Mentionsy

Twoją następną produkcją jest produkcja, tutaj nie przestrzelimy, dobrze zgadnę konsolę, produkcja z konsoli przenośnej, ale być może innej niż byście się spodziewali drodzy słuchacze w przypadku Pisario na 3000, bowiem wkleiłeś tutaj loco roco, więc chodzi nam o PSP.

Tak, wkleiłem Loco Roco jako kolejny symbol, po pierwsze symbol mojej owocnej bardzo przygody z PSP, które porwało mnie, kiedy tylko zostało zapowiedziane od pierwszych screenów z pierwszych gier w czasopismach, po faktyczną premierę, oglądanie gdzieś tam w sklepach i później bardzo, bardzo fartowny zakup w dość niskiej jak na tamte czasy cenie.

Ale wybrałem z wielu gier, które uwielbiałem na PSP, wybrałem akurat Loco Roco, ponieważ szukałem tam kolejnej symboliki i to jest moim zdaniem też symbol...

Od tego, kiedy sam siebie przekonałem, że nie potrzebuję, nie muszę grać w gry, które wydają się dorosłe, mimo tego, że byłem wtedy w takim wieku, że potencjalnie powinno mi na tym zależeć, bo miałem tam 14 lat, tak, czyli powinno mi się podobać wszystko, co dorosłe, gdzie przeklinają się dużo strzela, to mnie bardzo spodobało się Loco Roco, później Patapony, była też taka gierka,

Echo Chrome, trochę może mniej niepoważna, ale też taka bardzo prosta i po prostu loco-roco symbolizuje jakąś zmianę moją w postrzeganiu gier, gdzie przestało mnie zupełnie obchodzić, żeby gry w jakiś sposób wyrażały to, czym ja bym chciał, żeby spodobało się innym, że ja jestem jakimś tutaj poważnym człowiekiem, że gram w Call of Duty, więc jestem zajebisty.

Tylko żeby dawały mnie frajdę i Loco Roco dokładnie tym było i powinienem rozpocząć jakąś kampanię społeczną pod tytułem Nie wstydzę się Loco Roco, bo nie wstydziłem się Loco Roco i na lewo i prawo kolegom pokazywałem i opowiadałem, nawet koleżankom, że gra jest super słodka, ale przy okazji gra się w nią zajebiście.

Nie wstydzę się loco roco.

Nie wstydzimy się loco roco.

Wszyscy, bo ja również się nie wstydzę loco roco, to była bardzo ważna gra, też dla mnie, bo była gra, w którą była zainteresowana moja mama i w którą był zainteresowany mój tata, jak było PSP w domu.

Nie, jestem nastolatkiem, mam ochotę grać w Loco Roco, mam ochotę zagrać potem w gry Nintendo i nie będę się z tego wstydził.

No więc tak, być może właśnie Loco Roco było troszkę tym momentem, gdzie wróciłem do korzeni i zacząłem się interesować troszkę innymi rzeczami.

Jak Ty mówiłeś, że Twoich rodziców zainteresowało Loco Roco, tak moich rodziców zainteresowało Wii Sports.