Mentionsy

Ewentualnie także, chociaż jedno z drugim się nijak nie wyklucza, prezydent Macron może się zdecydować na rozwiązanie zgromadzenia narodowego i kolejne przyspieszone wybory.

Dzisiaj z jednej strony prezydent Macron, który w 2017 roku, jak dochodził do władzy, niszcząc ten stary duopol golistów i socjalistów, którzy rządzili Francją przez 60 lat, naprzemiennie w dużej mierze, on tworząc obóz liberalnego centrum, progresywnego liberalnego centrum, jak on to wtedy nazywał, chciał...

Więc w każdych kolejnych wyborach to centrum Macron maleje, a z drugiej strony to, co Macron obiecywał, że on będzie powstrzymywał, czyli wzrost tak zwanych skrajności.

Kiedy Macron...

Z drugiej strony na radykalnej lewicy było 10 posłów, kiedy Macron zostawał prezydentem.

Jak pamiętamy, Macron zdecydował się rozwiązać zgromadzenie narodowe po tym, jak w eurowyborach Marine Le Pen i Partia Zjednoczenia Narodowego uzyska ponad dwukrotnie wyższy wynik od jego listy.

Macron najpierw korzystając z konstytucji przez dwa miesiące przeciągał powołanie rządu.

swojego liberalnego centrum z golistami, którzy byli wcześniejsze 12 lat w opozycji, najpierw do socjalistów, później do Macrona i wrócili do rządu, dostali za to premiera i jeszcze dodatkowo, bo oni też nie mieliby większości centrum i goliści razem wzięci, dobrał sobie niepisane porozumienie z Marine Le Pen.

Kiedy Barnier został premierem, to okazało się, że deficyt, który został po 8 latach niepodzielnych rządów Macrona, jest jeszcze większy niż się spodziewano.

Co więcej, Francja w ciągu tych 8 lat rządów Macrona...

Bayrou był też człowiekiem, który w 2017 roku pomógł Macronowi zostać prezydentem, ponieważ nie wystartował po raz czwarty, mając bardzo podobny profil do Macrona, takiego właśnie liberalnego centrysty, tylko zdecydował się nie startować, oddać swoje głosy Macronowi.

No i teraz Bayrou ma swoją partię, ruch demokratyczny i on wyszantażował na Macronie, żeby to on został w grudniu po obaleniu Barniera premierem.

Socjalistom, że zgodzi się na powrót do rozmów o obniżeniu wieku emerytalnego i choćby częściowym cofnięciu reformy emerytalnej, którą Macron przeprowadził wbrew większości posłów i wbrew większości społeczeństwa francuskiego dwa lata temu, kiedy podwyższył wiek emerytalny o dwa lata.

A z drugiej strony także oczywiście, żeby nie stać się odbiciem obozu Macrona, który jak wiemy jego popularność leci bardzo w dół.

No, Bayrou nie zdecydował się ani pójść jednoznacznie w jedną, ani w drugą, tak trochę dryfował, raz mówił, na jedną nóżkę, raz na drugą nóżkę, a w końcu zdecydował się właśnie na tle długu, ponieważ on wiele lat krytykował zadłużenie Francji, jako kandydat na prezydenta chociażby, chociaż z drugiej strony zarzuca mu się, że przecież potem popierał prezydentów, którzy wygrali, pod których rządami, tak jak Hollande czy Macron, to zadłużenie bardzo rosło.

I Bayrou wobec czego musi zgodnie z konstytucją złożyć dimisję na ręce prezydenta Macrona.

Zresztą sam prezydent Macron ma na podobnym poziomie poparcie.

No i co teraz może zrobić Macron?

Macron może, tak jak mówiłem, albo jeszcze raz w tym bardzo rozdrobnionym parlamencie próbować...

Tylko już na tym etapie z jednej strony radykalna lewica, melonszoniści deklarują ostro, że oni chcą dymisji Macrona i będą głosować za dymisją każdego rządu, choćby to był rząd socjalistyczny, o ile to nie będzie ich własny rząd.

Z drugiej strony republikanie, czyli centroprawica, goliści, deklarują ustami swojego przewodniczącego Bruno Retaillot, że oni weszli do rządu z Macronem po to, żeby zatrzymać dojście do władzy lewicy i nie będą chcieli uczestniczyć w rządzie lewicowym.

który dzisiaj buduje popularność, zabierając głosy Macronowi, starając się przedstawić jako właśnie ten, który jest bardziej od macronistów wiarygodny i który wcale nie jest częścią tego całego.

Ale Macron może próbować.

Zresztą, gdyby Bajrut tego nie wyszantażował, górożąc, że odejdzie z obozu Macrona, to pewnie to Le Corneille byłby dzisiaj premierem.

Z drugiej strony to też będzie ciekawe, jeżeli socjaliści zdecydowaliby się wejść do rządu, na jakich warunkach, bo oni, wydaje się, chcą być dość asertywni wobec Macrona.

I też wiedzą, że jeżeli dadzą się Macronowi podporządkować, to Mélenchon może ich zmasakrować wyborczo.

To, co w tym momencie wiemy, to jest to, że Bajru przegrał to głosowanie, że Macron będzie musiał teraz zdecydować, czy rozwiązuje zgromadzenie, czy daje nowego premiera.

Znając Macrona, on może to odciągać w czasie, chociaż z nim to nigdy nie wiadomo.

To, co jest dzisiaj ważne, to jest to, że jest to kolejny cios w Macrona, który miał być tym odnowicielem demokracji liberalnej w Europie.

Z jednej strony konserwatywnego lista Retajo, z drugiej strony liberalne centrum, na przykład Gabriela Tala albo Edouard Philippe, dwaj byli premierzy z obozu Macrona, albo centrolewica i na przykład Rafael Glucksmann.