Mentionsy

Zapamiętano to, że kilka lat wcześniej w Rzeszy Niemieckiej czasów hitleryzmu Erich Ludendorff napisał właśnie książkę Wojna Totalna, już bez jakichkolwiek niedomówień.

gdzie te badania nad hitleryzmem są o wiele bardziej zaawansowane niż w Polsce, o wiele więcej autorów się tym zajmuje naukowo, nazizmem, hitleryzmem, no to tam powstają już publikacje, które wręcz próbują uczynić z Ludendorfa pierwszego nazistę.

To znaczy na przykład taki tytuł, The First Nazi, Erich Ludendorff, The Man Who Made Hitler Possible.

No już takie tytuły sugerują, że jakby Hitler nasycił się poglądami Ludendorffa.

A dość powiedzieć, że w pewnych określonych zakresach swoich poglądów Ludendorff był zbyt radykalny jak dla Adolfa Hitlera.

Pewne poglądy Ludendorfa nie mieściły się w głowie Hitlera, uważał je za maniakalne, skrajne, niepotrzebne, a ostatecznie nieakceptowalne.

XX wieku Erich Ludendorff, jeden z najbardziej wówczas szanowanych niemieckich dowódców, był sprzymierzony na poziomie politycznym i paramilitarnym z nazistami Adolfa Hitlera.

Zaangażował się w liczne pucze i próby przewrotów wojskowych, w tym w pucz Hitlera w Monachium w 1923 roku.

No i ja o tym wszystkim mówię także dlatego, że tak jak powiedziałem, dzisiaj na Zachodzie w licznych publikacjach, analizach ten Ludendorff jest rodzajem trenera Hitlera, że on jest dzisiaj postrzegany, opisywany jako człowiek, który niemalże stworzył Hitlera.

Te wszystkie poglądy, które my dzisiaj kojarzymy z Hitlerem i słusznie kojarzymy, były także poglądami Ludendorffa.

Ale dlaczego zatem drogi Hitlera i Ludendorfa się rozeszły?

XX wieku Hitler był kapralem, właściwie gefreiterem.

Otóż Erich Ludendorff wspierał Hitlera na początku lat dwudziestych.

Odrzucał podział na warstwy wyższe i niższe, tak jak Hitler.

No więc z takim bagażem poglądów doskonale uzupełniał się z Hitlerem, ale coraz bardziej się radykalizował.

jego niechęć do wszelkiej polityki oraz publicznie wyrażana niechęć dla kościoła katolickiego, a poprawdzie dla chrześcijaństwa jako religii, sprawiła, że politycznie kalkulujący Hitler musiał go zrzucić z sań.

Hitler nie mógł zrazić do siebie tak wielu ludzi poglądami Ericha Ludendorfa.

Rozchodziły się jeszcze od czasu Puczu Monachijskiego w roku 1923, gdzie Ludendorff uznał Hitlera za niedość twardego, ale to zerwanie miało charakter ewolucyjny.

I Ludendorff, kiedy Hitler doszedł już do władzy, był politycznym emerytem, był niezwykle konfliktowym człowiekiem, skonfliktował się nawet z Adolfem Hitlerem.

Żąda jeszcze twardszego kursu, dlatego Hitler odsuwa go na bok, bo w okresie marszu po władzę i konsolidacji władzy zbytni radykalizm Ludendorfa tylko przeszkadza.

Hitlera nie poważa.

Hitler go jednak nie rusza.

Nie on jest przecież twórcą teorii rasy panów, ale Ludendorff idzie o krok dalej nawet niż Hitler.

W tym sensie Hitler był uczniem Ludendorfa.

Tak twierdzi Ludendorff, tak twierdził Hitler, ale to pojęcie socjalizmu rozumieli na swój sposób.

To jest wspólny pogląd Hitlera i Ludendorfa, on jest wyrażany na łamach wielu książek tego okresu, także na łamach wojny totalnej.

