Mentionsy

Król Arafant mimo słabnących sił chciał się opierać na paści Angmaru, gdy po ojcu objął panowanie, w końcu jednakże jesienią 1973 roku doszły do Gondoru wieści, że Artydain jest śmiertelnie zagrożony i że Czarnoksiężnik przygotowuje nowy, ostateczny cios.

Cirdan wezwał pod broń wszystkich zdolnych do walki mężów z Lindonu i Arnoru, a gdy cała armia była gotowa, przeprawiła się przez Rzekę Księżycową i pospieszyła na północ przeciw czarnociężnikowi władcy Angmaru.

Wojska Angmaru już się załamały i zaczęły cofać się w kierunku Fornostu, gdy niespodzianie konnica Gondoru, która okrążyła góry, zaskoczyła cofających się od północy.

Czarnoksiężnik z garstką niedobitków umknął, zdążając wprost do Angmaru.

Klęska Angmaru była tak druzgocąca, że ani jeden poplecznik czarnoksiężnika, czy to człowiek, czy ork, nie pozostał na zachód gór.

Podobno jednak, gdy sprawa Angmaru zdawała się już stracona, zjawił się nagle sam czarnoksiężnik w czarnym płaszczu, w czarnej masce i na karym koniu.

Tak skończyło się nikczemne królestwo Angmaru.