Mentionsy

Jedynie tylko stojąca na wysokości zadania silna zbrojna Francja oraz żywotność łączących ją z innymi państwami sojuszy, a w ich rzędzie na pierwszym miejscu żywotność polsko-francuskiego przymierza, jest w obecnych warunkach istotnie skuteczną przeciwwagą niebezpieczeństwa wojny, wzrastającego z każdym rokiem w Europie wraz z gorączkowymi zbrojeniami III Rzeszy.

Już ten wstęp, mówiący o dzikich zbrojeniach Rzeszy Niemieckiej, to nawoływanie mocarstw zachodnich do opamiętania w procesie rozbrojenia i zablokowania niemieckich zbrojeń.

Łatwość, z jaką generałowie von Schleicher i von Hammerstein przeprowadzili tuż przed wybuchem Narodowej Rewolucji, znany zamach Stanów Niemczech, ujawniła również wpływ wojskowej kliki współpracującej na razie z rządem III Rzeszy.

Niemiecki sztab generalny pod zmienioną formą pozostaje nadal, podobnie jak w przeszłości, szczególnie po usunięciu generała Hammersteina, zdecydowanego zwolennika ścisłej współpracy z Rosją Sowiecką, jednym z decydujących czynników wewnętrznej polityce Rzeszy.

W Rzeszy Niemieckiej opisał Reichswere.

Co więcej, III Rzesza konsolidując się wewnętrznie buduje daleko solidniejsze podstawy dla przyszłego wysiłku wojennego.

Decyzjami z 1933 i z 1934 roku w ogóle zlikwidował państwa wewnątrz Rzeszy.

Warunkiem jednak szybkiego i pełnego powodzenia tego rodzaju akcji była solidarność nie tylko sąsiadów Rzeszy, ale i mocarstw zwycięskich w 1918 roku.

Tego rodzaju solidarność uczyniłaby obronę traktatu wersalskiego skuteczną i doprowadziłaby niewątpliwie do zahamowania zbrojeń III Rzeszy, czyli ugruntowałaby na dłuższy czas spokój w Europie.

Czy III Rzesza przygotowuje na nową wojnę?

Kanclerz Hitler zresztą jest chyba zbyt doświadczonym politykiem, ażeby nie rozumieć, iż w obecnej sytuacji III Rzesza zarówno dla względów wewnętrznej, jak i zewnętrznej natury nie jest jeszcze w stanie podjąć próby wykonania swego zagranicznego programu przy pomocy siły.

Nie podlega natomiast wątpliwości, że w obecnych warunkach zewnętrzna izolacja III Rzeszy stałaby się szybko kompletną w razie sprowokowania przez nią nowej zawieruchy wojennej.

Nic przeto dziwnego, że kierownicy III Rzeszy usiłują zastosować w praktyce znaną germańską zasadę, która brzmi jedynie mocny ustala chwilę, w której zechce dobyć miecza, nie zaniedbując posunięć politycznych

I gdyby siłę zbrojną III Rzeszy rozwinął równocześnie do zamierzonej potęgi, wówczas mógłby niewątpliwie dyktować swe prawa Europie.

Przywódcy III Rzeszy usiłowali wykorzystać dotychczasową inercję oraz brak solidarności zachodnich mocarstw, a w szczególności ostatnie polsko-francuskie rozbieżności, i zdawali się wierzyć w możliwość pozyskania dla swoich wschodnich planów zdobywczych najbliższego sąsiada Niemiec Polskę, zabiegając o życzliwą neutralność Polski w odniesieniu do Anschlussu.

W istocie rzeczy bowiem kierownicy III Rzeszy nie zrezygnowali, pomimo nowego kursu zainicjowanego nad Szprewą, z możliwości podjęcia pewnego dnia tej sprawy, której przedmiotem może być tylko opanowanie przez Niemców Polskiego Pomorza i Górnego Śląska.

Ten najnowszy plan III Rzeszy nie jest pozbawiony pewnych cech śmiałości.

że dokonana konsolidacja zachodnich granic jego kraju oraz silne utrzymanie w swym ręku zagrożonych przez III Rzeszę ziemi jest warunkiem bezwzględnym całkowitej niepodległości i bezpieczeństwa państwa, a także jego mocarstwowego stanowiska jako jednego z pierwszorzędnych państw europejskich.

A nie potrzeba chyba przypominać polskim zwolennikom przymierza z III Rzeszą, tym niepoprawnym marzycielom,

Do tego stanu umysłu przystosowali się niektórzy teoretycy wojskowi i politycy niemieccy, zapowiadając przed nadejściem III Rzeszy konflikty zbrojne o ograniczonym i lokalnym tylko znaczeniu.

Jeżeli bowiem program ogłoszony przez kanclerza Hitlera w jego dziele Mein Kampf nie jest programem wyborczym i jeżeli III Rzesza przygotowuje się istotnie do zgruchotania i zniszczenia Francji, a następnie do rozszerzenia III Imperium na wschód,

Jeżeli pierwszym etapem realizacji tego planu ma być przeprowadzenie Anschlussu, po którym miałoby nastąpić utworzenie Zjednoczonej Europy i odebranie niemieckich kolonii, a następnie nawrót do starogermańskich tradycji i odbudowa I Imperium, czyli I Rzeszy, to zamiary te wystarczyłyby same przejść się całkowicie, ażeby nie tylko utrzymać Europę w stanie stałego oblężenia, ale i doprowadzić z czasem nieuchronnie do nowej wojny powszechnej,

Chce odbudowy nie potęgi II Rzeszy, tylko I Rzeszy.