Mentionsy
Reportaż Radia Lublin
18.12.2025 20:15

Katarzyna Michalak "Odzyskany alfabet"

emet ezell (ur. 1995 r. w Teksasie, USA) jest mieszkającą(-ym) i tworzącą(-ym) w Berlinie poetą/ką, dla której (-go) ważnym medium jest typografia. Dwa razy do roku przyjeżdża do lubelskiej Izby Drukarstwa (DomSłów), by uczyć się starych technik drukarskich u Roberta Sawy. Układając litery swoich wierszy  w różnych kombinacjach, stylach i rozmiarach wypowiada się na temat oddania, wywłaszczenia, destrukcji i powrotu. W ten sposób mierzy się z własną  historią rodzinną, którą odkrył(-a) dopiero mając 20 lat. Właśnie wtedy dowiedział(-a) się, że jej pradziadkowie byli łotewskimi Żydami. W 1915 roku na skutek czystek etnicznych musieli oni wyjechać z rodzinnego Sabile w głąb Rosji. W 2025 emet odwiedził(-a) Sabile i zaprezentował(-a) w odrestaurowanej synagodze swoje wiersze, które drukowała w Lublinie używając zapomnianych technik drukarskich. Jej głęboka, filozoficzna opowieść stawia pytania o możliwości języka, o to, co jest w nim duchowe i materialne, ulotne i trwałe.

Realizacja Piotr Król. Muzyka Artur Giordano. Tłumaczenie wypowiedzi emet ezell czyta Paulina Prokopiuk

 Strona internetowa emet ezell : https://emetezell.com/


Emet Boże Mark Blumenthal Izba Drukarstwa Holokaści Nastasztal Paulina Prokopiu Roberta Sawę Sabilę Sylwii Woźniak Tal Schwarz Centrum Sztuki Współczesnej w Sabile Teatrze NN Zamku Zakonu Kawalerów Mieczowych Bogiem

Szukaj w treści odcinka

Wyczyść
Znaleziono 10 wyników dla "Teatrze NN"

Przyjechałam na zaproszenie izraelskiej kuratorki Tal Schwarz, która obecnie pracuje w Teatrze NN.

Przyjechałam, aby je dotknąć, czyli dotknąć innego czasu.

Spędza w Zecerni po 8 godzin dziennie, poznając różne rodzaje czcionek i historię druku typograficznego.

Kiedy ukończyłam studia, opuściłam Teksas głównie dlatego, że uznałam, że muszę być blisko innych Żydów.

Słuchaj, mam wszystkie rodzinne dokumenty i akta, chętnie Ci je prześlę.

I ona nie potrafiła po prostu o niczym innym myśleć i cały czas z tym żyła.

W każdym razie teraz powiedziała, że już nie pisze Holokaści, że teraz to jest, że już potrafi pisać o czymś innym.

Ona po prostu mogła wziąć oddech i zacząć widzieć, że jest młodą osobą i powinna żyć czymś innym.

Nieustannie balansuję między tym, jak wiersz brzmi, a tym, jak wygląda.

Jest ptak, który leci z mojej rodzinnej wsi na Łotwie do Palestyny i z powrotem każdego roku.

Ostatnie odcinki

0:00
0:00