Mentionsy

6 października 1939 roku w rejonie Kocka, małej miejscowości leżącej na północ od Lublina, po kilku dniach ciężkich walk, żołnierze z samodzielnej grupy operacyjnej po lesie generała Franciszka Kleberga złożyli broń.

No bo po lesie, na którym przez długi czas walczyli żołnierze generała Kleberga, było w warunkach września 1939 roku miejscem niesamowitym i wyjątkowym.

A zgrupowanie generała Kleberga, walcząc w innych okolicznościach niż wojska generała Rumla pod Łodzią, czy wojska generała Dęba-Biernackiego na Kieletczyźnie, ale one się nie dały rozbić.

Jest to najsilniejszy, najbardziej wartościowy związek taktyczny, tak go nazwijmy, generała Kleberga.

Te improwizowane dywizje generała Kleberga istniały w walce dłużej niż np.

Żołnierz generała Kleberga, jeżeli zachowuje hart ducha, nie przegrywa tak łatwo.

Wiele pododdziałów zgrupowania generała Kleberga w czasie przemarszy zostało rozbitych, na przykład przez Armię Czerwoną.

Pododdziały jednego z niemieckich pułków piechoty zmotoryzowanej drugiej dywizji zmotoryzowanej Wehrmachtu męczą się tam z oddziałami polskimi, które walczą tak jak walczy zgrupowanie generała Kleberga potem już zawsze.

To jest charakterystyczne w walce zgrupowania Kleberga, czy to pod Kobryniem, czy pod Kockiem, że zderzamy się z wydzielonymi półkami niemieckiej piechoty zmotoryzowanej, która nas z początku lekceważy, a potem musi się nauczyć walki, bo my nie uciekamy tak łatwo, jak już się Niemcy przyzwaczaili.

Na generała Kleberga zwalają się wojska frontu białoruskiego, a przede wszystkim zwala się radziecka czwarta armia nikogo innego jak samego Wasyla Czujkowa.

Ale dla generała Kleberga atak radziecki zmienia wszystko.

Koledzy generała Kleberga wiedzą, że to już nie ma sensu.

No ale 18, 19, 20 września rozrzucone wielkim kordonem zgrupowanie generała Kleberga zwęża swoje pasy odpowiedzialności i stopniowo, korzystając na północy z przesłony wielkich bagien poleskich,

Te dywizje, brygady generała Kleberga, one nie maszerują razem.

A jak dużym wzmocnieniem zatem dla Kleberga była ta Podlaska Brygada Kawalerii?

Kowel zostaje zajęty przez Armię Czerwoną i 21 września zamysł generała Kleberga staje się nieaktualny.

Ta samodzielna grupa operacyjna generała Kleberga naprawdę jest samodzielna, w tym sensie, że znikąd już nie oczekuje pomocy, że Wojsko Polskie w zorganizowanych armiach i frontach albo się rozpadło, albo gdzieś odeszło, albo walczy w twierdzach.

Docierają żołnierze samodzielnej grupy operacyjnej Kleberga na obszar ich ostatniej bitwy.

Rosjanie już tak zażarcie po 28, po 29 września nie ścigają Kleberga, bo do 5 października muszą wycofać się na wschód od Bugu.

Walczy samodzielna grupa operacyjna generała Kleberga, tym bardziej, że dywizja Zaza dołączyła.

Zarówno grupa operacyjna generała Kleberga, jak i niemiecka dywizja piechoty zmotoryzowanej walczą z całkowicie odsłoniętymi tyłami i skrzydłami na obszarze kompletnie niczyim.

Tak jest wyposażone wojsko generała Kleberga.

Żeby już domknąć historię grupy generała Kleberga, że walczył ze wszystkimi niemieckimi dywizjami zmotoryzowanymi w ten czy inny sposób.