Mentionsy

W sierpniu 1980 roku rodzina Chamberlain zatrzymała się na nocleg przy jednej z najczęściej odwiedzanych atrakcji Australii.

Gdy Lindy wróciła do namiotu, zauważyła, że w środku nie ma jej dwumiesięcznej córki.

Lindy twierdziła, że widziała w oddali sylwetkę dzikiego zwierzęcia.

Alice Lynn Murchison, nazywana zdrobniale Lindy, urodziła się w 1948 roku w Nowej Zelandii.

To właśnie w środowisku adwentystycznym Lindy, już jako dorosła kobieta, poznała Michaela Chamberlaina, starszego od niej o 4 lata pastora, którego poślubiła w 1969 roku.

Państwo Chamberlain marzyli o córce.

Michael i Lindy żyli zgodnie z zasadami swojej wspólnoty, unikając używek i dbając o zdrowie psychiczne oraz fizyczne.

Podczas zwiedzania Lindy, niosąc Azarię na rękach, zatrzymała się na szlaku, żeby poczekać na swojego męża, Michaela, który fotografował aborygenckie malowidła.

opowiadała później Lindy dziennikarzom.

Wieczorem 17 sierpnia Chamberlainowie wraz z innymi turystami odpoczywali na pobliskim kempingu.

Lindy przygotowała mu fasolkę.

Lindy postanowiła podejść do namiotu, by sprawdzić, czy wszystko w porządku u Regana i Azari.

Część opinii publicznej współczuła tragedii rodzinie Chamberlainów, ale znalazło się również spore grono osób, które nie wierzyło w historię przedstawioną przez Lindy.

Wielu ludzi zwracało również uwagę na fakt, że Chamberlainowie należeli do kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Lindy otrzymywała mnóstwo listów, w których nadawcy ubliżali jej i oskarżali ją o popełnienie zbrodni.

Lindy wypowiadała się w nim w sposób wyważony, rzeczowy, z wyraźnym spokojem.

Gdy dziennikarz na początku zapytał Lindy, co się stało z jej dzieckiem, ta natychmiast wybuchła płaczem.

Opowiadał prawnik Ken Crispin, który badał okoliczności tragedii pod Ayers Rock w dokumencie Lindy Chamberlain Death Row Story.

Krótce po tragedii rozpoczęło się oficjalne śledztwo, które miało wyjaśnić okoliczności zniknięcia Azari Chamberlain.

Lindy i Michael zostali wezwani z powrotem pod Uluru, by razem ze śledczymi odtworzyć wydarzenia z nocy 17 sierpnia 1980 roku.

Na korzyść Michaela i Lindy zeznawał też wspomniany wcześniej aborygencki tropiciel Nipperwin Marty, który na podstawie odkrytych przez siebie śladów potwierdzał wersję o wyjątkowo dużym osobniku, który ciągnął kilkukilogramową zdobycz przez piaszczyste tereny u podnóża Uluru.

Dennis Barrett zasugerował jednak, że choć Michael i Lindy nie byli odpowiedzialni za śmierć córki, to ciało Azarii zostało prawdopodobnie odebrane zwierzęciu przez nieznaną osobę, co miało wyjaśniać brak możliwości odnalezienia ciała.

Wkrótce policyjne helikoptery pojawiły się w okolicach domu rodziny Chamberlain, który został dokładnie przeszukany.

Ponownie przesłuchano też turystów, którzy w sierpniu 1980 roku biwakowali w Parku Narodowym Uluru wraz z Michaelem i Lindy.

Ci zaś po latach przyznawali, że wówczas śledczy subtelnie wywierali na nich presję, by zmienili zeznania na niekorzyść Chamberlainów.

Kolejnym biegłym sądowym, którego zeznania pogrążały Michaela i Lindy, była biolog Joy Cole.

Twierdziła, że w samochodzie Chamberlainów znalazła ślady krwi.

Według tej wersji, to Lindy miała pozbawić życia swoją córkę, gdy ta spała w namiocie.

Ostatecznie Lindy została oskarżona przez prokuraturę o morderstwo, a Michael o współudział.

Co ciekawe, Lindy Chamberlain stawiła się na nim będąc w siódmym miesiącu ciąży.

