Mentionsy

Jest to Simone Simonini, fałszerz, i Dalla Piccola, ksiądz jezuita.

Simone Simonini to jest fałszerz, cwaniak, złodziej, morderca, antysemita, a jednocześnie w dziwny sposób sympatyzujemy to jest złe słowo.

No i tego typu logiką Simone Simonini się posługuje.

A Simonini jest zawodowcem i Simonini, zaczynając od takiego prostego fałszerza, podrobienia jakiegoś dokumentu, staje się człowiekiem, który pojawia się w orbicie zainteresowania tajnych służb.

Tajne służby między sobą współpracują, wszyscy wiedzą, że ktoś taki jest, no i Simonini co jakiś czas realizuje różnego typu zlecenia.

To jest kilka wydarzeń, które w tej książce się w tle pojawiają, we wszystkie zaangażowany jest jakoś Simonini.

Wszędzie gdzieś Simonini w tle jest.

No więc jest Simone Simonini.

Simonini przez całe swoje życie fabrykuje dokumenty, ale poza tym jest człowiekiem, który...

Ta książka zaczyna się od swoistego wyznania wiary, kiedy najpierw Simonini opisuje najgorszych ludzi na świecie jako Niemców, potem Francuzów, potem Włochów, Żydów, Jezuitów.

Później oczywiście okazuje się, że za wszystkim stoją Żydzi i pojawia się cały wątek najgłębiej rozumianego antysemityzmu Simoniniego.

I tam Umberto Eco wprost mówi, że napisał tę książkę dlatego, że ma wrażenie, że Simoninich widzi wszędzie wokół siebie.

I napisał tę książkę po to, żeby czytelnicy jego byli świadomi tego faktu, żeby byli w stanie nazywać swoich znajomych albo osoby, które nawet nie są ich znajomymi, tylko o których są w stanie powiedzieć, że są takimi osobami jak Simonini.

Chyba Simonini racji nie miał, bo sztuka fałszowania dopiero teraz się zaczyna.

Simonini jest bowiem, z mojej perspektywy, chyba najbardziej niewiarygodnym narratorem, jakiego spotkałem.

Przez Simoniniego i przez ojca Dalla Piccola.

W każdym razie, wziąwszy pod uwagę całą tę obecnie dominującą narrację, tej wrażliwości, no to ten Simonini jest genialny, bo to jest wielki smakosz.

To zresztą nie tyczy tylko Paryża, bo ta pasja Simoniniego to jest pasja na całe życie.