Mentionsy

I przekonała się o tym niemiecka 13 Dywizja Piechoty Zmotoryzowana.

Jak każdy inny okręg wystawia trzy dywizje piechoty, do tego jednostki kawalerii.

Oczywiście mobilizowanie oddziałów 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach, 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu, 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach zostanie zauważone, ale to jest demonstracja, że my wojny z Niemcami nie chcemy, ale musimy się przygotować.

Do Brześcia po kilku dniach przyjeżdża naczelny wódz, marszałek Śmigły-Rydz, tu zjeżdżają się różnego rodzaju polskie dowództwa i 8 września 1939 roku, po tygodniu wojny, dostaje generał Kleberg rozkaz, aby wycisnąć jak najwięcej wojska z okręgu jeszcze, żeby z tych ośrodków zapasowych wystawić dywizję piechoty.

Marszałek potrzebuje na gwałt nowych, improwizowanych dywizji piechoty rezerwowej, bo mu się wojsko rozpada.

Tylko niektóre z tych zgrupowań możemy nazywać na przykład zgrupowaniami brygadowymi, chociaż potem będziemy je nazywać wprost dywizjami.

Stąd określenie Dywizja Piechoty Kobryń.

która ma 7 batalionów piechoty, ma kilka dział przeciwpancernych, ma 10 dział do ognia stromotorowego.

Żołnierzy jest nawet relatywnie dużo, są to żołnierze zgrani tak naprawdę, ale to określenie dywizja jest zdecydowanie przesadne.

To też jest fenomen, że generał Kleberg, kiedy walczył z Wehrmachtem, walczył z dywizjami pancernymi, a przede wszystkim z dywizjami piechoty motorowej.

Generał Kleberg stoczył w ten czy w inny sposób, no nie wszystkimi swoimi siłami oczywiście, niejednocześnie, ale stoczył walkę z pododdziałami praktycznie wszystkich niemieckich dywizji piechoty zmotoryzowanej, jakie istniały w Wehrmachtzie w roku 1939 i jeszcze załapały się dwie niemieckie dywizje pancerne.

Tam dowódcą jest pułkownik Epler, on ma improwizowaną dywizję piechoty.

Dywizji Piechoty, potem zostanie nazwany 60.

Dywizją Piechoty Rezerwowej.

Mało która dywizja polska jako zwarty związek taktyczny miała tak długi szlak bojowy w 1939 roku.

Pododdziały jednego z niemieckich pułków piechoty zmotoryzowanej drugiej dywizji zmotoryzowanej Wehrmachtu męczą się tam z oddziałami polskimi, które walczą tak jak walczy zgrupowanie generała Kleberga potem już zawsze.

To jest charakterystyczne w walce zgrupowania Kleberga, czy to pod Kobryniem, czy pod Kockiem, że zderzamy się z wydzielonymi półkami niemieckiej piechoty zmotoryzowanej, która nas z początku lekceważy, a potem musi się nauczyć walki, bo my nie uciekamy tak łatwo, jak już się Niemcy przyzwaczaili.

Nie mają silnego wsparcia lotnictwa, szybko nie podjeżdża ich ciężka artyleria, nie walczą w ugrupowaniu wielodywizyjnym, a nawet nie pełnymi dywizjami.

Generał Kleberg też chce się wycofać, ale w sposób uporządkowany, a nie chaotyczny, z wartymi dywizjami, w zorganizowany sposób.

Więc teraz on sam sobie sterem żeglarzem okrętem i generał Kleberg podejmuje decyzję, że będzie z tymi furmankami, kawalerią, resztkami artylerii, przede wszystkim batalionami piechoty przemieszczać się za Bóg na ziemię polskie w kierunku na Warszawę, aby nawiązać kontakt z generałem Rumlem, przyjść w Warszawie na pomoc.

To dywizja kawalerii Zaza, złożona z resztek suwalskiej brygady kawalerii, częściowo z podlaskiej brygady kawalerii, która została w Puszczy Białowieskiej.

I ta dywizja składa się z dwóch brygad kawalerii.

Teraz generał Kleberg ma dwie formalnie dywizje piechoty.

Dywizja Piechoty Rezerwowej, dawna jednostka Kobryń.

Dywizja Piechoty, pułkownika Adama Eplera.

Dywizja Piechoty Rezerwowej, dywizja Brzozy, pułkownika Otokara Brzozy Brzeziny.

Wspomniana dywizja kawalerii Zasaw, dwoma brygadami i podlaska brygada kawalerii.

Łącznie to jest wzmocniona dywizja piechoty.

Marynarze z Pińska, kawalerzyści z suwalskiej czy podlaskiej brygady kawalerii, żołnierze z ośrodków zapasowych 30 Dywizji Piechoty Kobryń, 20 Dywizji Piechoty z miejscowości Słonim, różnego rodzaju niedobitki, resztki różnych oddziałów.

Dywizja Piechoty Zmotoryzowanej 3.

Kolejna niemiecka dywizja motorowa.

Walczy samodzielna grupa operacyjna generała Kleberga, tym bardziej, że dywizja Zaza dołączyła.

Mamy walkę, gdzie najpierw Niemcy rzucają część swojej piechoty zmotoryzowanej, wdzierają się, my kontratakujemy, przejmujemy inicjatywę, atakujemy ze skrzydła, zmuszamy ich do przejścia do obrony, próbujemy niszczyć ich izolowane punkty oporu, oni trochę odskakują.

Ta 13 Dywizja Piechoty próbuje nas oskrzydlić.

Zarówno grupa operacyjna generała Kleberga, jak i niemiecka dywizja piechoty zmotoryzowanej walczą z całkowicie odsłoniętymi tyłami i skrzydłami na obszarze kompletnie niczyim.

Walczy dywizja kawalerii za, za najpierw walczy jedna dywizja piechoty, potem wchodzi nasza druga dywizja piechoty.

Z rejonu Warszawy ma przybyć niemiecka 29. dywizja piechoty zmotoryzowanej.

Żeby już domknąć historię grupy generała Kleberga, że walczył ze wszystkimi niemieckimi dywizjami zmotoryzowanymi w ten czy inny sposób.

Niemcy z rejonu Warszawy przekierowują 29 Dywizję Piechoty Zmotoryzowanej, która de facto 5 października zaczyna podchodzić na pole walki od północnego zachodu.

Ona jeszcze nie wchodzi do walki większymi siłami, ale generał Kleberg z racji rozpoznania już wie, że nadchodzi kolejna wielka jednostka motorowa wojsk przeciwnika, nawet nie pancerna, piechoty zmotoryzowanej, ale jednak.

Niemiecka 13 Dywizja Piechoty nie dała nam rady.

5 października generał Kleberg, mając świadomość, że 6 października z północnego zachodu tak naprawdę na tyły osłabionego już zgrupowania polskiego uderzyć może świeża niemiecka dywizja, decyduje się kapitulować.

Dywizja Piechoty Zmotoryzowanej Wehrmachtu w swej ostatniej bitwie kampanii skrwawiła się mimo wszystko.

I przekonała się o tym niemiecka 13 Dywizja Piechoty Zmotoryzowanej.