Wspominała Lindy Chamberlain.

Świadkowie tamtych wydarzeń wspominali jednak również, że całe terytorium północne było przekonane o winie Lindy Chamberlain i oczekiwało skazania jej przez sąd.

Obrońcy Chamberlainów byli jednak przekonani, że sprawa zakończy się po ich myśli.

Jednakże 29 października 1982 roku Lindy i Michael Chamberlain zostali uznani winnymi.

Lindy trafiła do więzienia, ale już po dwóch tygodniach przewieziono ją do szpitala, gdzie urodziła swoją drugą córkę.

Wszystko wskazywało na to, że Lindy spędzi resztę życia w więziennej celi.

Opowiadała Lindy we wspomnianym wcześniej serialu dokumentalnym.

Lindy otrzymywała setki listów ze słowami otuchy.

W Australii przez długie miesiące toczyła się debata nad tym, czy Chamberlain została słusznie skazana.

W głosowaniu Audio Tele, zorganizowanym przez jeden z kanałów telewizyjnych, wiarę w niewinność Lindy deklarowało jednak niespełna 40% głosujących.

Nadzieją na odmienienie losu osadzonej miał być nowy prokurator generalny terytorium północnego, Marshal Peron, który w enigmatyczny sposób wypowiadał się na temat możliwości przedterminowego zwolnienia Lindy z więzienia.

Podczas wcześniejszych przesłuchań Lindy Chamberlain wspominała śledczym o reszcie odzieży, którą miała na sobie jej córeczka w momencie zaginięcia, nie licząc kaftanika, który udało się odnaleźć tydzień później.

Sweterek leżał bardzo blisko jam zamieszkanych przez Dingo i jednocześnie tak daleko od obozowiska, że Lindy nie miałaby fizycznej możliwości dotrzeć tam i zostawić go w ciągu 10 minut, jak sugerowano w akcie oskarżenia.

Lindy wróciła do domu, gdzie czekali na nią mąż Michael oraz synowie Aiden i Regan.

To, co według pani biolog Joy Cole miało być śladami krwi znalezionymi w samochodzie Chamberlainów, okazało się być pozostałością fabrycznego spreju używanego podczas produkcji auta.

Adwokaci rodziny Chamberlain znali tę historię i próbowali powołać Cranwellów na świadków w czasie procesu Lindy i Michaela.

Żadna z osób, które w sierpniu 1980 roku biwakowały po Tuluru, nie zmieniła swoich zeznań na niekorzyść Lindy Chamberlain.

Dodawali też, że Lindy przez większość czasu znajdowała się w zasięgu ich wzroku i nie miała możliwości ani pozbawić życia córki, ani ukrycie jej ciała, ani tym bardziej zatrzyć śladów, co byłoby czasochłonne.

W wielu relacjach określono obraz Lindy jako zimnej, wyrachowanej i pozbawionej emocji kobiety, zupełnie pomijając realia jej sytuacji.

W 1988 roku Sąd Najwyższy Australii w obliczu braku dowodów uniewinnił Lindy i Michaela od zarzucanych im czynów.

W tym samym roku powstał film Krzyk w ciemności, który był oparty na historii Michaela i Lindy.

W postać pastora Chamberlaina wcienił się Sam Neill, natomiast jego żonę zagrała Meryl Streep, która za tę rolę została nominowana do Oscara.

Sama Lindy określiła Meryl Streep najlepszą możliwą aktorką, która mogła odegrać jej postać.

W 1990 roku Lindy wydała książkę ze swoimi wspomnieniami.

Mówiła enigmatycznie o okolicznościach rozstania z mężem Lindy.

W 1992 roku australijskie władze przyznały rodzinie Chamberlain 1,3 mln dolarów odszkodowania.

Lindy wspominała, że to między innymi z tego powodu zdecydowała się wydać książkę.

W tym samym roku Lindy wyszła ponownie za mąż.

W sprawie Azari Chamberlain przeprowadzono jeszcze dwa dochodzenia.

32 lata po zaginięciu Azarii sąd oficjalnie uznał, że córka Michaela i Lindy zginęła w wyniku ataku Dingo.

Choć Lindy i Michael nie byli już wtedy razem, na sali sądowej padli sobie w ramiona.