Mentionsy

W owym czasie Maedhros, syn Theanora, nabrał nowej otuchy, przekonał się bowiem, że Morgoth nie jest nietykalny.

Lecz Morgoth mógł zniszczyć ich kraje jeden po drugim, chyba, że Noldorowie zjednoczyliby się, zawiązali nowy sojusz i działali zgodnie.

Spodziewał się, że gdy armia Morgotha na wieść o tym marszu wyjdzie w pole, z przełęczy Hithlumu zejdą wojska Fingona, a nieprzyjaciel znajdzie się niejako między młotem a kowadłem i zostanie zmiażdżony.

Zrozumiał, że Morgoth pała gniewem i że przyjął wyzwanie.

Lecz w tej samej chwili, gdy przednie straże Maedrosa zaatakowały orków, Morgoth wpchnął do walki ostatnie swoje rezerwy tak, że Angband opustoszał.

Bitwa była przegrana, lecz Hurin i Huor wraz z niedobitkami ludzi ze Szczepu Hadora stali niezłomnie u boku Turgona, władcy Gondolinu, a wojska Morgotha nie mogły opanować przełomu Sirionu.

W tobie bowiem żyje ostatnia nadzieja Eldarów, a póki Gondolin istnieje, strach nie przestanie nękać Morgotha.

No i jednocześnie to community, czyli jakby wspólny cel, wspólna społeczność tych wszystkich jakby ras, które były skoncentrowane na walce z Morgothem, prawda?

Morgotha, albo przynajmniej pozbawić go tej całej tej armii, prawda, którą wyhodował.

Ale Morgoth, zagniewany, że kłamstwami i matactwami nie zdołał całkowicie skłócić ludzi z elfami, postanowił wyrządzić ludziom jak najdotkliwsze szkody.

Mówimy o fragmencie z rozdziału w Silmarillionie oczywiście, z rozdziału Silmarille i niepokoje wśród nodorów, siódmy rozdział w Silmarillionu, w momencie kiedy wiemy, że zostały wykute Silmarille, a Morgoth wypuszczony na wolność kręcił się i knuł i spiskował pomiędzy nodorami szczególnie.

No tak jak mówiłeś tutaj, wiele jest skomplikowanych relacji tutaj wchodzi w grę, bo na pewno po pierwsze Morgoth i jego kłamstwa.