Mentionsy

Później sekretarz stanu Mark Rubio miał powiedzieć początkowo, że to jest niby rosyjska lista życzeń.

To jeszcze tylko jedną rzecz chciałbym, żebyś nam dopowiedział, bo przedstawiłeś kontekst, powiedziałeś o tych planach, porozmawialiśmy o tej rozmowie, a jeszcze wydaje mi się, że ważna jest ta reakcja sekretarza stanu Marco Rubio.

Jaka była właśnie ostatecznie, nie wiem, czy można zapytać reakcję Marco Rubio, bo zdaje się, że ona się w czasie zmieniała trochę.

Odbywa się szybki briefing, którego domagają się senatorowie amerykańscy i z rozmów, oczywiście briefing jest zamknięty, to była rozmowa właśnie z sekretarzem stanu Marco Rubio i tutaj podkreślę, dalej pełniącym obowiązki doradcy do spraw bezpieczeństwa prezydenta, a więc umocowanym przy Białym Domu.

I w tej rozmowie Rubio miał stwierdzić, tak twierdzą senatorowie, powiedzieli to on the record publicznie,

że Rubio nic o tym planie nie wiedział i został pominięty całkowicie w tym, co by świadczyło o tym, że też nie chcę twierdzić, że całe komórki te, ale no duża część Departamentu Stanu i Białego Domu w takim razie w formie Rady Bezpieczeństwa Narodowego, na czele której stoi Rubio, też zostały w tym pominięte.

Potem Rubio oczywiście już publicznie zaprzeczył temu, nie mówiąc wprost, że tak nie powiedziałem, ale twierdząc, że plan był koordynowany wewnątrz administracji amerykańskiej.

Rubio konstruktywnie, powiedziałbym, próbuje wpływać na politykę administracji Trumpa, ale jednocześnie broniąc powiedzmy tego, że ten plan był skonsultowany w jakimś stopniu i to jest plan amerykański.

Vance, wiceprezydent, a Marco Rubio, sekretarz stanu.

Z drugiej strony gdzieś na tyle tego wagonika jest Marco Rubio, który za wszelką cenę dociąża, żeby z powrotem wagonik toczył się po właściwych torach, zgodnie z wolą administracji Trumpa czy Donalda Trumpa, ale jednak z taką perspektywą bardziej długofalową, nie narażania długoterminowej po prostu polityki zagranicznej bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.

Ten trzeci jednak wymusza trochę inne podejście i może od trzeciego zacznę, czyli właśnie Odrubio, który raczej tradycyjnie powiedziałbym postrzega Rosję jako przede wszystkim zagrożenie, jako rywala.