Mentionsy

Mówię, na poziomie poświęcenia 30 minut na to, żeby przeczytać te kilka rzeczy, to ta książka moim zdaniem da więcej frajdy, bo wyłapie się więcej tych śladów, które Eko zostawia po to, żeby w sposób typowy dla siebie wciągnąć czytelnika w świat rzeczywisty.

Bo ta książka niby jest fikcją, ale Eko tak zazwyczaj te swoje książki pisze, że fikcja przeplata się z wydarzeniami rzeczywistymi.

I Eko wprost mówi w tej książce, że z wyjątkiem jednej postaci, głównej, wszystkie pozostałe postacie tu pokazane istniały naprawdę.

Eko też gdzieś to na końcu wyjaśnia.

Można byłoby powiedzieć więc, że ta książka jest jak polska szkoła reportażu, bo Eko wprost pisze.

Ale antysemityzm Simoliniego jest tylko jednym z wymiarów spiskowej teorii dziejów, która się w tej książce pojawia i przekonania, że za wszystkim, co się na świecie dzieje, stoją oni, ci wielcy.

No więc na tym wymiarze ta książka była dla mnie szalenie zabawna, bo jak mówię, przekonanie o wielkim i światowym spisku kogokolwiek, włącznie z reptilianami, zawsze mnie bawi i dlatego tak bardzo podobało mi się wahadło Foucault, które to prześmiewa, ale cmentarz w Pradze idzie dalej, bo wahadło Foucault opisuje świat paranoi, świat paranoi ludzi, którzy w tego typu bzdury wierzą.

a właściwie pozyskaniem ich, bo to trudno nawet mówić o przekazaniu i pozyskaniu ich przez carską ochranę, no to cały ten proces jest zdekomponowany, ale nie mam złudzeń, że dokładnie tak samo dzieje się obecnie.

Chociaż pojawia się tu taka refleksja, żarcik ze strony Eko, że skoro teraz będzie ten telegraf, że teraz będą te nowe media, no teraz to już się tak nie będzie dało łatwo fabrykować.

Na poziomie literackim ta książka jest kolejną bajkową wręcz grą eko z czytelnikiem.

Historia ta sama, bo jak podkreślał Berto Eko w tym wywiadzie, o którym Państwu wspominałem, najbardziej immanentną ludzką cechą, umiejętnością jest kłamstwo.

Eko w post mówi, ludzie kłamią, pies nie kłamie.