Mentionsy

To jest już czas, kiedy Tolkien pisał Władcę Pierścieni i to jest ta wersja, która pojawia się w rozdziale dziewiątym jako piosenka Froda.

Tak, a na koniec jeździec ze złotymi rozwianymi włosami, peleryną i dla Froda, no bo to jego oczami widzimy tę scenę, był jak kula światła, więc zrobił wrażenie.

– Witaj, nareszcie się spotkaliśmy – rzekł dostojny elf do Froda.

A znowuż jeszcze dzień wcześniej, czyli 8 października, elfy Gildora przekazały informacje o kłopotach Froda i to było podstawą do decyzji Elronda o wysłaniu właśnie w te trzy strony świata elfów, prawda?

Na poszukiwanie Froda i pozostałych.

No i znowu tutaj jest pytanie, dlaczego Glorfindel się bał tych pięciu, bo tu o tym mówi, o tym pośpiechu, o tym, że właśnie jak tylko poczują trop Froda, to ruszą i będą już bezwzględni.

Tak, będąc w grupie wiadomo, że musiał się troszczyć przede wszystkim o Froda, ale też o innych, prawda?

Słuchajcie, nie czytamy teraz fragmentu, w którym to następuje pogorszenie stanu Froda, prawda, bo robi się ciemno, to jest na ogół moment, kiedy stan Froda się pogarsza, szczególnie po tak jakby radosnym dniu, więc jakby wiadomo, jak jest w jego stanie zdrowia, no musiał okupić...

Pierwsze, co zrobił Glorfindel, spojrzał w oczy Frodowi, potem usłyszał historię, w której Aragorn streścił jakby wydarzenia z 6 października, z momentu ataku czarnych jeźdźców i wodza na zguli na Froda i kompanię.

Wymacał ranę na barku Froda i twarz mu spoważniała.

Lecz pod dotknięciem palców elfa lód w ramieniu i boku Froda jakby stajął.

Tak, więc to jest jedna rzecz i jest to też ciekawy wątek w połączeniu z procesem przejścia Froda na tą stronę upioru.

Nie, tylko przyznaje, dowodzi też, bo dotykając rany Froda powoduje u niego uśmierzenie bólu, prawda?

I to, co Maciek mówił, próbuje, znaczy bada ranę, dotyka Froda.

Efektu zaskoczenia w ogóle, że taki proces, bo myślę, że Glorfindel dotykając rany Froda i patrząc mu w oczy, czy wszystkie te jakby diagnostyczne metody, jakie zastosował, dał mu prostą odpowiedź.

I teraz widział to samo u Froda, dlatego jest z niej zaskoczony.

Ale tak, Jeroen Fiedel widzi, jaka sytuacja jest poważna i przekazuje Froda koniowi.

bo właśnie oznaczają, że konie ponieść Froda niezależnie od Froda woli, czyli na takim autopilocie, tam gdzie Glorfindel wskaże na początku.

W wyniku po prostu osłabnięcia i w tym momencie potrzebne byłoby coś lub ktoś, kto Froda wyniesie jak najszybciej z pola walki, prawda?

Nieprzytomnego Froda.

No i istniało też ryzyko, to już takie tutaj końcowe, że tak powiem, że w wyniku takiego zmasowanego ataku czarnych jeźdźców, to taki atak doprowadziłby Froda do już przejścia... Na ich stronę.

Frodo w ramach tych dialogów, po tym jak Glorfindel informuje go, że dosiądzie konia i w razie czego koń go wyniesie z pola walki, Frodo, tutaj siła przyjaźni, mówi o tym, że nie chce opuszczać przyjaciół, nie zostawi ich i tak dalej, ale Glorfindel mu bardzo szybko tłumaczy, że bez Froda w zasadzie są oni bezpieczni, bo jak pokazał już atak pod Amon Sul, to Frodo jest tutaj

To na Froda plują, nie na kogokolwiek innego, więc wszyscy pozostali są bezpieczni.

Tak, no i w książce Barbary Strachey pod tytułem Podróże Froda ta właśnie Barbara, autorka, przyjęła, że przeszli tej nocy około 30 mil, a przez cały dzień w tym momencie musieliby jeszcze około 15 mil przejść schodząc z gór, to da jakieś 45 mil i 72 kilometry.

Dużo jak na zmęczonych już i rannego Froda, prawda?

A w następny piątek finał dwunastego rozdziału, finał pierwszej księgi Władcy Pierścieni i finał konfrontacji Froda i jego przyjaciół z Czarnymi Jeźdźcami, która właśnie charakteryzuje pierwszą księgę Władcy Pierścieni.