Mentionsy

Dwudziestoletnia dziewczyna ze Zduńskiej Woli, z problemami i bagażem doświadczeń, zdecydowanie zbyt dużym jak na swój młody wiek, poznaje Artura, starszego od niej o 8 lat mężczyznę, który od pierwszych chwil sprawia wrażenie kogoś pewnego, dojrzałego i stabilnego.

I właśnie wtedy pojawia się Artur.

W obecności Artura czuje się widziana, doceniana i po raz pierwszy od dawna naprawdę ważna.

Tym bardziej, że sposób w jaki Kaja poznaje Artura daje jej wszelkie podstawy do twierdzenia, że to właśnie on stanie się jej bezpieczną przystanią.

Nagle w jej obronie staje inny nieznajomy, Artur.

Kaja szybko też poznaje Artura z najważniejszą osobą w swoim życiu, ze swoim synkiem.

Artur mieszka w Łodzi.

To także czas, gdy Artur ma szansę na zbudowanie relacji z Sebastianem i wszystko wskazuje na to,

Artur nawet postanawia zrobić mu prezent i kupuje autko na tyle duże, że chłopiec może wsiąść do środka i jeździć z nim po mieszkaniu.

Podobnie zresztą jak dla samej Kai, która widząc jak szczęśliwy jest jej syn, jedynie utwierdza się w przekonaniu, że Artur jest dla niej odpowiednim mężczyzną.

Kaja wspomina, że w mieszkaniu Artura trwa aktualnie niewielki remont.

Telefon odbiera Artur, który twierdzi, że jego dziewczyna śpi, bo wzięła silne leki na ból kręgosłupa.

Jest to dość nietypowe, bo nigdy wcześniej nie zdarzyło się, żeby Artur odebrał telefon Kaji, jednak nie dzieje się nic na tyle niepokojącego, by wszczynać jakiś alarm.

16 sierpnia do siostry próbuje dodzwonić się Malwina, jednak ona również w słuchawce słyszy głos Artura.

Co więcej, Artur dodaje coś dziwnego, choć szczerze mówiąc nie do końca jestem przekonana, co miał na myśli.

W tym momencie niepokój Malwiny wzrasta i zaczyna poważnie niepokoić się o siostrę, bo dlaczego miałaby oddawać Arturowi swój telefon i miałaby dzwonić na jego numer, a nie na numer Kaji?

Jeszcze kilkukrotnie próbują dodzwonić się do siostry, ale albo odbiera Artur, albo włącza się automatyczna sekretarka.

Kiedy nadchodzi wieczór i ani Kaja, ani Artur nie zjawiają się, by odebrać Sebastiana, Malwina nie ma już wątpliwości, że stało się coś bardzo złego.

Okazuje się, że Artur Walas, bo tak przedstawił się Kaji, nie był tym, za kogo się podawał.

Artur Klejbor, bo tak miał na nazwisko zanim je zmienił, napadł w środku nocy kobietę jadącą rowerem do pracy, zaczął ją dusić, a kiedy straciła przytomność, zrobił swoje, po czym uciekł z miejsca zdarzenia.

To mieszkanie, które zgodnie z informacjami dostarczonymi przez rodzinę poszukiwanej Kai, wynajmuje Artur.

Policja nie kwestionuje tego jednak i w ten sposób czynności w mieszkaniu wynajmowanym przez Artura zostają zakończone.

W mieszkaniu Artura nie przeprowadzono dokładnych oględzin, a wydobywa się z niego niepokojący zapach.

Nie zabezpieczono kamer z monitoringu, nie wiadomo gdzie znajduje się Artur i Kaja i mimo to, że mężczyzna był wcześniej karany za poważne przestępstwo wobec kobiety, policja uparcie twierdzi, że wykonuje swoje obowiązki tak jak należy i nie wystawia za Arturem listu kończego.

Wychodzi na jaw, że żadni policjanci nie wypytywali ich ani o Kaję, ani o Artura.

W końcu zostają zabezpieczone nagrania z monitoringu, na których widać jak Artur w towarzystwie Sebastiana wychodzi i wchodzi do budynku kilkukrotnie w dniach od 15 do 16 sierpnia.

Po raz pierwszy od początku śledztwa zostają przesłuchani sąsiedzi, a policyjni informatycy próbują namierzyć telefony zarówno Kaji, jak i Artura.

W końcu z Anglii nadciąga oficjalne potwierdzenie, już nie tylko doniesienia prasowe, że Artur Walas i Artur Klejbor to ta sama osoba i że rzeczywiście był karany za gwałt.

Za Arturem zostaje wystawiony list gończy, umożliwiający ściganie go zarówno w Polsce, jak i poza granicami kraju.

Nigdzie nie zostało to jednak potwierdzone, więc możliwe, że akurat ta informacja miała zaszokować i zwrócić uwagę, by zachęcić osoby, które mogą wiedzieć coś na temat miejsca przebywania Artura, do podzielenia się tą wiedzą.

Artur nie stawia oporu, mówi nawet, że na nich czekał.

że Artur miał mieć pretensje o sposób postępowania swojej partnerki, cokolwiek to może znaczyć.

Wtedy to Artur rzucił się na Kaję i zaczął ją dusić.

Zapytany o Sebastiana i to, gdzie wtedy był chłopiec, Artur podaje, że spał na wersalce po drugiej stronie pokoju, a to oznacza, że był w tym samym pomieszczeniu, w którym właśnie umierała jego mama.

Artur zaznacza jednak, że podszedł do niego i ostrożnie podniósł otwieraną część wersalki, tak by chłopiec, gdyby niespodziewanie się przebudził, nie widział, co dzieje się obok.

Założono, że Artur mówi prawdę, więc Sebastian nic nie wniósłby do sprawy, a przesłuchanie mogłoby narazić go na dodatkowy stres.

Artur dodaje też, że był przekonany, że jest poszukiwany za zabójstwo już od pierwszego dnia.

Artur zostaje uznany winnym i skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności.

Tym samym zakładając, że odbędzie całą karę, Artur ponownie będzie wolnym człowiekiem przed 60.