Mentionsy

Bardzo charakterystyczny dla mnie jest chociażby Senoszpadzie, gdzie bojowiec PPS-u, organizacji bojowej, to nie jest bandyta, jak u Sienkiewicza.

Będzie tezą prawdziwą czy przeszarżowaną w takim razie, że Żeromski jest wielką alternatywą wobec Sienkiewicza?

Sienkiewicz już jest u schyłku swojej twórczości i swojej działalności.

Pomówiłbym jeszcze chwilę o tej dychotomii Żeromski-Sienkiewicz, bo ona się wydaje ciekawa z kilku powodów.

nie trafia pod strzechy w takim stopniu, w jakim trafia Sienkiewicz ze swoją gigantomachią szlachecką.

I mnie to wcale nie cieszy, chociaż w opozycji Sienkiewicz-Żeromski jestem zdecydowanie po stronie Żeromskiego.

Wracając do opozycji... Ale historycznie ten pojedynek wygrywa Sienkiewicz.

że jest czytany, że jeśli kto, żeby użyć klasycznej Mickiewiczowskiej frazy, bo gdyby nie lektury obowiązkowe w szkołach od 1918 roku, to nie wiadomo, czy pan Tadeusz by pod te strzechy trafił, Sienkiewicz pod te strzechy trafił.

Sienkiewicz, to jest udręczona fraza, pisze ku pokrzepieniu serc.

W tym rozumieniu Sienkiewicz jest taką uśmiechniętą Polską na tle Polski górnej i chmurnej Żeromskiego.

Tak, Sienkiewicz jest Polską zwycięską.

Judym też nie dostaje dziewczyny na koniec, jak bohater Sienkiewicza.

Ostatnie pytanie z cyklu Żeromski-Sienkiewicz.

Nie ma ani jednego cytatu z Sienkiewicza i nie ma cytatu z Żeromskiego.

Ale nie ma Sienkiewicza i nie ma Żeromskiego.

to on niespecjalnie musiał przyjmować, znaczy Sienkiewicza on jednak nie, bo na jego głowie była maciejówka, a nie husarskie skrzydła.

Bo Żeromski przecież gdzieś chyba w jakimś liście pisze, chciałem w miarę możliwości zabiec drogę bolszewizmowi, ale żeby zabiec drogę bolszewizmowi trzeba mieć coś w ręku, jakąś broń przeciwko niemu, tą bronią nie może być wyłącznie Pacierz i Sienkiewicz.

Bo u Sienkiewicza

Albo polskiej wyjątkowości, bo to chyba jest podobne u Żeromskiego i Usienkiewicza.

Usienkiewicza jesteśmy wyjątkowi.

To Usienkiewicza jesteśmy wyjątkowi, no bo ten polski kosmos istniał.