I znowu tu mamy pewne połączenie z Hitlerem, ale Ludendorff był tak agresywny w swoich poglądach, że Hitler uznał go za problem w drodze do władzy.

Hitler musiał bowiem układać się z innymi konserwatystami niemieckimi, znacznie jednak mniej radykalnymi niż Ludendorff.

w co przekształcają się Niemcy pod rządami Hitlera.

No jednak większość Niemców popierała ten system tworzony przez Hitlera i nazistów.

Dlaczego poglądy, które głosili ludzie tacy jak Hitler i Ludendorff zostały wdrożone w życie, stały się praktyką dnia codziennego?

I to jest idea Hitlera i to jest idea Ludendorfa.

Hitler w 1934 roku na tajnej odprawie z generałami powiedział, że jego plan przygotowania do wojny ma dwa etapy.

Hitler podkreślał, że najpierw musi przerobić niemiecką głowę, a dopiero potem niemieckie mięśnie.

Bo Hitler, tak jak Ludendorff, bardzo narzekał, że w 1918 roku Niemcy zawiedli od środka.

I tutaj Ludendorff i Hitler idą ręka w rękę.

To jest pogląd Hitlera, to jest pogląd nazistów, to jest pogląd Ludendorfa.

Ale czy Ludendorff tą przyszłą wojnę totalną widzi jako konflikt ludobojczy, tak jak widział go Hitler?

No i tutaj Hitler już Ludendorfa przebije o kilka długości, ale to, że do tego ludobójstwa dojdzie jest w wojnie totalnej między wierszami.

No to potem Hitler będzie mówił podobnie.

Hitler potem też będzie mówił, że moi generałowie nie mają pojęcia o wojnie, bo nie mają pojęcia o gospodarce.

Ci panowie w mundurach z Reichswehry będą woleli Hitlera niż socjaldemokratów, bo dla niemieckiej kadry dowódczej socjaldemokraci byli symbolem zła.

Tego Niemcy nie były w stanie udźwignąć, także i za Hitlera i także Wehrmacht w przenośni za wiedzie ostatecznie Hitlera nie będzie miał narzędzi do realizacji politycznych celów.

Jak powiedziałem, Ludendorff nie lubił się z Hitlerem pod koniec swojego życia.

Mimo, że Hitler okazywał mu wymuszone oznaki szacunku, panowie się nie darzyli sympatią.

Ludendorff mówi, że państwo musi mieć wodza, ale niekoniecznie tym wodzem ma być Adolf Hitler.

Nawet Moltke starszy, ich absolutny guru, jest jakby poddany krytyce, ale Klausewitz jest poddany książce Ludendorffa krytyce podstawowej, tak jak Hitler.

Chociaż Klausewitz z nazwiska, a Hitler jest na łamach wojny totalnej nieobecny, no trudno się dziwić, gdyby został zaatakowany wprost, książka nigdy by się nie ukazała.

I tu Hitler i Ludendorff mieli osobne poglądy.

Hitler postawił siebie na pierwszym miejscu.

I Niemcy mieli zrealizować jego, to jest Hitlera, pragnienie zbudowania nowej przestrzeni życiowej dla owych Niemców.

Kiedy Ludendorff pisze o tym, że państwo musi przejąć bank centralny i przygotować pieniądz do wojny, to wiemy, że w roku 1939 Adolf Hitler, pozbawiając bank Rzeszy ostatecznie jego autonomii, przygotowywał go w ten sposób do wojny.

Ludendorff tak jak Hitler na łamach Mein Kampf.

Tych Hitlerów i Ludendorffów jest bardzo dużo.

Niemcy w oczach tych szaleńców, takich jak Ludendorff czy Hitler, muszą spełnić ich oczekiwania, bo jeżeli nie spełnią tych oczekiwań, to poniosą klęskę, bo w tym systemie darwinizmu społecznego system jest zerojedynkowy, albo oni nas, albo my ich.