Mentionsy

A w komentarzach niektóre osoby zwróciły uwagę, że w tej rozmowie nie wybrzmiał pewien ważny też wątek i stąd moja prośba, żebyśmy na ten wątek uzupełnili naszą opowieść o Irlandii, a mianowicie wątek...

Jest człowiek, który później został premierem Irlandii Północnej, już po pokojowym porozumieniu, Ian Paisley, pastor protestancki.

Każdy ruch, każda rzecz jest wyolbrzymiana nie wiadomo do czego.

I Paisley w tamtych czasach tworzy swoją organizację paramilitarną.

Zaprzęgniemy do tej zmiany politycznej, którą my wywołujemy w Irlandii Północnej i one będą pilnowały, że ta zmiana się dzieje.

Są protesty, te protesty prowadzi, wraca na scenę pastor Ian Paisley z lat 60., krzyczy, jest taki świetny film jego, znaczy nagranie, gdzie on krzyczy właśnie na wiecu, gdzie terroryści się chowają, w tej republice, w tej republice, czyli w Irlandii, to ta republika teraz wyciąga swoje łapy po nas, żeby nas połknąć i tak dalej.

Paisley już nas zrobił w konia w latach 60., parę razy nas robił w latach 70.

I następuje generacyjna zmiana w tych organizacjach, bo są aresztowania niektórych ludzi z tej starej gwardii, no bo oni chcą zareagować na te impulsy, że coś trzeba robić, na przykład kupują broń, która przyjeżdża z Libanu de facto do nich.

Tylko, że w połowie lat 80. rekrutem w tej odnawiającej się UDA staje się człowiek, który się nazywa Brian Nelson, który jest tak naprawdę szefem wywiadu UDA.

To Paisley, ten pastor, krzyczy, że porozumienia nie powinno być, a to ci protestanci mówią, to jest wariat, my teraz tu wejdziemy i przyjmiemy jego głos.

No nie udało się, ich partie zdobywają 6% głosów, Paisley 18%, więc to jednocześnie pokazuje, gdzie jesteśmy.

W ogóle wśród protestantów w Irlandii Północnej dużo by o tym mogło opowiadać Aleksandra Łoje, która napisała tę fajną książkę, ten Belfast 99 ścian pokoju.

Oni już nie mają tyle, co kiedyś miał Ian Paisley, nie mają tych 18%, ale mogą sobie wytworzyć jakąś niszę wśród tych lojalistów, którzy politycznie są totalnie niewyrobieni.

A co w zamian za to dostaliśmy?