Mentionsy

A jeśli chodzi o chłopczycę, to tu może z Koranu żadnego cytatu nie mam, ale może uprzedzę trochę epokę i krótki fragmencik z wiersza Abu Nuwasa.

To już jest przełom VIII-IX wieku, o Abu Nuwasie jeszcze powiemy, ale...

tak o jednej takiej chłopczycy Abu Nuwas się wyrażał.

obcym światem, co też wiadomo jest różnie interpretowane i stąd to narzucanie hijabu i tak dalej, ale też Koran mówi, że kobiety nie powinny nosić się jak...

Ale już przeszedłeś dalej do wątków Abu Nuasa w zasadzie, czyli naszego chyba pierwszorzędnego, można powiedzieć, poety homoerotycznego.

No i jak wspomniałeś o Abu Nuwasie, tak, czy już będziemy zmierzać w kierunku tego głównego, że tak powiem, hem de la hem, tak?

Ale mamy też wiersze, znaczy znany poeta i filozof Abu al-Almari, którego w tym roku, już kończącym się 25, ukazała się po polsku jego takie kanoniczne dzieło Posłanie o przebaczeniu, w tłumaczeniu profesora Marka Ciekana.

No i tam Abu al-Almari przypisuje Al-Walidowi i Gniazidowi wiersz treści następującej.

Czyli Abu Mehdjen, który był, można powiedzieć, pionierem tej poezji brachicznej, nie mógł się również powstrzymać od opiewania

I mogę tutaj, jeśli pozwolisz, mam taką krótką historię o samym Abu Mehdzianie, jeszcze odchodząc od wątków homoerotycznych, jeszcze na chwilę, zwracając się ku tej hamrii, ku tej poezji winnej.

Abu Mehdzian w ogóle wyruszył z muzułmanami do Persji, wyruszył na podbój Persji i Abu Mehdzian został przed jedną z kluczowych batalii w podbóju Persji, przed bitwą pod Al-Qadisiją, został uwięziony przez muzułmańskiego generała, ponieważ

I Abu Mehdjian w swojej poezji, opiewając to wino, powiedział przed bitwą z Persami, ułożył taki poemat, w którym powiedział, że jeśli umrę, to...

z czasów ambasydów, no po prostu z racji zachowanych źródeł, no mamy jej zdecydowanie więcej i tutaj mamy jej takiego najbardziej prominentnego, czy najważniejszego ojca, czyli Abu Nuwasa, to oczywiście nie jest jego prawdziwe imię, to Abu Nuwas miało brzmiać, miało zaznaczać, że to człowiek wychodzący się gdzieś z Arabii Południowej, gdzieś z Jemenu.

No i tam Janusz Danecki w biogramie samego Abu Nuwasa pisze, używając jeszcze, trzeba powiedzieć, języka gdzieś tam z lat osiemdziesiątych czy dziewięćdziesiątych, że Abu Nuwas według różnych opowiastek był wychowywany przez, takim jego mistrzem był, jak to określa,

profesor Danecki przez takiego prominentnego pederastę, od którego to Abu Nuwas miał właśnie jakoś zapożyczyć to przywiązanie właśnie do młodych mężczyzn, ale nie tylko, bo Abu Nuwas pisze też mnóstwo do kobiet, pisze natomiast tak jak...

No i tak jest w przypadku Abu Nuwasa.

I może, żeby nie zagadywać i żeby oddać Ci głos, to może na początek tak krótszy fragment z Abu Nuwasa.

W kolejnych siedmiu wersach dalej trwa to zmaganie, a w ósmym wersie Abunufas mówi, że jednak ten młodzieniec uległ mu, mówiąc krótko.

Ale już kierując się do samego Abu Nuwaisa, on...

Ale oczywiście nie był pierwszym, który opiewał miłość taką homoerotyczną, bo na niej się oczywiście skupiamy, bo nauczycielem Abu Nuwasa był Waelibę.

Ibn Hubab to był wcześniejszy poeta, który również komponował wiersze o podobnej tematyce, czyli o tematyce, można powiedzieć, mudżunowej, ale też mógł być, on podejrzewa się, że był on kochankiem Abu Nuasa, więc być może panów tutaj nie tylko łączyła więź mistrz-nauczyciel, ale łączyła ich także więź jakaś głębsza.

Mówi się nawet, że większość wierszy Abu Nuasa skierowana była w ogóle do mężczyzn, według kategorii wprowadzonej przez As-Suliego.

jednego można powiedzieć z antologów, to możemy podzielić poezję miłostwa Abu Nuwasa na właśnie mudek karat, czyli utwory opisujące miłość do mężczyzn.

Być może one są tłumaczone, ja też nie znam wszystkich tłumaczeń, ale przetłumaczyłem właśnie jeden z kawałek oczywiście, to pięć tutaj wersów z Abu Nuasa, który właśnie zwraca się do takiego podczaszego, do takiego sapiego, do cześnika.

Zwraca się nasz Abu Nuas do... No, zobaczymy.

Tak mówi do swojego podczaszego, do swojego cześnika mówi Abu Nuas.

wykorzystuje Abu Nuas ten czasownik i w trybie rozkazującym, nakazując temu podczaszemu dopuszczać się z nim tego, co robili lud, co robił lud Lota, tak naprawdę, co możemy się domyślać, co to tutaj było.

Także myślę, że tyle jeśli chodzi o Abu Nuwasa.

Tak, ja jeszcze, Jeremik, zacytuję jeden wiersz Abu Nuwasa.

Można by takim żartem nieco powiedzieć, że w tym wierszu Abu Nuwas jednak zawarł takie, no można by powiedzieć, zalążki standardów ochrony małoletnich.

tak złośliwie, że akurat Ibn al-Mu'tas miał nieco większe szanse niż Abu Nuwas, żeby osiągnąć więcej niż się zwykle bierze.

Ale tu jeszcze może, bo nie powiedzieliśmy w sumie o Abu Nuwasie, bo powiedzieliśmy, że no właśnie, tak tutaj pisał te homoerotyczne wiersze, ale i heteroerotyczne też, generalnie, no jak znowuż czytamy w tych opracowaniach wiódł, hulasz czy tryb życia.

No ale powiedzmy, że Abu Nuwas to nie jest tak, że on tak przez każdego władcę abasyckiego był tak bardzo tutaj uwielbiany.

Wiemy, że został przypuszczalnie osadzony, że został więziony Abu Nuas podczas zapanowania al-Amina, jednego oczywiście z kalifów abbasyckich zaangażowanych w wojnę.

Taką postacią, którą często przytacza się jako również najbardziej prominentna właśnie z tej tradycji, to jest właśnie Abu Amir ibn Shuhayd, który w XI wieku, w pierwszej połowie jeszcze XI wieku zmarł.

Mamy jeszcze wśród tych reprezentantów Ibn Kuzmena, to już jest XII wiek, który porównywany jest czasem, mówi się, że był andaluzyjskim Abu Nuasem.

To ja jeszcze może krótko, wrócę do Abu Nuwasa, bo cytowałem Państwu połowę tego wiersza zaczynającego się od słów znów pokochałem pięknego młodzieńca, ale on mi nie chce być szczodry.