Mentionsy

Niemcy wiedzieli, jakie są mocne i słabe strony tej konstrukcji i sztugi do końca II wojny światowej były najmniej awaryjnymi, najlepiej poznanymi pojazdami pancernymi Wehrmachtu.

A zatem II wojna światowa z perspektywy Niemców, z perspektywy Wehrmachtu i z perspektywy niemieckiej broni pancernej stoi przede wszystkim czołgiem Panzer III i czołgiem Panzer IV.

I w 1935 roku, kiedy ogłoszony zostaje Wehrmacht, zostają także rozpisane projekty, mamy kontrakty rozwojowe na nowy czołg średni dla tego nowego tworzonego Wehrmachtu.

W planie rozwojowym Wehrmachtu z 1937 roku Panzer III zostaje już uznany za podstawowy, docelowy czołg niemieckich dywizji pancernych czy szerzej batalionów pancernych i oczekuje się jego produkcji wielkoseryjnej w liczbie kilku tysięcy egzemplarzy.

Panzer III ma być tym podstawowym czołgiem Wehrmachtu, Panzer IV jego uzupełnieniem jako nieco cięższy, nieco lepiej, silniej uzbrojony czołg wsparcia.

w roku 1939, kiedy ostatecznie w dowództwie Wehrmachtu uznano, że osiągnięto w czołgu Panzer III dojrzałość.

Niemcy zwyciężają, Armia Czerwona ponosi całą serię klęsk, a czołg Panzer III jest podstawowym, najważniejszym czołgiem Wehrmachtu.

Jest to podstawowy i najważniejszy czołg Wehrmachtu przez całą II wojnę światową, tylko przebrał się w działo szturmowe na II i III etapie wojny.

Ale u jego powstania leżała określona idea, idea uniwersalnego nośnika i pod tym względem spisał się doskonale przez całą II wojnę światową, będąc w tej czy w innej formie w latach 1941-1945 najważniejszą bronią pancerną całego Wehrmachtu.