Mentionsy

to czyli nie dość, że do S-400 doszedł, że sam S-400 był problemem w relacjach bilateralnych między Ameryką a Turcją, to jeszcze do tego mieliśmy teraz właśnie usunięcie z Turcji z programu budowy F-35, w którym Ankara uczestniczyła od samego początku i która miała też jakby zarezerwowane w tej puli pierwszych myśliwców F-35 zakup właśnie tam określonej ilości sztuk, z których no niestety musiała nie to, że nawet zrezygnować, tylko po prostu nie miała szansy w ogóle tego zakupu, a więc

I myślę, że to argumenty, które też Tom Barak gdzieś tam pewnie swoimi kanałami przesyłał do Waszyngtonu, no wszystko doprowadziło, że Trump powiedział, no dobrze, okej, mamy wiele problemów z Ankarą, ale Ankara jest też nam potrzebna.

potrzebuje tych F-35, ponieważ gdy jej sąsiad Grecja nabywa te same właśnie myśliwce, to Ankara też musi mieć poczucie, że to się odbywa w równowadze do tego, co Turcja posiada.

Gdyby pomógł rozszyfrować w co gra Ankara w tej wojnie gospodarczej, no bo w gruncie rzeczy ten kontekst gospodarczy też chciałbym, żeby troszkę był tutaj podkreślony.

No i Ankara gdzieś tam zaczęły, przynajmniej podmioty gospodarcze i finansowe, zaczęły się obawiać tego, że zbyt duży wolumen właśnie towarów objętych sankcjami i transakcji, które nie wiadomo jakiej są natury, za co są, no mogą właśnie spowodować, że w Waszyngtonie zaświeci się komuś w końcu czerwona lampka.

W interesie Turcji jest to, żeby mieć gaz rosyjski i amerykański i najlepiej na różne sposoby, w zależności od tego, jak te kontrakty podpiszą i liczę, że tutaj wydaje mi się, że Ankara chce, żeby te kontrakty były jak najbardziej luźne, to czyli, żeby mogła kupować tyle, ile chce, kiedy chce i mogła robić z tym gazem, co chce.