, na jakie chce oprzeć kampanię.

Zasada Piłsudskiego była taka, zatrzymać czołowe uderzenie Armii Czerwonej i jednocześnie skupić masę uderzeniową na prawym lub lewym skrzydle Tuchaczewskiego.

Potem były małe partie naboi, które wystarczyłyby może na jeden dzień walki dla całej armii.

oddając cały praktycznie zapas amunicji Armii Polskiej.

Trzy słabiutkie brygady piechoty, to mniej więcej siła jednej polskiej dywizji byłaby, nie byli w stanie odeprzeć ataku Armii Czerwonej.

Kiedy okazuje się ogłoszenie o formowaniu armii ochotniczej, że Józef Piłsudski i politycy wszyscy wzywają społeczeństwo do wstępowania ochotniczego do wojska, do ofiar na rzecz wojska, bo sytuacja jest bardzo niebezpieczna.

Żadnej europejskiej armii nie śniło się nawet pokonywać takie odległości, jakie przebiega żołnierz polski.

Jest taka długa rozmoła Tuchaczewskiego z naczelnym dowódcą Armii Czerwonej, kiedy Tuchaczewski przekonuje, że należy skupić wysiłek całej Armii Czerwonej, ten główny, to jest z jednej strony Warszawa, a z drugiej północ frontu, że tam są główne siły polskie.

Po pierwsze nie rozpoznał odwrotu I Armii na Warszawę.

Łomża, Ostrołęka, różne bitwy, zużycie Armii Czerwonej, duże straty i jednocześnie z wrażenie tężejącego oporu polskiego.

No to w Armii Czerwonej już w początkach sierpnia nakazano oszczędność amunicji.

Więc był to istotny problem dla Armii Czerwonej.

Co się działo w armii Tuchaczewskiego?

To Kaczewski spojrzał na to, rozważył, no i doszedł do wniosku, że jest to celowa zagrywka Polaków, podrzucenie fałszywych dokumentów, żeby odciągnąć oddziały Armii Czerwonej od Warszawy.

Jakiś tam wypad za łodzi Dęblina nie odciągnie przecież Armii Czerwonej od Warszawy.

Dopiero kiedy Polacy dochodzą do Mińska Mazowieckiego, czyli już tutaj na tyły Armii Czerwonej, alarm następuje.

Po prostu kontrofenzywa od trzeciego, czwartego dnia zamienia się w pościg za oddziałami Armii Czerwonej.

próbuje zabiec drogę, odciąć odwrót oddziałom Armii Czerwonej, a z drugiej Armia Czerwona, oddziały Armii Czerwonej idą niejako po cięciwie tego łuku, mają krótszą drogę, ale są wyczerpane tym marszem na Warszawę, teraz odwrotem, duch upada.

Lord d'Albernon napisał o żołnierzu rosyjskim, ówczesnym żołnierzu Armii Czerwonej, że może z przesadą pewną, że 90% to są poczciwi chłopi, a 10% to skończone diabły, które no po prostu trzeba wytępić.

No i jeszcze dodajmy do tego przechwycenie czy zniszczenie radiostacji czwartej armii sowieckiej, która zapędziła się aż na dolną Wisłę, dzięki czemu w ogóle jej los stał się przesądzony, bo nie zdążyła z odwrotem i razem z korpusem konnym Gaja musiała przekraczać później, rozbita w dużej części.

I druga rzecz, nie ograniczenie się do czwartej armii, ale ściągnięcie, tak jak to było planowane, nad budziem.

Nie tylko sama czwarta armia uderzy, czyli ta, która walczyła na Białorusi obok pierwszej armii, ale również siły ściągnięte z frontu galicyjskiego, gdzie armia konna poniosła porażkę ciężką