Mentionsy

Sbs live streams and podcasts are supported by advertising.

Starting a new life in Australia isn't easy.

Work in Progress is a podcast to help skilled migrants rebuild their careers in a new country.

You'll hear inspiring real-life stories, expert advice and valuable tips to help you find a job and advance your career.

Work in Progress.

Listen now, wherever you get your podcasts.

Dzisiaj mam przyjemność rozmawiać z Kasią Dziaja-Sekerą, prezesem grupy folkowej Kukułeczka, która siedzi tutaj przede mną, zaniepokojona, bo przecież mnóstwo obowiązków przed nią czeka, bo przed nami Polar.

I dzisiaj odrywam ją od obowiązków i prosimy, żeby trochę opowiedziała nam o tym, jak...

I pamiętam, że to było prawie 40 godzin bez zatrzymywania się.

To byłam pod opieką innych rodziców, którzy jechali na festiwal i byłam...

Tak, tak i nie tylko tańcerzy, ale rodzin i osoby towarzyszące.

Miejscowość Polak tu się zmienia, co trzy lata jest w innym mieście, to wtedy właśnie daje grupie szansę, żeby się przygotować program folklorystyczny, ale też to jest wyjazd rodzinny, wyjazd ze znajomymi.

występy, teatry, wystawy inne polskie, ale też mamy szansę zwiedzić inne miasto.

Rozumiem, że tam wspaniałe znajomości są zawierane każdego roku, a od 1975 roku Polard istnieje, czyli w Sydney po raz pierwszy odbył się Polard, a potem odbywały się w kolejnych miastach, czyli w 1981 roku, po sześciu latach w Adelaidzie, a potem już co trzy lata się odbywały w Melbourne, w Brisbane i macie wspaniałe doświadczenia.

i przeżycia z Polartu, które zorganizowaliście w naszym odosobnionym, położonym najdalej, jak tylko można, od innych dużych metropolii, mieście Perth, tak?

No to wspaniale, bo to misja, misja wciągania tych najmłodszych, żeby ta nasza kultura nie zaginęła.

To jest wielka wyprawa i to w czasie świeżo poświątecznym, bo również jesteście tam w czasie Sylwestra, tam się coś specjalnego pewnie zawsze dzieje, ale i czas jest taki bardzo rodzinny, więc małe dzieci pewnie jadą z całymi rodzinami.

Właśnie ten wkład finansowy i osobowy od każdego jest wysoki, a tym bardziej dla rodzin, bo tak jak mówisz, dzieci nie pojadą same raczej i rodzice czasami jeszcze mają dziadki, osoby towarzyszące i to wtedy jest taka wielka rodzinna wyprawa.

No i nie tylko popierasz dzieci jak tańczą, czy idą na jakieś zajęcia dla dzieci, ale też wtedy rodziny gdzieś jakieś wycieczki sobie razem, wspólnie organizują.

wyjazd do Malezji jeszcze, to nie było nawet, mi się wydaje, że to nie był na Polat, ale lecieliśmy samolotem i jesteśmy wszyscy na lotnisku, już sprawdzamy bagaż, a tu wychodzi, że jeden z naszych kochanych tańcerzy zapomniał swoje stroje.

Na Szczecinie daleko od lotniska mieszkali, ale dalej musiała pojechać do domu, wrócić po stroje, a my tutaj mało co wchodziliśmy na samolot, a tu wszyscy trochę na pięciu stresu z okazji.

I rozumiem, że do końca życia nie zapomnisz tego wydarzenia.

W momencie to jest stresowne i czasami ciężkie dla wszystkich, ale już później po tym to się tak miło wspomina.

Kasia, czym się najbardziej inspirujecie w tej muzyce ludowej?

No i nie każdy też ma stroje w domu, nie ma tej możliwości, więc trzeba tańczyć, trzeba się dopisać do grupy i wtedy do zespołu i później wtedy grupa taneczna, jakie różne regiony się uczy i dzieci mają szansę.

Tak, to też prawda, głowa i nogi i właśnie te stroje z regionu góralskich, to mają kierpce, to trochę już zupełnie inny, jak pani mówi, inny odźwięk, jak biegają, jak chodzą, nawet jak nosisz, a już te typowe buty trzewiki, kozaki, to zupełnie inny odzień.

Właśnie, to kręcenie jest zawsze śmieszne, bo jak praktykujemy, powiedzmy, na próbach, to się kręcisz już swoim ciałem, a ubierzesz sobie strój, ważysz 10 kilo, to nagle musisz sobie dopracować, jak się dokręcić, jak trzeba się zatrzymać, bo tam ty okręcisz się, a suknia dalej ci idzie, ciole dalej.

Trzeba trochę się przygotować, bo troszeczkę jest inaczej tańczyć w stroju i tańczyć po prostu w standardowych butach.

Kasiu, ty masz sama troje dzieci, ale nie tylko ty masz, bo również inne tancerki czy tancerze, którzy wiele lat tańczą, mają swoje dzieci, czyli rozumiem, że już jest następne pokolenie?

Chciałabym bardzo podziękować właśnie rodzicom i tancerzom już za wkład, przygotowywanie Polat i też ogromne podziękowanie dla klubów Polski w Zachodniej Australii, Cracovia Club i klub generała Sikorskiego za wsparcie finansowe właśnie dla naszych tancerzy w Polacie.