Mentionsy

Jedynie tylko stojąca na wysokości zadania silna zbrojna Francja oraz żywotność łączących ją z innymi państwami sojuszy, a w ich rzędzie na pierwszym miejscu żywotność polsko-francuskiego przymierza, jest w obecnych warunkach istotnie skuteczną przeciwwagą niebezpieczeństwa wojny, wzrastającego z każdym rokiem w Europie wraz z gorączkowymi zbrojeniami III Rzeszy.

I że nieważne, czy jest to Republika Weimarska, czyli Rzesza Niemiecka czasów demokracji, czy jest to tak zwana Trzecia Rzesza, czyli Rzesza Niemiecka czasów Hitlera, to nic nie zmienia.

Łatwość, z jaką generałowie von Schleicher i von Hammerstein przeprowadzili tuż przed wybuchem Narodowej Rewolucji, znany zamach Stanów Niemczech, ujawniła również wpływ wojskowej kliki współpracującej na razie z rządem III Rzeszy.

Co więcej, III Rzesza konsolidując się wewnętrznie buduje daleko solidniejsze podstawy dla przyszłego wysiłku wojennego.

Jest Rzesza Niemiecka jako kraj.

Tego rodzaju solidarność uczyniłaby obronę traktatu wersalskiego skuteczną i doprowadziłaby niewątpliwie do zahamowania zbrojeń III Rzeszy, czyli ugruntowałaby na dłuższy czas spokój w Europie.

Każdy, kto myśli, że Rzesza Hitlera nie szykuje się do wojny, jest naiwny i pisze Sikorski tak.

Czy III Rzesza przygotowuje na nową wojnę?

Kanclerz Hitler zresztą jest chyba zbyt doświadczonym politykiem, ażeby nie rozumieć, iż w obecnej sytuacji III Rzesza zarówno dla względów wewnętrznej, jak i zewnętrznej natury nie jest jeszcze w stanie podjąć próby wykonania swego zagranicznego programu przy pomocy siły.

Nie podlega natomiast wątpliwości, że w obecnych warunkach zewnętrzna izolacja III Rzeszy stałaby się szybko kompletną w razie sprowokowania przez nią nowej zawieruchy wojennej.

Trzecia Rzesza zagrożona równocześnie od wschodu i zachodu w razie sprowokowanej przez nią wojny napastniczej, ażeby jej sprostać, powinna by rozporządzać potężnymi siłami lądowymi i powietrznymi.

Nic przeto dziwnego, że kierownicy III Rzeszy usiłują zastosować w praktyce znaną germańską zasadę, która brzmi jedynie mocny ustala chwilę, w której zechce dobyć miecza, nie zaniedbując posunięć politycznych

I gdyby siłę zbrojną III Rzeszy rozwinął równocześnie do zamierzonej potęgi, wówczas mógłby niewątpliwie dyktować swe prawa Europie.

Przywódcy III Rzeszy usiłowali wykorzystać dotychczasową inercję oraz brak solidarności zachodnich mocarstw, a w szczególności ostatnie polsko-francuskie rozbieżności, i zdawali się wierzyć w możliwość pozyskania dla swoich wschodnich planów zdobywczych najbliższego sąsiada Niemiec Polskę, zabiegając o życzliwą neutralność Polski w odniesieniu do Anschlussu.

W istocie rzeczy bowiem kierownicy III Rzeszy nie zrezygnowali, pomimo nowego kursu zainicjowanego nad Szprewą, z możliwości podjęcia pewnego dnia tej sprawy, której przedmiotem może być tylko opanowanie przez Niemców Polskiego Pomorza i Górnego Śląska.

Ten najnowszy plan III Rzeszy nie jest pozbawiony pewnych cech śmiałości.

że dokonana konsolidacja zachodnich granic jego kraju oraz silne utrzymanie w swym ręku zagrożonych przez III Rzeszę ziemi jest warunkiem bezwzględnym całkowitej niepodległości i bezpieczeństwa państwa, a także jego mocarstwowego stanowiska jako jednego z pierwszorzędnych państw europejskich.

A nie potrzeba chyba przypominać polskim zwolennikom przymierza z III Rzeszą, tym niepoprawnym marzycielom,

Do tego stanu umysłu przystosowali się niektórzy teoretycy wojskowi i politycy niemieccy, zapowiadając przed nadejściem III Rzeszy konflikty zbrojne o ograniczonym i lokalnym tylko znaczeniu.

Jeżeli bowiem program ogłoszony przez kanclerza Hitlera w jego dziele Mein Kampf nie jest programem wyborczym i jeżeli III Rzesza przygotowuje się istotnie do zgruchotania i zniszczenia Francji, a następnie do rozszerzenia III Imperium na wschód,