Mentionsy

Przez długi czas Benoit B. Mandelbrot nie zapowiadał się na jednego z najważniejszych matematyków XX wieku.

Mandelbrot urodził się w litewsko-żydowskiej rodzinie w Warszawie, z której i ja pochodzę.

Szczęśliwie dla młodego Mandelbrot, jego stryj, profesor matematyki, Scholem Mandelbrot, żył już w tym obcym kraju i zajął się wykształceniem bratanka.

Niemiecka okupacja Francji zmusiła rodzinę Mandelbrotów do przeprowadzki z Paryża na południe do marionetkowego państwa Vichy, gdzie udało im się uniknąć denuncjacji, aresztowania i losu milionów europejskich Żydów.

Po wojnie, pomimo w dużej mierze domowej edukacji, młody Mandelbrot zdał egzamin do Ecole Normale Supérieure w Paryżu.

W IBM-ie Mandelbrotowi zlecono pozbycie się niepożądanych zakłóceń podczas transmisji danych komputerowych przez linie telefoniczne.

W firmie sądzono, że zakłócenia były rozsiane losowo, ale Mandelbrot zaobserwował, że pojawiały się grupami.

W swoim wystąpieniu z 2010 roku Mandelbrot mówił, że kalafior jest równocześnie bardzo skomplikowany i niesłychanie prosty.

Mandelbrot zrozumiał, że żaden gość ze śrubokrętem nie stworzyłby tak spójnego wzoru zakłóceń.

Mandelbrot doceniał skuteczność myślenia obrazowego, a ezoteryczne konstrukcje okazały się przydatne.

Mandelbrot zaczął zauważać samopodobne wzorce w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

Nigdy się nie dowiemy, czy Mandelbrota w ogóle interesowały pierwotne badania Richardsona na temat przyczyn wojen.

Mandelbrot latami badał intrygujące samopodobne struktury w rodzaju szumu elektrycznego, ale inni naukowcy nie brali jego pracy na poważnie.

W paradoksie linii brzegowej Mandelbrot dostrzegł uchwytny, obrazowy przykład zjawiska samopodobieństwa, którym od dawna próbował zainteresować innych.

W 1967 roku Mandelbrot przedstawił dalsze badania nad wynikami Richardsona.

Tytuł artykułu Mandelbrot nie był może nazbyt kreatywny, choć widywaliśmy już gorsze.

Mandelbrot uczyniwszy z prac Richardsona obrazowy przykład, wprowadził pojęcia samopodobieństwa i fraktalności.

W swoim przełomowym artykule w Science Mandelbrot przedstawił nowy sposób patrzenia na wymiary i zaproponował, żeby w ogóle porzucić pojęcie długości w odniesieniu do tak nietypowych krzywych.