Mentionsy

Ta identyfikacja tych statków bezzałogowych była dosyć prosta, natomiast w przypadku tego, co wydarzyło się nad Danią, czy też nad Norwegią, czy teraz nad Szwecją, sytuacja jest tutaj niejasna i ona bardziej ma charakter takich działań podprogowych, czy

Natomiast proliferacja technologii dronowych, tutaj wojna na Ukrainie na pewno była...

To jest olbrzymie wyzwanie dla państw wschodniej flanki NATO przede wszystkim, ale nie tylko.

Sergiej Ławrow dwa dni temu czy wczoraj powiedział o tym, że już całe NATO prowadzi wojnę z Rosją.

Natomiast wydaje się, że Moskwa zidentyfikowała przede wszystkim państwa europejskie jako to miękkie podbrzusze.

Po pierwsze, za każdym razem, kiedy Rosja używa dronów wobec państw wschodniej flanki NATO,

Dwa, mamy do czynienia również z, no lekko mówiąc, dość powściągliwymi komunikatami ze strony Waszyngtonu, ze strony również Pentagonu, czy też dowódcy sił NATO, generała Grynkiewicza, w odpowiedzi na tego typu działania.

Mało tego, Biały Dom, zresztą Donaldowi Trumpowi często zarzuca się niekonsekwencje, natomiast mam wrażenie, że on w jednej sprawie jest bardzo konsekwentny, to znaczy w europeizowaniu wojny na Ukrainie.

W związku z tym Rosjanie chcą wyzyskać tą różnicę w percepcji zagrożeń, przede wszystkim między państwami wschodnich w ramach NATO, a Stanami Zjednoczonymi i dzięki temu pokazać, że Sojusz Północnoatlantycki ma bardzo poważne wady w swoich mechanizmach działania.

Natomiast te dokumenty myślę, że nam sporo powiedzą o tym, jak głęboka będzie to zmiana zaangażowania Stanów Zjednoczonych.

Stąd też taka powściągliwa reakcja na to, co się działo w ostatnich dniach, w ostatnich tygodniach na wschodniej flance NATO.

testuje, gdzie można uderzyć, gdzie nie można uderzyć i przygotowuje się do jakiegoś mocniejszego uderzenia, które może być na przykład, potem można wytłumaczyć, że to jest sprowokowane przez NATO i patrzeć na reakcję, zrzucić coś w jakimś jednym miejscu.

Sama ta dyskusja pokazuje, że po pierwsze, i to musimy chyba przypominać, to znaczy NATO jest sojuszem obronnym.

Nie możemy oczekiwać, jako państwa wschodniej flanki NATO, że sojusz

To nie jest tak, że my, mam wrażenie czasem, że jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że po prostu NATO będzie mówiło zawsze jednym głosem, będzie w taki sam sposób odpowiadało, że to się wszystko w sytuacji właśnie na przykład wtargnięcia obcych platform nagle stanie jasne i wszyscy tutaj zaprezentują od razu jednolite stanowisko.

Natomiast sojusz traktować jako pewien element uzupełniający, a nie element pierwszoplanowy, który ma nam służyć do tego, żeby budować naszą obronność i nasze poczucie bezpieczeństwa.

Natomiast to też nie oznacza, że każde wtargnięcie obcych myśliwców w naszą przestrzeń powietrzną ma się kończyć ze strzeleniem, bo to zawsze podlega, to jest zresztą bardzo racjonalne, to znaczy to podlega ocenie.

Bardzo wyraźnie dowódca sił NATO, generał Grynkiewicz, który mówi właśnie o tym, że zawsze ocenia się po pierwsze trajektorię lotu, ewentualne konsekwencje strącenia takiej maszyny, gdzie ona spadnie.

takich twardych deklaracji, natomiast sytuacja w rzeczywistości ma się tak jak powiedziałem, to znaczy trzeba mieć przede wszystkim odpowiednie zdolności, najpierw je zbudować, a tu w przypadku reagowania na drony tych zdolności w tej chwili adekwatnych nie posiadamy.

musimy myśleć o takich sojuszach wewnątrz, jak się mówi o Unii różnej prędkości, to o NATO różnej prędkości, że tu w ramach NATO oczywiście mamy grupę państw, które ze sobą budują wspólne zdolności, no i też są wtedy dużo bardziej atrakcyjnym partnerem dla tego głównego dostarczyciela do niedawna bezpieczeństwa na świecie, czyli Stanów Zjednoczonych.

To chodzi przede wszystkim o Szwecję i o Finlandię, natomiast ta współpraca właśnie w obszarze...

Czy odpowiadać poprzez na przykład radykalne wzmocnienie wschodniej franki NATO, nieprzejednaną twardą podstawę,

W związku z tym, tu oczywiście jest wielki znak zapytania o to, w jakiej kondycji jest Rosja, jak długo jeszcze Rosja może prowadzić działania wojenne i tak dalej, natomiast...

Ale zapewne będzie kontynuowała takie ataki hybrydowe, będzie testowała spójność NATO.

Natomiast wydaje się, że konieczne jest wreszcie opracowanie strategii odstraszania przez karanie.

Deterrence by denial, czyli odstraszanie przez odmowę, to strategia do tej pory stosowana przez Polskę czy przez państwa NATO, czyli uniemożliwiania osiągnięcia celów przez stronę przeciwną.

Natomiast to wymaga decyzji politycznych, to wymaga również pewnej strategicznej jasności.

Natomiast trzeba zrozumieć, że odstraszanie ma nie tylko tą formę pasywną, ale ma także formę aktywną.