Mentionsy

swojego liberalnego centrum z golistami, którzy byli wcześniejsze 12 lat w opozycji, najpierw do socjalistów, później do Macrona i wrócili do rządu, dostali za to premiera i jeszcze dodatkowo, bo oni też nie mieliby większości centrum i goliści razem wzięci, dobrał sobie niepisane porozumienie z Marine Le Pen.

Kiedy Barnier został premierem, to okazało się, że deficyt, który został po 8 latach niepodzielnych rządów Macrona, jest jeszcze większy niż się spodziewano.

Co więcej, Francja w ciągu tych 8 lat rządów Macrona...

Bayrou był też człowiekiem, który w 2017 roku pomógł Macronowi zostać prezydentem, ponieważ nie wystartował po raz czwarty, mając bardzo podobny profil do Macrona, takiego właśnie liberalnego centrysty, tylko zdecydował się nie startować, oddać swoje głosy Macronowi.

A z drugiej strony także oczywiście, żeby nie stać się odbiciem obozu Macrona, który jak wiemy jego popularność leci bardzo w dół.

I Bayrou wobec czego musi zgodnie z konstytucją złożyć dimisję na ręce prezydenta Macrona.

Tylko już na tym etapie z jednej strony radykalna lewica, melonszoniści deklarują ostro, że oni chcą dymisji Macrona i będą głosować za dymisją każdego rządu, choćby to był rząd socjalistyczny, o ile to nie będzie ich własny rząd.

Zresztą, gdyby Bajrut tego nie wyszantażował, górożąc, że odejdzie z obozu Macrona, to pewnie to Le Corneille byłby dzisiaj premierem.

Z drugiej strony to też będzie ciekawe, jeżeli socjaliści zdecydowaliby się wejść do rządu, na jakich warunkach, bo oni, wydaje się, chcą być dość asertywni wobec Macrona.

Znając Macrona, on może to odciągać w czasie, chociaż z nim to nigdy nie wiadomo.

To, co jest dzisiaj ważne, to jest to, że jest to kolejny cios w Macrona, który miał być tym odnowicielem demokracji liberalnej w Europie.

Z jednej strony konserwatywnego lista Retajo, z drugiej strony liberalne centrum, na przykład Gabriela Tala albo Edouard Philippe, dwaj byli premierzy z obozu Macrona, albo centrolewica i na przykład Rafael Glucksmann.