Mentionsy

Zapytam po prostu, co takiego sprawia, że ten Panzer III był najlepszym czołgiem, którego używał Wehrmacht w ciągu całej II wojny światowej?

Niemcy wiedzieli, jakie są mocne i słabe strony tej konstrukcji i sztugi do końca II wojny światowej były najmniej awaryjnymi, najlepiej poznanymi pojazdami pancernymi Wehrmachtu.

A zatem II wojna światowa z perspektywy Niemców, z perspektywy Wehrmachtu i z perspektywy niemieckiej broni pancernej stoi przede wszystkim czołgiem Panzer III i czołgiem Panzer IV.

Tylko oni początkowo tworząc Wehrmacht bardzo przytomnie założyli, że ich podstawowymi czołgami będą czołgi średnie.

Czyli widzimy, że Wehrmacht w swoich początkach zachowuje się racjonalnie, dąży do standaryzacji i poszukuje idealnego czołgu podstawowego.

I w 1935 roku, kiedy ogłoszony zostaje Wehrmacht, zostają także rozpisane projekty, mamy kontrakty rozwojowe na nowy czołg średni dla tego nowego tworzonego Wehrmachtu.

Reiswera płynnie przetworzyła się w Wehrmacht i absolutna większość systemów artyleryjskich, broni ręcznej, różnego rodzaju wyposażenia, nawet wiele samolotów, z którymi Wehrmacht poszedł na wojnę, było opracowywane w ten czy inny sposób już w czasach Reiswery.

Znaczy niemiecki Wehrmacht po prostu nie zdążył tak naprawdę ze swoimi docelowymi konstrukcjami na II wojnę światową, kiedy w roku 1939 ona wybuchła, to nadal dominują czołgi lekkie, przede wszystkim Panzer II i Panzer I.

Jest dyskusja w Wehrmachtzie co do określonych parametrów.

Stopniowo także zapada decyzja, aby docelowo czołg był uzbrojony w armatę kaliber 5 cm, 50 mm, bo już w Wehrmachtzie trwają prace nad armatą przeciwpancerną tego kalibru.

I w roku 1937 Wehrmacht odebrał dwadzieścia kilka prototypów tak naprawdę.

Hitler podejmuje coraz bardziej agresywne działania polityczne, a Wehrmacht nie ma swojego docelowego czołgu.

W planie rozwojowym Wehrmachtu z 1937 roku Panzer III zostaje już uznany za podstawowy, docelowy czołg niemieckich dywizji pancernych czy szerzej batalionów pancernych i oczekuje się jego produkcji wielkoseryjnej w liczbie kilku tysięcy egzemplarzy.

Panzer III ma być tym podstawowym czołgiem Wehrmachtu, Panzer IV jego uzupełnieniem jako nieco cięższy, nieco lepiej, silniej uzbrojony czołg wsparcia.

w roku 1939, kiedy ostatecznie w dowództwie Wehrmachtu uznano, że osiągnięto w czołgu Panzer III dojrzałość.

to licząc także z czołgami dowódczymi na wszystkich obszarach operacyjnych z Afryką włącznie, Wehrmacht ma około półtora tysiąca czołgów Panzer III.

A więc się okazuje, że w czerwcu 1941 roku Panzer III nadal występuje w zbyt małej ilości, a jego właściwości bojowe są dyskusyjne, kiedy pojawiają się czołgi T-34 albo KW, ale Wehrmacht idzie do przodu.

Niemcy zwyciężają, Armia Czerwona ponosi całą serię klęsk, a czołg Panzer III jest podstawowym, najważniejszym czołgiem Wehrmachtu.

Nadal miesięcznie Wehrmacht dostaje niewiele ponad 200 albo mniej niż 200 czołgów Panzer III.

Na początku 1942 roku Wehrmacht ma około 1600 czołgów Panzer III.

Sztugów powstało około 10 tysięcy na tym nośniku, a więc ostatecznie Wehrmacht wykorzystuje ponad 16 tysięcy tego rodzaju nośników.

Jest to podstawowy i najważniejszy czołg Wehrmachtu przez całą II wojnę światową, tylko przebrał się w działo szturmowe na II i III etapie wojny.

Ale u jego powstania leżała określona idea, idea uniwersalnego nośnika i pod tym względem spisał się doskonale przez całą II wojnę światową, będąc w tej czy w innej formie w latach 1941-1945 najważniejszą bronią pancerną całego Wehrmachtu.