Mentionsy

Robiłam w tamtym roku odcinek z okazji Miesiąca Dumy, głównie skupiłam się wtedy na najbardziej znanych artystach, wiecie jak Andy Warhol, Keith Haring, Frida Kahlo, więc tym razem chciałabym odkryć przed Wami nowych artystów, mniej znanych w porównaniu z tymi sprzed roku.

Aczkolwiek oczywiście zapraszam do posłuchania poprzedniego odcinka numer 58, bo był bardzo zabawny i niepoprawny momentami i mimo znanych nazwisk przygotowałam tam dla Was wiele...

I nie ukrywam, że chciałabym kiedyś obudzić się w świecie, w którym nie dzielimy nikogo ze względu na kolor skóry, na orientację czy wyznanie.

W każdym razie dwa lata po Poznaniu zamieszkali w kultowym hotelu Chelsea.

Po prostu dla mnie też to było ważne, żeby opowiedzieć Wam o dziełach innych niż te klasyczne, które są nam dobrze znane, wiecie tam Zupa Campbellsa, portret Marilyn Monroe.

no to wiecie, że były i kwiatki, i penisy, no i krzesła elektryczne, i morderstwa, samobójstwa, różne rzeczy tam u Warhola się działy, tylko najbardziej znane są właśnie te bardzo kolorowe multiplikacje.

Jeszcze jedno znane zdjęcie to portret Jima i Toma, gdzie jeden mężczyzna, który stoi w skórzanej masce, takiej wiecie, całej zabudowanej, podaje swojego penisa drugiemu, który klęczy, żeby no

W porównaniu właśnie z osobami, które przyszły na sesję, a które same ubierają się na co dzień w takie uprzęże.

Więc teraz przejdziemy do artystki Nan Goldin i...

Kiedy Nan miała 11 lat, jej 18-letnia siostra Barbara popełniła samobójstwo, rzucając się na tory.

I zrobiłam taki wstęp dlatego, że to wszystko złożyło się na to, kim stała się Nan Goldin.

I tak w ogóle jeszcze dodam, że Nan nazywała się Nancy, ale to właśnie David zaczął mówić do niej Nan i tak zostało.

Muszę Wam też opowiedzieć pewną historię z tej właśnie szkoły, bo czytałam wywiady z NAN i opowiadała, że ta szkoła składała się głównie z wyrzutków.

Bonan opowiadała, że wtedy została fotografką szkolną, ponieważ bywało ciekawie do tego stopnia, że uczniowie biegali nago albo uprawiali seks w przerwach, więc mogę jedynie się domyślać, no jak wyglądała jej gazetka szkolna.

I ten czas dla Nan może nie był jakiś obfity w sukcesy czy w pieniądze, ale zdecydowanie był czymś świeżym dla wszystkich, taką intymną, w dużej mierze queerową właśnie dokumentacją życia, dlatego ją wybrałam.

Nan w sumie została fotografką w barze The Other Side.

Nie mogły też tak ubrane wychodzić po, jakby chodzić po ulicy gdzieś tam publicznie, więc ten bar stał się centrum jednych właśnie z pierwszych zdjęć, jakie tworzyła Nan.

Też nie wiem, czy ze względów finansowych, czy może jeszcze wtedy nie uważała się za taką, nie wiem, profesjonalną fotografkę, artystkę, ale zdjęcia wywoływała w jakimś takim saloniku foto, coś takiego jak te maszyny w Rossmanie, wiecie, że to była taka badziewna jakość, małe takie zdjęcia niczym do albumu, jak kiedyś się robiło.

No niezłe to musiały być charaktery, ale Nan całkowicie to zaakceptowała, nie?

Dobra, wracając, bo bardzo ciekawie się ogląda zdjęcia Nan.

I uważam, że właśnie taką fotografię tworzyła też Nan Goldin.

Pracynant to przede wszystkim według mnie są ludzie.

I tutaj jest ten ważny aspekt, chyba najważniejszy w sztuce Nan Goldin, który był pokłosiem, mogłabym tak powiedzieć, śmierci jej siostry i jej dorastania właśnie w konserwatywnej rodzinie.

Bo ona dokumentowała poprzez swoją fotografię bliskich ludzi, często właśnie, których zabierało AIDS, chciałaby stali się nieśmiertelni, nie wiem, zatrzymani w jej kadrach i kiedy reszta kraju milczała, to Nan pokazywała śmierć tych ludzi.

Wychudzone ciała, ból i żałobę, jaka towarzyszyła pożegnaniom, bo ludzie umierali szybko i w młodym wieku nie było czasu się z tym pogodzić czy pożegnać i oglądając te zdjęcia nie byłam bardzo zszokowana, raczej czułam, że jest to forma właśnie pamięci niż chwytania się kontrowersyjnego tematu, który można by potem obrócić w dzieło sztuki.

Chociaż początek ich znajomości był taki, że Kuki zdradziła swoją dziewczynę z jakimś typem i biedna Nan musiała wysłuchiwać i jednej i tej drugiej.

Mówię Wam też o Kuki, bo była ważną częścią życia Nan.

Swoją drogą, to jest coś, o czym nie wspomnę w tym podcaście, ale Nan Goldin po...

Ale no dzisiaj nie chcę Wam opowiadać o Kuki, tylko wspomnieć, chciałam tak przybliżyć jej postać, no bo była bardzo ważna dla Nan i też dla jej fotografii, ponieważ ta seria zdjęć, o której wspominałam, to tak naprawdę jest udokumentowane życie Kuki, wszystkie wspaniałe chwile z życia przyjaciółki, aż jakby do jej śmierci i nawet dzień pogrzebu.

Inan powiedziała, kiedyś myślałam, że nie mogę nikogo stracić, jeśli będę ich wystarczająco fotografować.

I powiem tak, sztuka Nan na pierwszy rzut oka jest zapiskiem tych szalonych obfitych w narkotyki, seks i sztukę czasów.

Nan po prostu pokazywała prawdę i wydaje mi się, że ja tej prawdy też poszukuję od jakiegoś czasu.

Wręcz taki poemat o miłości, w takiej formie, jaką społeczeństwo odrzucało, takiej zakazanej i nieoczywistej, ale dzięki Goldin niezapomnianej.

I tutaj na koniec o Nan, słowa Nan Goldin.

Ale spokojnie, bo na ich szczęście do tego nie doszło, ponieważ w więzieniu co prawda siedziały 10 miesięcy, ale po 10 miesiącach wyzwolono wyspę, więc kara nie została wykonana.